Manni tijdens de reis (het technische verhaal)
Een verhaal over Manni en mij. Hoe Manni en ik deze barre maar fantastische reis overleefden. Er staan foto's in het verhaal en onder het verhaal wat filmpjes.Het vertrek was werkelijk fantastisch, er waren een aantal Trabbi fans op ons vertrek afgekomen en samen zijn we in colonne naar het officiële vertrek in Amsterdam gereden. Ik was al vanaf een paar weken voor de Challenge zenuwachtig of Manni en ik het wel zouden houden. Het was namelijk mijn eerste keer dat ik een Trabant opnieuw heb opgebouwd en dat ik er ruwweg 12000 kilometer in moest rijden. Bij vertrek bleek al wel een defect, de mic van onze 27mc deed het niet, we konden wel ontvangen maar niet zenden. We hebben ons tijdens de reis gered met lichtsignalen, toeteren en hevig gebaren. De eerste etappe kon niet beter gaan. We hadden met de groep een kruissnelheid van 95 op de teller van de Trabant afgesproken en dit is tijdens de hele reis de topsnelheid geweest. Manni hield zich erg goed en we kwamen 's avonds zonder problemen aan in Nürnberg. Dit geld ook voor de tweede etappe van Nürnberg naar Zagreb. Totaal geen problemen, met geen van de auto's, trouwens. De volgende dag begon de Challenge werkelijk. Ongeveer een uurtje na Belgrado begon de Trabant in te houden en te stotteren, onze eerste echte pech. Na een korte analyse bleek de carb vol meuk te zitten. Deze schoongemaakt en onze weg vervolgd, het probleem was verholpen. Wel vreemd, het lucht- en brandstoffilter waren beide schoon. Misschien iets met de Drehschieber. Deze had ik er nieuw ingezet en sloten misschien niet goed aan... Een paar kilometer later had de lada niet voldoende laadstroom en uiteindelijk helemaal niks meer. Goed voorbereid als ze waren hadden ze een goede extra 2de handse dynamo bij zich. Verwisseld en we kwamen om 1 uur 's nachts in Sofia aan. De etappe naar Istanbul de volgende dag was geen probleem, de dag daarna begon de ellende. We reden Istanbul uit en het begon voor de eerste keer in de reis te regenen, en flink (voldoende sneeuw gehad, dat was geen probleem). En natuurlijk, waar Trabantjes bekend om staan: de ontsteking hield ermee op. Nieuwe kabels en doppen aangelegd in de hoop het probleem op te lossen en even bleek het ook goed, maar we hebben die dag wel twee keer extra moeten stoppen en alle verbindingen dik in de gaffertape moeten zetten, een goede tijdelijke oplossing. Het verbaasde me dat de nieuwe (koperkern) kabels en doppen ook doorsloegen met regen. Het moet wel gezegd worden dat ik het frontje wel extra heb opengewerkt voor koeling, regen had dus geen enkel probleem binnen te komen. Die dag in Ankara aangekomen, de eerste dag vertraging opgelopen. De volgende dag naar Göreme zonder enig probleem. Vanuit Göreme via een Quadpad (erg spannend, zie video's) naar de zuidkust. Ben er op het Quadpad achtergekomen dat ondanks de zware belading Manni behoorlijk trerreinvaardig bleek, waar Manni doorreed keerde de Lada Niva om (verstandige keuze trouwens). Betekent dit dat een Trabant beter in het terrein is dan een Lada 4x4 :-) ? De volgende dag in Yumurtalik preventief de carb schoongemaakt. Het bleek een terugkerend probleem. Verder stond de grensovergang naar Syrië die dag op de agenda. Een ervaring van 4 uur waarbij de Nederlandse bureaucratie verbleekt. Allemaal dikke mannen in legeruniform die formulier na formulier invullen en stempelen. De Trabant deed het trouwens bijzonder goed bij alle grensovergangen, tig keer op de foto gezet door beambten en ander publiek en we mochten meestal doorrijden nadat we uit de doeken deden dat we met een Trabant van plan waren naar de Rode Zee te rijden. In ieder geval waren we van plan Aleppo (de 2de stad van Syrië) in te duiken voor een hotel. Wat een bijzonder interessant verkeersbeeld. Iedereen rijdt overal, de recht van degene met de luidste toeter en de het meeste lef geldt. Het was zeker een mooie ervaring, leuk tussen alle taxi's door flaneren en uiteindelijk als een echte Syriër aan het verkeer meedoen gaf een enorme voldoening. De volgende dag moesten we de stad op dezelfde manier verlaten, die dag doken we de woestijn in. Alle tanks gevuld net buiten Aleppo en na een indrukwekkende rit zonder enig probleem in Palmyra aangekomen. In Palmyra heeft team Russia (die Jeroen ook ;-) ) nog een permanent aandenken in de voorbumper van Manni aangebracht, battle damage. De volgende dag werden we wakker in een zandstorm. we hadden die etappe ook nog eens tegenwind in de zandstorm. Af en toe zo bar dat ik moest terugschakelen naar z'n 3. Na een paar honderd kilometer begon Manni het moeilijk te krijgen, we dachten eerst aan een verstopte carb, dus die schoongemaakt maar na enkele tientallen kilometers kwam het probleem terug, carb bleek nog steeds schoon. Misschien de vlotternaald want de carb leek te overstromen. Vervangen, samen met de vlotter, leek te werken maar uiteindelijk toch weer problemen. Bleek dat de ontluchting van de tank in de dop verstopt was. Daarna dus geen problemen meer gehad. We hebben Damascus nog moeten doorkruizen (Aleppo, maar dan nog erger) maar daarna kwamen we dan toch eindelijk in Jordanië aan. De volgende dag naar de Dode Zee gereden, lekker gedreven. De volgende dag naar Petra, zuid Jordanië. Het eerste stuk was lekker vlak en de weg was goed. Daarna kwamen we in een heuze achtbaan terecht. In z'n 1 omhoog (wat was dat stijl) met grote gaten in de weg en enorm veel grind en zand op de weg, veel gespind om maar niet stil komen te staan. Maar uiteindelijk toch in Petra aangekomen. Daar werd ik ziek. Ik heb vier dagen non-stop op bed gelegen en ben uiteindelijk door de groep meegenomen als bijrijder in een van de volvo's. Manni werd toen om en om door een groepje van opgeleide Trabantrijders bestuurd. Tijdens de heenreis heb ik af en toe mensen laten sturen en met veel uitleg en oefenen het Trabantrijden hun eigen gemaakt, dat bleek nu erg handig. Ik heb zo (denk ik) 4 dagen half bewusteloos meegemaakt, weinig problemen met de Trabant. Pas in Griekenland heb ik het stuur weer overgenomen. Hier hebben we twee boottochten gemaakt en zijn in Athene weer op het Europesche vaste land beland. We hadden besloten via kustweggetjes naar boven te rijden om vervolgens in twee dagen over snelwegen terug te rijden. In Kroatië kwamen we in een sneeuwstorm terecht waar Manni's hoofdremcilinder het (gedeeltelijk) begaf. Het achterste systeem bouwde geen druk op en met hard trappen kon men alleen nog de voorwielen geremd krijgen. Hier zijn we mee doorgereden, goed anticiperend en altijd een andere auto voorop die ons met de radio kon waarschuwen voor plotselinge bochten, verkeerslichten en tegenliggers. Op deze manier zijn we afgelopen vrijdag (12 maart) thuisgekomen. Tijdens de laatste etappe van Dachau naar huis heeft Manni nog een lekke band gescoord. Er zat een mooie glimmende spijker in het loopvlak. We waren erg blij thuis te komen, blij dat Manni ongeschonden naast het huis staat en blij met verschrikkelijk veel mooie herinneringen. Ik mag het eigenlijk niet zeggen maar ik ben verbaasd hoe Manni zich door alle moeilijke situaties heeft geslagen, kilometers lang zwaar beladen stijgen in z'n 1, zand- en sneeuwstormen, wegen met gaten waar auto's volledig in kunnen verdwijnen, onverharde paden. DDR degelijkheid, onvoorstelbaar hoe hij na zo'n reis nog purt als ik met hem nog even snel om een boodschapje ga. Manni liep ook nog eens erg zuinig, vaak 1:13, zwaar beladen en door de bergen. Ik heb hem constant 1:50 gemengd en als het kon 98 of hoger (in Griekenland octaan 100) getankt maar vaak kon ik er niet onderuit pure bocht te tanken. Ik ben in de afgelopen vier weken een echte Trabantrijder geworden, afdalen in z'n vrij met de rechtervoet op het gas en de linkervoet op de rem (was wel even spannend in het begin), niet afremmen op de motor maar altijd op de vier ietwat ondergewaardeerde trommels. Tijdens de reis hebben de volgende bestuurders mij enorm geholpen door het hier en daar van mij over te nemen: Jeroen van Schaik, Jeroen de Graaf, Maarten Vaandrager, Marcel Boer maar bovenal Chris Lanting, hij heeft verreweg het meeste aantal km's voor mij ingevallen en heeft mij ontelbare keren bijgestaan als Manni problemen had. Jongens, verschrikkelijk bedankt voor jullie engelengeduld en inzet, zonder jullie zat ik waarschijnlijk nog steeds in Petra. De komende tijd ga ik Manni van top tot teen bekijken, kijken wat hij aan mechanische schade heeft geleden. In ieder geval de hoofdremcilinder vervangen, ik denk een cilinderkopje eraf nemen, de aandrijfassen van dichtbij bekijken en de stuurinrichting nog eens goed afstellen. Ik wordt de afgelopen nachten wel eens wakker, me wanend achter het stuur van Manni. Een onvergetelijke ervaring. Het (absurde) idee
Klik voor video's van deze Trabbi. |
|
|
|
Organisatie |
Het barrel |