ช่วงที่ผมถูกเกณฑ์ไปช่วยงานคณะปฏิวัติในฝ่ายสิ่งแวดล้อมและความปลอดภัยซึ่งต่อมากลายเป็นสำนักนโยบายและแผนมหาดไทยดังได้เล่าไปบ้างแล้วในบทความอื่น่ๆ ในเว็บนี้ ตอนอยู่ว่างๆ ผมได้ถือโอกาสดูหนังสือในห้องสมุดของกระทรวง ได้พบคำพิพากษาศาลฎีกาเกี่ยวกับคดีรุกที่สาธารณะสมบัติของแผ่นดินที่จังหวัดสุรินทร์ เป็นคดีที่เพิ่งตัดสินในชั้นศาลสูงสุดเพียงไม่กี่ปี ตอนนั้นผมช่วยผู้ใหญ่ทำงานให้สมาคมอนุรักษ์ศิลปกรรมและสิ่งแวดล้อมและถูกบีบบังคับให้ช่วยทำวารสารอนาคตอยู่ด้วย โดยเป็น "คนหาเรื่อง" ปกติผมไม่ค่อยได้หาเรื่องกับใคร วารสารจึงไม่ค่อยมีเรื่องลง เมื่อเห็นคำพิพากษาศาลฎีกาคดีนี้ผมดีใจเป็นล้นพ้น เนื่องจากจวนตัวจึงนั่งเขียนบทความเอาตรงนั้นเลยเพราะสมัยนั้นยังไม่มีเครื่องซีร็อกซ์ เนื้อหาของคดีนี้น่าสนใจมาก ผมพยายามสอบถามไปที่ใหนแห่งหนึ่งจำไม่ได้เสียแล้วว่าผลของคำตัดสินคดีนี้เป็นอย่างไร ได้ทราบในขณะนั้นว่ากำลังอยู่ในระหว่างการบังคับคดี หลายปีต่อมาผมก็ได้ทราบอีกว่าโรงแรมยังคงเปิดกิจการอยู่อย่างเดิม ณ ที่เดิมอยู่ อาจเป็นเพราะสมัยนั้นยังไม่มีกรมบังคับคดีอย่างทุกวันนี้ หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ติดตามอีกเลยจนถึงบัดนี้เพราะนานจนลืมไปแล้ว ท่านผู้ใดอ่านบทความข้างล่างและได้ทราบสถานะของที่สาธารณสมบัติแห่งนี้ โปรดส่งข่าวมาเผยแพร่ต่อก็จะขอบคุณยิ่ง เพราะคดีนี้เป็นคดีที่ใช้เป็นกรณีศึกษาด้านการผังเมืองได้ดีทีเดียว ผมต้องขออภัยตามเคยครับที่ตอนสรุปท้ายบทความผมปากจัดไปหน่อยแต่เดี๋ยวนี้หายไปบ้างแล้ว เดชา บุญค้ำ Copy Bright 2009 (ไม่สงวนลิขสิทธิ์ พุทธศักราช 2552 - เชิญเผยแพร่ต่อได้เต็มที่ แต่สำหรับงานที่ผู้อื่นเขียน: โปรดแจ้งชื่อผู้เขียนหรือเจ้าของด้วย) |