ประมาณปี พ.ศ. 2513-14 วงการสถาปนิกกำลังร้อนด้วยเหตุฝรั่งเข้ามาแย่งงานมากขึ้น มีการรณรงค์ให้รัฐออกกฎหมายควบคุมการทำงานของต่างด้าว ซึ่งรัฐบาลก็แสนดี รีบจะเอาไปต่อท้าย พรบ. สงวนอาชีพสำหรับคนไทยโดยเอาไปต่อท้ายอาชีพถีบสามล้อ ตัดผม ฯลฯ ในเวลาใกล้เคียงกัน กฎกระทรวง ตาม พรบ. ควบคุมวิชาชีพกำลังมีผลใช้บังคับ เดือดร้อนถึงชาวอุเทนถวาย จึงมีการประท้วงเข้าพบนายกถนอม มีสถาปนิกต่างชาติเขียนจดหมายโจมตีการกีดกันสถาปนิกต่างชาติลงในหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษ คือ The Nation เรื่องจึงร้อนแรงขึ้นจน ดร.สุเมธ ชุมสายฯ ลุกขึ้นตอบโต้ นอกจากนี้คุณเกรียงศักดิ์ สุขสว่างผู้แทนราษฎร ศิษย์เก่าอุเทนถวายก็ได้เป็นโต้โผเรียกร้องความเห็นใจและตัดพ้อเรื่องการกีดกัน อุณหภูมิจึงร้อนขึ้นไปอีก ผมเจอบทความเก่าของท่านอาจารย์ศิริชัยเกี่ยวกับความล้าหลังของสถาปนิกไทย พูดถึงความจนของสมาคมจึงนึกเลาๆ ได้ว่าเคยเขียนบทความเกี่ยวกับกองทุนอาษาไว้ เมื่อหาเจอก็เลยเห็นจดหมายเหตุนี้เพราะอยู่ในเล่มเดียวกัน อ่านดูแล้วนึกไม่ออกว่าจะเป็นผม และผมเขียนเข้าไปได้อย่างไร ปากคอระรานแขวะคนไปทั่ว สมัยนั้นคุณประหยัด ศ. นาคนาท นักเขียนเสียดสังคมสีของหนังสือพิมพ์สยามรัฐของท่านอาจารย์ มรว.คึกฤทธิ์ใช้นามปากกาว่า "นายรำคาญ" เขียนจดหมายรำพึงรำพันถึงน้องชื่อ "พัน" ถ้าจำไม่ผิด ลงชื่อว่า "นายประโดก" จึงชอบใจเอาอย่างมาเขียนแขวะคนอื่นดูบ้าง ทั้งๆ ที่รู้ว่ามือคนละชั้น สมัยนั้นเพื่อนบ้านผมคือ "นายหนหวย" นักเขียนและนักวิทยุที่มีชื่อเสียง สถานที่อยู่บนหัวจดหมายจึงเป็นดังนั้น Copy Bright 2009 (ไม่สงวนลิขสิทธิ์ พุทธศักราช 2552 - เชิญเผยแพร่ต่อได้เต็มที่ แต่สำหรับงานที่ผู้อื่นเขียน: โปรดแจ้งชื่อผู้เขียนหรือเจ้าของด้วย) |