Retrach per Calelhon.

Bèla , qu'èra , sus la fotò , i a sos grands uèlhs , e una flamba que brilha. Ela , davant el , el lo pintra, darrièr. Ela que legiguèt Mistral a quinze ans e ne foguèt esbalausida , estrambordada.

Es que sufis per que la luna siàgue bela qu'un aucèl la mostra del bec?

Avètz devinar qu'es ieu l'aucèl...

La luna èra ailà davant que nasquessi , èra bèla sens que degun leva lo cap per la remirar. Avètz comprès que jogi lo pichòt aucèl negre levat que parli de Calèlhon sonada la felibre als uèlhs blus que reverta un astre un pauc atudat, dinha dels pus grands.

E aquò foguèt una época benesida ambe las quatre mèstressas femnas en poësia Gerda , Paulin e Calelhon e de segur M Delpastra

Poèta, regenta , femna d'accion, d'amor e de passion ame un òme d'excepcion que se sonava Eugène Seguret. Ensems , lo cople van bastir quicòm de rare , l'aligança del bèl e de la justicià e de l'amistat e de la lutja.

Ren que pèl primièr principi :"la vida pòd pas èstre quicòm de mens que la recerca de la beltat, la vida cordelada coma una poesia , mesa en musica e pintrada, l'aligança tot en un , coma òm dis ara , de çò que fa la noblèssa de l'esperit."

Calhelhon e Seguret dubriguèron la pòrta , que lo monde mecanica desconeis, la sola escapada possibla. L'òme e la femna podon pas viure sens la cerca capuda de la beltat que siague , en paraulas , en escriches , en musicas. Totis los sens umans devon èstre sonats.

Tornarian ara que serian afogats d'art total.

Tanben sufis pas de mostrar la Luna per cercar de trapar un pauc del lustre e del lum qu'espandiguèron aquels dos aujòls. La luna contunha de virar. D'autres que ieu mai capables o aurian degut far. Mas quand se legis las paraulas , lo resson de lors paraulas , me disi ieu qu'arisca pas rès de cantar dins mon trauc , en mostrant que la luna es mai bèla dempuèi que Calèlhon la cantèt coma faguèt omenatge bategant al poèta Persan Omar Kayyam.

A vos...