Terug naar de thuispagina  Het bestandssysteem van Linux zit anders in elkaar dan in Windows. Hieronder volgt een korte uitleg van de belangrijkste dingen. 1. Mapjes, mapjes, mapjes Alles in Linux is een mapje, zelfs de harde schijven en de CD-spelers. Die mapjes kunnen weer submapjes hebben. Elk mapje en elk bestand in een mapje, heeft een eigenaar. Ik ga het hier hebben over de volgende mappen: / /home /usr/bin /media /dev /boot/grub /lib 2. De almachtige root Het beginmapje is de "/" (zonder de aanhalingstekens), oftewel de root. Het teken schijnt op een wortel te lijken, vandaar de naam: root is het Engelse woord voor wortel. Degene die de eigenaar is van een map, is tevens (mede)eigenaar van alle submapjes en van de submapjes daar weer van (enzovoorts). Bij de beginmap, de root, is dat de beheerder. Die heeft daarom rootbevoegdheid over het hele systeem. De root is dus almachtig! 3. De gebruikersmap Een gewone gebruiker, laten we hem Kees noemen, is alleen eigenaar van zijn eigen gebruikersmap. Die map is /home/kees en is dus een submap van /home. Zijn er meerdere gebruikersaccounts, bijvoorbeeld ook nog voor de gebruikers Anneke en Joris, dan hebben die elk hun eigen gebruikersmap. De gebruikersmappen op die voorbeeldcomputer zijn dan: /home/kees /home/anneke /home/joris 4. De programma's De programma's hebben over het algemeen hun opstarter staan in /usr/bin en kunnen dus worden opgestart door de bijbehorende starter te dubbelklikken (wanneer ze geen snelkoppeling in het menu hebben). Of door in de terminal de starternaam in te tikken en op Enter te drukken. Voorbeeld: om Firefox op te starten vanuit de terminal, kunt u dus gewoon firefox intikken, want de starter van Firefox in /usr/bin heet firefox. Let op: als u in dit voorbeeld de terminal sluit, dan sluit ook Firefox: de terminal is altijd de baas. (wordt vervolgd in de rechterkolom) | Deze website wordt gesponsord door Google-advertenties. Gebruikt u een advertentieblokkeerder? Als u wilt, kunt u die even uitschakelen op deze website. Bij voorbaat dank..... 5. Harde schijven en partities De naamgeving van de harde schijven is anders dan in Windows. Elke harde schijf heet sd, ongeacht of het een SATA, SCSI of IDE schijf is. De eerste fysieke harde schijf heet sda, de tweede sdb, de derde sdc enzovoorts. De partities op een fysieke harde schijf krijgen geen letter maar een nummer. Bijvoorbeeld: de vierde partitie op de tweede fysieke harde schijf, heet sdb4. Anders dan in Windows, zijn deze namen permanent en veranderen ze dus niet, wanneer er meer schijven of partities worden aangekoppeld. Dat is natuurlijk prettig, en voorkomt verwarring. Een softwarematig aangekoppelde partitie van een harde schijf zit in /media of in /mnt en heet daar bijvoorbeeld sda2. Is de partitie niet aangekoppeld, dan staat hij daar niet bij, maar alleen in /dev en heet daar dan ook (bijvoorbeeld) sda2. Dus: indien wel aangekoppeld: twee mapjes. Indien niet aangekoppeld: slechts één mapje. 6. Opstartlader Grub Opstartlader Grub bestaat uit twee delen, die een eind uit elkaar liggen. Grub heeft een deel van zijn bestanden staan in /boot/grub. Onder andere staat in /boot/grub de menulijst van Grub. Het andere deel van Grub staat in de Master Boot Record (MBR) van de harde schijf. 7. Ondersteunende bestanden In /lib staan de meeste libraries, de ondersteunende bibliotheekbestanden, die in Windows DLL's heten (Dynamic Link Libraries). In Linux is het beginstuk van de naam bepalend, namelijk lib: zo'n bestand heet dan bijvoorbeeld libvoorbeeldje. |
Dit is Tux, de officiële mascotte van Linux |
Bestandssysteem: zo zit Linux in elkaar |