 De meeste mensen kiezen voor een buitenlandse hond omdat ze een fijn huismaatje zoeken, en niet omdat ze ook maar enigszins de illusie hebben er een probleem mee te kunnen oplossen. Mensen realiseren zich maar al te goed dat je er het probleem niet mee op lost, maar dat het voor díe hond wel de oplossing is. Degene die zegt dat je er het probleem niet mee oplost, loopt trouwens zelf vaak met een rashondje aan de lijn.... Er wordt vaak gezegd dat de regering in die landen daar hun verantwoording moeten nemen. Dat is absoluut waar, en tot die tijd proberen de stichtingen aldaar lokaal hun invloed aan te wenden om de mentaliteit te veranderen. Op lange termijn zal er wel degelijk iets veranderen, maar daar zijn de honden op dit moment niet mee geholpen. Helaas wordt er weinig aandacht besteed aan de structurele bijdragen van goede stichtingen (sterilisatieprojecten, educatieprojecten) en gaat de hele discussie slechts over de honden die hier naar toe komen. Iedereen die zich druk maakt over het feit dat honden hier naar toe halen niets oplost, die moet maar eens zo’n stichting gaan steunen, dát is pas een zinvolle bijdrage leveren! “Er is ook veel dierenleed in Nederland” Dat is er zeker, zij het dat het meer verborgen is en op kleinere schaal voorkomt. De horrorverhalen uit het buitenland zijn veel gruwelijker en structureler van aard. Uiteraard is elk dierenleed, in welk land dan ook vreselijk. “Een hond uit het buitenland halen strookt niet met verantwoord huisdierenbezit”. Organisaties zoals Het Platform Verantwoord Huisdierenbezit (PVH) en het Landelijk Informatiecentrum Gezelschapsdieren (LICG) hameren steeds op verantwoord huisdierenbezit, en volkomen terecht! Elke impulsieve aanschaf van een hond kan verkeerd uitpakken en men dient zorgvuldig de huiselijke omstandigheden met de aard van de hond naar keuze af te stemmen. Een hond impulsief van het Griekse strand afplukken kan voor teleurstellingen zorgen bij thuiskomst. Maar ook een hond impulsief via een dierenwinkel of via een adverteerder van tientallen rashondjes en ‘boomertjes’ aanschaffen is net zo min aan te bevelen. Er zijn echter behoorlijk wat mensen die op verantwoordelijke wijze via een stichting een buitenlandse hond adopteren. Meestal kunnen ze niet op stel en sprong een hond krijgen, de hond zit soms nog in het buitenland, en de mogelijke adoptant krijgt eerst een screening via de stichting. Mocht de hond in een opvanggezin zitten, dan wordt er een afspraak gemaakt tot een ontmoeting en kan ook het opvanggezin een mening vormen over de mogelijke baas-hondcombinatie. Helaas kunnen er altijd dingen mis gaan, ook na een goede screening, maar verantwoord huisdierenbezit staat dus los van het feit of de hond uit het buitenland komt of niet.  “De honden brengen allerlei ziekten mee”
“Ze zijn zo dankbaar”
Of een hond echt dankbaar kan zijn, daar lopen de meningen over uiteen. De hond fleurt doorgaans helemaal op en leeft natuurlijk onder veel prettigere omstandigheden in Nederland. Het is wel eens omschreven als het (mentaal) uitpakken van een koffertje. De ene hond pleurt gelijk de hele koffer om en is meteen thuis. De andere hond doet er langzamer over, reken op een aantal weken en soms wel een jaar. Dit proces is mooi om mee te maken, de hond durft bijvoorbeeld opeens te gaan spelen. Wees ook niet bang om een hond een andere naam te geven om de associatie van een vroeger leven los te kunnen laten. Moet de te verwachten dankbaarheid een eerste reden zijn om een hond uit het buitenland te halen? Nee niet per se, ook een asielhond of een broodfokhond zal blij zijn met de verbeterde omstandigheden. Wees vooral zelf dankbaarheid dat deze hond in je leven is gekomen en geniet van ‘m! |