|
Jo Bogaert is in het begin van de jaren ´80 een multi-instrumentalist in de marge van de New Wave. Als hoogtepunt brengt hij in 1983 onder zijn eigen nam een LP uit genaamd « None of them are green », zonder potten te breken overigens. Hij speelt ondertussen ook bas bij de niet echt succesvolle en door de Velvet Underground geïnspireerde Cold Wave formatie White Light.  Vanaf 1984 werkt hij nog uitsluitend solo vanuit zijn woning in Aalst. Naast zijn eigen naam, gebruikt hij ook vaak de naam Thomas De Quincey. Hij beheert eveneens zijn eigen label, Clip Records, waarop uitsluitend zijn eigen muziek op zal verschijnen.
Vanaf 1986 brengt dit label de eerste Belgische New Beat producties uit onder de naam The Colonel Bogey Band. Maar opvallen doet Bogaert voor het eerst met Nux Nemo en Acts of Madmen. Met Nux Nemo brengt hij in 1987 zelfs de eerste New Beat full LP uit: « Chinatown » . Voor deze releases laat Bogaert zich inspireren door de Duitse platen van Off en 16 Bit.
Kenmerkend zijn het trage ritme , de zware bassen, de vele samples en de etnische invloeden. Deze kenmerken zullen tijdens de twee jaar die hierop volgen niet toevallig de rode draad vormen bij praktisch elke New Beat release in België. Je kan rustig stellen dat Jo Bogaert aan de Belgische muziekindustrie de blauwdruk van de ideale New Beat plaat heeft bezorgd.
Met de single « Hiroshima » haalt Nux Nemo in november 1987 zelfs de BRT Top 30.
Tot en met 1989 zal hij op Clip Records nog een 20 tal andere releases uitbrengen, alvorens zich van het genre te distantiëren en door te breken met Technotronic. Hiermee zal hij in België de één na meest verkochte single ooit uitbrengen: « Pump up the Jam » . Tot op vandaag blijft Jo Bogaert een bekend remixer en producer.
|
Jo Bogaert
Subpagina's (1):
Jean Pierre H. Bulté
|