ประมาณปี 2544-45 ผู้ใหญ่สมาคมนิสิตเก่าจุฬาฯ ที่ผมจำได้คือท่านศาสตราจารย์ ดร.บุญรอด บิณฑสันต์ และพล.อ.อ.น.พ. ประกอบ บุรพรัตน์ และอีกหลายท่านได้ขอให้ผมช่วยดูเรื่องการวางผังหลักที่ดินของสมาคมฯ ที่จะให้มหาวิทยาลัยใช้ประโยชน์ ที่ดินอยู่ที่สระบุรีเนื้อที่ถ้าจำไม่ผิดประมาณ 3000 ไร่เศษ ผมจึงได้มีโอกาสไปดูสถานที่ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นป่าเขา น้ำไม่ค่อยมากนัก บังเอิญช่วงนั้นผมสนใจไผ่ เพราะโตเร็วใช้ประโยชน์ได้สารพัดตั้งแต่การก่อสร้างถึงอาหาร แต่ที่ผมสนใจตอนนั้นคือการเก็บกักคาร์บอน หรือ Carbon sequestration โดยพืชซึ่งมนุษย์ทำได้ด้วยการปลูกต้นไม้และใช้ไม้มากๆ โดยเฉพาะสิ่งปลูกสร้างเครื่องไม้ใช้สอย ฯลฯ ที่เก็บกักคาร์บอนได้นานๆ  ผลิตภัณฑ์ไม้ไผ่ที่จำหน่ายในยุโรปและอเมริกาและราคาตั้งขายทางอินเทอร์เน็ต เมื่อกลับมา อาการฟุ้งซ่านก็กำเริบตามปกติอีก มองเห็นศักยภาพของไผ่และหวายซึ่งขึ้นได้ดีเกือบทุกพื้นที่ในประเทศไทยรวมทั้งที่สระบุรีซึ่งหวายน่าจะขึ้นได้ดีตามใต้ต้นไม้ใหญ่บนเขา ได้ลองท่องเว็บดูว่าโลกเขาทำอะไรกับไผ่บ้าง เห็นแล้วน่าทึ่งทั้งๆ บางประเทศอากาศค่อนไปทางหนาว บางประเทศก็แห้งแล้งเขายังนำไผ่มาใช้ประโยชน์ ผมมานึกดูเห็นศักยภาพของจุฬาฯ ที่สามารถทำการวิจัยและพัฒนาไผ่และหวายได้ดีจึงร่างโครงการเสนอสภามหาวิทยาลัยไปเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม 2545 ซึ่งก็เป็นไปตามคาด คือเงียบหายไปเลยโปรดดาวน์โหลดไฟล์ โครงการสถาบันวิจัยและพัฒนาไม้ไผ่และหวาย-จุฬาฯ ที่ไฟล์แนบ (1) ข้างล่าง เดชา บุญค้ำ Copy Bright 2009 (ไม่สงวนลิขสิทธิ์ พุทธศักราช 2552 - เชิญเผยแพร่ต่อได้เต็มที่ แต่สำหรับงานที่ผู้อื่นเขียน: โปรดแจ้งชื่อผู้เขียนหรือเจ้าของด้วย) |