WOENSDAG 25 APRIL  Al weken lang zag Stan er naar uit. Iedere avond werd er een kruisje gezet. Eindelijk was het dan zover.. de ECM conferentie in Spanje! Voor ons een mooie gelegenheid onze collega’s te ontmoeten, te horen van wat God doet in Europa en te genieten van diensten. Voor kids vooral lekker spelen met zon, zee, strand en veel andere kinderen in de buurt. We hadden vantevoren alleen 1 klein probleempje. Ons vliegtuig vertrok al de woensdag voor de conferentie de op zaterdag begon. Omdat 3 dagen in een hotel wel erg duur is dachten we op internet een Roemeense kerk op te zoeken in de buurt van Valencia. Op de vraag in de e-mail naar de voorganger aldaar of dat hij ons onderdak kon bieden werd positief gereageerd. Op het vliegveld werden we opgewacht en gebracht naar een schitterend kustplaatsje. 3 dagen lang stond het gezin waar we verbleven tot onze beschikking. Dit overtrof al onze verwachtingen! Thema van de conferentie was transforming the people of Europe. Met inspirerende preken over dit onderwerp en de vele workshops hebben we ons een weeklang kunnen opladen. God is aan het werk in Europa. Mooie voorbeelden waarvan we hoorden zijn de nieuwe Arabische gemeente die is gesticht in Brussel, een Servier die al jarenlang 7 dorpsgemeentes onder zijn hoede heeft en Nederlanders die in een Zweedse gemeente actief zijn. De conferentie werd op vrijdagavond afgesloten met een toneelstuk waarbij het Marcus evangelie werd uitgebeeld waarna we het avondmaal met elkaar vierden. Na een goede terugreis kijken we ook alweer vooruit naar de volgende trip. Ons verlof naar NL. 11 april - buurjongen De afgelopen weekenden staat ons buurjongetje van 9 regelmatig al rond 8 uur bij ons voor de deur. (Nadat hij een tijd niet geweest was). Door de weeks gaat hij naar een school met internaat erbij, maar in de weekenden en vakanties is hij gewoon thuis. Zijn thuissituatie is behoorlijk ontspoord (alcohol, verwaarlozing). Kennelijk vindt hij het heel wat leuker om bij ons te spelen dan thuis te zijn, en als het aan hem ligt, is hij er de hele dag. We proberen hem zo veel mogelijk een thuis te bieden, al hoewel we nu wel gezegd hebben dat hij pas vanaf 9 uur mag komen...Door de tijd heen hebben we een band met hem opgebouwd. We vinden het belangrijk om hem te laten ervaren dat als hij dingen doet die niet mogen, we hem wel straf geven, maar vervolgens ook weer met hem verder gaan. We zien met een jaar geleden een grote verandering en zien hoe hij de meest eenvoudige omgangsvormen en vaardigheden heeft opgepikt. Als hij er is, klinkt de hele dag door door het huis heen "tanti Marieke, tanti Marieke!". Alles wat hij doet of maakt, wil hij laten zien. Of eigenlijk bijna alles. Want een punt van aandacht blijft bij hem het stelen. Tot voor kort waren het kleine dingetjes, zoals een schaar of een autootje, maar vanochtend was onze camera weg! Hij ontkende, Jeroen mee naar boven. Ook daar werd ontkend en zijn moeder probeerde het te sussen. Na een deadline (als hij over een half uur niet terug is, halen we de politie erbij) en doorvragen, barste hij in huilen uit en gaf aan dat hij het gedaan had en zijn moeder de camera naar haar werk had meegenomen. Zij gaf aan dat ze hem morgen weer terug zou brengen, maar wij stonden erop dat hij gelijk terug moest komen. Na een klein uurtje was de camera terug. De moeder gaf aan dat ze hem meegenomen had naar haar werk om er voor te "zorgen". Wij weten dat ze hem had door willen verkopen, misschien voor wat sigaretten? De batterij was leeg, kwamen we later achter - misschien dat ze hem daarom niet had kunnen slijten, want het kabeltje was niet meegenomen. De komende 10 dagen zijn we naar de conferentie van ECM die elke 2 jaar in Spanje gehouden wordt. Blij dat de camera terug is, maar tegelijkertijd verdrietig om onze buurjongen weer achter te moeten laten. Hij is inderdaad ook al behoorlijk ontspoord (en tegelijkertijd zo achter, lijkt vaak meer op een kleuter), maar toch bidden we dat God de weinige uurtjes die hij bij ons doorbrengt gebruikt om een verandering van binnenuit te weeg te brengen bij hem. Ook bidden we dat mocht de situatie thuis echt onhoudbaar zijn thuis en het goed zou zijn om de kinderbescherming te bellen, dat God ons dan "bewijs" in handen geeft, want behalve het voorbeeld van de camera hebben we niks concreets in handen... 7 april - de geleende ezel 6 april een gezonde geest in een gezond lichaam 2-6 april Stan met zijn klas 1 april - Abigael Zondagavond kwart voor 10 is Abigael geboren! Dochter van Gabi en Mari. Zo gauw we fotos krijgen, posten we ze. We hopen eind april naar ze toe te gaan. Zaterdag 31 maart - Varadia / Timisoara Terwijl J  eroen zaterdag Cosmin (een vriend van ons) hielp met een kinderprogramma in zijn geboortedorp, had Marieke dat weekend Sergiu te logeren, een van de kinderen van Ingrid (onze Nederlandse vriendin die een familiehuis heeft). Ook was Manu, ons buurjongetje er veel. Een intensief weekend, maar wel met heel veel voldoening.Nieuws! Zoals jullie weten, is de periode hier in Timisoara voor ons niet het eindstation hier in Roemenie. De periode die achter ons ligt, is er vooral een geweest van heel veel leren en aanpassen (zowel mbt de taal, als vooral ook de cultuur). Hoewel dat leren natuurlijk nooit ophoudt, gaan we D.V. deze zomer een nieuwe stap maken. We verhuizen dan naar Oltenia, het gebied in het zuidwesten van Roemenie. We willen gaan wonen in Vanju Mare, een klein stadje met zo'n 7000 inwoners. We willen Gabi en Mari versterken in hun werk daar: mensen uit deze omgeving kennis laten maken met Jezus, het meebouwen aan de jonge kerken in Vanju Mare en Livezile, en vooral veel werken met en onder kinderen. Begin maart waren we er een aantal dagen en afgelopen week weer. Inmiddels hebben we Stan en Micha ingeschreven op school. Gabi en Mari, maar ook anderen uit Vanju Mare, zoeken voor ons naar een woning. We zijn benieuwd waar we terecht komen: een appartementje in een van de paar flats die Vanju rijk is, of een huis. Een huis lijkt ons heerlijk vanwege de tuin die er bij zit. Aan de andere kant hebben we dan wel een houtkachel en grote kans dat de wc buiten is (zo'n poephuisje) en er (nog) geen badkamer binnen is. We vertrouwen er op dat God iets voor ons heeft voorbereid. De afgelopen 2 maanden waarin we -samen met onze leidinggevenden - God zochten en bezig waren met het besluitvormingsproces wanneer we zouden gaan, waren niet makkelijk. Er zat van alles tegen; we kwamen er achter dat een ongeluk in een klein hoekje zit; toen we begin maart naar Vanju gingen kregen de kids griep; dingen gingen stukken; we raakten ontmoedigd, etc. etc. Erg blij waren we met een aantal mensen (vrienden en familie) in Nederland die we in dit hele proces in vertrouwen konden nemen en die met ons meegeleefd, gedacht en gebeden hebben. Ook is het voor ons bijzonder om te zien hoe ons netwerk van Roemeense christenen die in dit gebied werkzaam zijn is uitgebreid en hoe het contact met Gabi en Mari zich steeds meer verdiept. Ook al is de stap die we gaan zetten een grote en een die niet altijd makkelijk zal zijn, we ervaren vooral heel veel vervulling op de momenten dat we in Vanju zijn en daar kunnen dienen. Hier de plaatjes van ons bezoek eind maart, toen we de jongens hebben ingeschreven op school. Omdat Mari hoogzwanger is, sliepen we bij een gezin in de grotere stad. Dit gezin heeft naast twee biologische kinderen, 5 pleegkinderen. Een groot feest voor onze kids. Omdat onze kids tijdens dit bezoek ziek waren, zijn we (behalve het volle weekend met kinderprogramma's en kerkdiensten) veel thuis geweest bij Gabi en Mari. We hebben ze zo nog beter leren kennen en waren vooral onder de indruk van Mari haar levensverhaal. Sibiu Jeroen is ruim een week geleden naar een kinderwerkersconferentie geweest in Sibiu. Met een auto vol ging hij naar dit mooie plaatsje een paar honderd kilometer verderop. Waar Marieke al heel wat conferenties voor kinderwerkers heeft meegemaakt, was het voor Jeroen de eerste keer :) Twee van de meiden die meegingen, zijn we op dit moment aan het opleiden om ook kinderprogramma's te kunnen houden. Ze draaien mee als Marieke aan de beurt is en we betrekken ze in de voorbereiding. Maar ook daarbuiten proberen we veel met ze op te trekken. Andreea deed gisteren voor het eerst een les, die echt boven verwachting ging!Dit zijn dingen waar we echt van kunnen genieten. Familie Ons gezin blijft iets waar we dankbaar voor zijn. Laatst werden we er weer bij bepaald hoe bijzonder het is dat God ons aan elkaar gegeven heeft en hoe we zijn bescherming ervaren. In alle 'drukte' en met onregelmatige werktijden hebben we voorgenomen om toch wat beter te bewaken dat we een dag in de week echt 'vrij' zijn en als het even kan er ook met elkaar op uit te gaan. Bencecu Ook de afgelopen weken is Jeroen weer veel in Bencecu geweest. Zowel toen het nog winter was, als nu de lente is aangebroken. Naast de huiswerkbegeleiding, de kerkdiensten en het bezoeken van mensen, kwam er ook een medisch team voor de mensen uit het dorp. Laatst nam Jeroen een van de meiden bij ons uit de kerk mee. Door een handicap aan haar arm, is ze veel afgewezen in haar leven. Voor haar was het zo bijzonder om te zien dat ze hier in Bencecu geaccepteerd wordt. Ze vond aansluiting bij de tienermeiden, maar ook de kids liepen met haar weg, toen ze hen hielp met hen huiswerk. Het is zeker niet de laatste keer dat ze mee was! Toen we er vandaag waren kwamen we er achter dat Sammy, een jongen van een jaar of tien, voor ons bidt. Stuk voor stuk zijn het prachtige kids. ZATERDAG 11 FEBRUARI Wat foto's van de afgelopen maand!   WOENSDAG 18 JANUARI Vorige week zijn we naar Oltenia geweest, het gebied waar we in de toekomst zouden willen wonen en werken. We begonnen in de grotere stad, Turnu Severin, waar we bij onze (Nederlandse) vriendin Jantina (zie foto) sliepen. We hebben de stad verkend en Jeroen had een gesprek met de voorganger daar. Het is een stad aan de Donau en we zien onszelf er wel wonen! Na twee dagen reisden we door naar Gabi en Mari in Vanju Mare. We trokken een aantal dagen met hen op en hebben elkaar nog zoveel beter leren kennen. Het klikt goed met ze en het was erg gaaf om samen met hen op te trekken, van gedachten  te delen, God te zoeken en samen te werken. Zo hebben Jeroen en Gabi deur aan deur een korte enquete gehouden over de bijbel, waarna ze degenen die geen bijbel hadden en er wel een wilden, er een gaven. Daarna zaagden Gabi en Jeroen een flinke stapel boomstammen voor de houtkachel. Vrijdagavond hadden we een gebedstijd bij Gabi en Mari, waarbij ook Ionela aanwezig was met haar twee kinderen. Ionela is deze zomer gedoopt en de enige volwassene die in Vanju Mare regelmatig naar de kerk komt. Verder kwam Aurelian, deze jongen leidt een kerkje in een dorp verder op. Goed om hem ook zo te leren kennen - ook hij werkt daar vrij geisoleerd, dus juist zulke tijden met elkaar zijn dan zo belangrijk! Zaterdag hadden we kinderprogramma's in drie verschillende dorpen. Het is zo bijzonder om een bijbelverhaal te vertellen aan kinderen die zo'n verhaal voor het eerst horen. Echt een voorrecht! Zondag gingen we naar de kerk in Turnu Severin (de grotere stad waar we zouden willen wonen). 'Toevallig' kwam Marieke tijdens de dienst (toen Elianne begon te huilen en ze naar een andere ruimte ging met de kids) aan de praat met de directrice van de kleuterschool die in het zelfde gebouw gevestigd is. Ze heeft zo alle ins en outs gehoord van de kleuterschool, maar ook over de verdere ontwikkelingen binnen het schoolsysteem (waar we met Stan mee te maken gaan krijgen). Dit was ook een van de vragen die we aan God gesteld hadden, of Hij ons de weg wil wijzen naar scholing voor de jongens. Zeker een verhoord gebed dus! 's Middags hadden we diensten in Vanju Mare en Livezile, waar Jeroen mocht preken. In Livezile zijn Gabi en Mari in oktober begonnen met een kerk. Het gaf ook weer zo een vreugde om daar te zijn! 's Avonds hebben we, deels door een flinke sneeuwbui in de Karpaten, het lange stuk weer terug gereden en zijn weer veilig aangekomen! We zijn benieuwd hoe en op welke termijn dit allemaal wordt vervolgd! DONDERDAG 29 DECEMBER
Kerst Eigenlijk zijn we al langer dan een maand bezig geweest met 'kerst'...maar de kerstdagen moesten natuurlijk ook nog komen! Kerstavond hebben we met de zondagschool hetzelfde toneelstuk opgevoerd in de kerk en ook een paar kerstliedjes gezongen en gedichtjes verteld. Dit keer ging het erg goed. Hoewel het hard werken was, hebben we er van genoten met elkaar en ook merkten we dat de band met de kids door deze maand heen nog weer een stuk hechter is geworden. Na de dienst gingen de tieners/twintigers (en ouder) colinde zingen. Jeroen ging mee, ze hebben ook ons bezocht. Voor mij (Marieke) heerlijk om na een maand weer 'gewoon' in de kerk te zitten. Heerlijk om samen God te aanbidden en te luisteren naar Hem. We merken dat we na twee jaar zooo ons plekje gevonden hebben hier. Als we rondkijken in de kerk zien we zoveel mensen van wie we houden en met wie we een band hebben opgebouwd. We voelen ons rijk! Na de dienst kwamen Alina en haar broer Dani bij ons eten. Hij is dit jaar begonnen met een studie in een andere stad en het was geweldig om hem nu weer te ontmoeten en zijn verhalen te horen. Ons kerstdiner bestond voor een groot deel uit giften. Zo kwam de 'salate de bouf' (een soort huzarensalade) van een oudere vriendin van ons en de sarmale van een andere vriendin. Het varkensvlees (de traditie is hier dat mensen een varken slachten voor de kerst) hadden we gekregen van andere vrienden, die bij hun opa en oma in het dorp een varken geslacht hadden. Vandaag gingen we met twee meiden van de zondagschool 'colinde' lopen. Naar Alina, naar de ouders van deze meiden, naar een oudere vrouw en naar Andrei, een andere jongen van de zondagsschool. Al deze kinderen zijn enig kind (of een heeft een broer van 18), dus we zagen ze genieten om met elkaar op te trekken! Colinde (kerstliederen) zingen met de gebedsgroep 21 december Met kerst is het hier een leuke traditie om langs bekenden te gaan om kerstliedjes te zingen. Je komt dan even naar binnen, eet sarmale (koolbladeren met gehakt/rijst) en vooral veel zoet gebak en gaat weer naar het volgende adres. Als gebedsgroep zijn we naar een naburig dorp gegaan, waar een gezin woont dat bij ons naar de kerk gaat. Er bestaat het idee om daar als kerk ook 'iets' te beginnen (bv. een gebedsgroep met de mogelijkheid dat daar ook een 'kerk' ontstaat). We gingen bij twee (christelijke) gezinnen langs, die we ook weer gevraagd hadden om andere mensen uit te nodigen. Er waren geen andere mensen langs gekomen behalve deze twee gezinnen. Maar we hebben wel een goede tijd met hen gehad, met zingen, bijbel lezen, bidden en ook heel veel gezelligheid. Kidsclub 18 december Naast het evenement Bethlehem, hadden we 18 december ook weer kidsclub. Met de kinderen van de zondagsschool hadden we een toneelstuk ingestudeerd over 3 bomen. We hadden een stuk gekozen dat niet alleen het kerstverhaal vertelde, maar ook stil stond bij het verdere leven van Jezus en zijn sterven voor ons aan het kruis. Zie http://www.youtube.com/watch?v=MBZ-gYHBMeA&feature=player_embedded#! voor dit mooie verhaal! Dit wilden we dan gaan opvoeren voor de kinderen uit de wijk. Het repeteren was een hele uitdaging: hoewel de kinderen vanaf het begin er erg veel zin in hadden, luisterden ze niet zo goed en bleek het lastig om het beste uit de kinderen te halen. Ook hadden de kinderen meerdere rollen (dus verschillende kostuums) en waren er meerdere attributen, wat het niet makkelijk maakte om de kids steeds op tijd klaar te hebben om weer op het toneel te verschijnen. De generale repetitie was dan ook een ramp! Gelukkig ging het optreden beter. Er kwam een jongen uit de wijk opdagen, en daarnaast hadden een aantal mensen uit de kerk nog kinderen (familie) meegenomen. Ook al was er maar een jongen uit onze doelgroep, toch was het wel de moeite waard. Hij is tien jaar, maar bleek de hele week alleen thuis te zijn, omdat zijn ouders op vakantie in de bergen waren. Hij zag er erg ongelukkig uit...Later dit weekend kwamen we hem met een tienerjongen uit onze wijk (die niet zo'n gelukkige jeugd heeft gehad) weer tegen bij het evenement Bethlehem. Jezus kwam juist voor degenen die een dokter nodig hebben, niet voor degenen die (denken) gezond te zijn! MAANDAG 20 DECEMBER Terugblik november / december Het is al een tijdje geleden sinds we geblogd hebben, hoog tijd voor een aantal hoogtepunten met vooral veel plaatjes! Elianne Onze dame! Gezin Met gezinsuitbreiding, was het ook weer tijd voor een nieuwe gezinsfoto. Niet zo makkelijk te maken, met een af en toe huilende Elianne en twee jongens die er maar heel kort zin in hebben. Zie hier wat van de plaatjes! Ook andere gezinsmomenten hebben we op de camera vastgelegd. Bezoek Elianne is inmiddels al weer bijna 2 en een halve maand oud. Met ons, genieten heel wat anderen met ons mee! Optreden Stan op school Ook dit jaar rond kerst had Stan weer een optreden met zijn klas. Weer met (stijl)dansen, wat hij op dit moment wel leuk vindt, gedichtjes en liedjes in het Roemeens en Engels. We staan verbaasd hoe makkelijk en snel Stan nu een gedichtje van acht regels uit zijn hoofd leert. Een vaardigheid die we in Nederland niet meer trainen. Creche Micha Micha is inmiddels al aardig gewend op de creche, die in hetzelfde gebouw zit als de kleuterschool van Stan. Hij gaat daar zo'n 4 ochtenden per week naar toe. Hij zegt daar nog niet zoveel, maar vindt het wel heerlijk om te spelen, vooral om te fietsen! Esther Altijd leuk als er bezoek komt, maar nu vooral omdat het mijn beste vriendin is die ik al een aantal jaar niet meer gezien had, omdat zij nu als zendelinge in Nieuw-Zeeland woont en werkzaam is in het hele gebied van de pacific! We zijn al 30 jaar vriendinnen en wilden beiden als kind al zendeling worden. Heerlijk om een week samen op te trekken en bij te kletsen. Ook kon Esther de mogelijkheid onderzoeken om hier medische teams te laten komen (haar werk op dit moment in de pacific), door gesprekken en meekijken met Roemeense christenartsen die in hun vrije tijd naar dorpen gaan om daar mensen te behandelen. Bethlehem Niet alleen een levende kerststal, maar heel Bethlehem nagebouwd! Bij aankomst word je opgewacht door soldaten, die je begeleiden naar Herodus, om je in te laten schrijven. Vervolgens neem je een kijkje bij de timmerman, de pottenbakker en de smit. Terwijl je kijkt hoe ze werken, hoor je meer over Jezus, die zelf ook timmermanszoon was en uiteindelijk voor ons stierf aan het kruis. Of hoe wij te vergelijken zijn met een stuk klei...of hoe ook wij net als metaal soms te maken krijgen met vuur in ons leven. Terwijl je kinderen vervolgens een mooie kerstster maken, geniet jij van wat warme thee met cozonac (zoet brood). Opeens komen er een paar wijzen aan die een ster volgen en uiteindelijk Jezus vinden en Hem aanbidden. Na een paar foto's in de kerststal, ga je naar binnen (je bent intussen aardig koud geworden) en wordt je toegezongen door een koor en hoor je meer over waarom Jezus voor jou naar de aarde is gekomen. Zonder dat je het door had, ben je alweer anderhalf uur verder, je hebt zoveel gezien, gehoord, geroken (de geur van kampvuurtjes) en geproefd dat de tijd voorbij vloog. De afgelopen maand zijn we veel bezig geweest met de voorbereidingen voor dit evenement. Met het organiseren van het werkje voor de kids, maar ook in het helpen bij de opbouw, de promotie etc. Dit jaar werd Bethlehem op twee plaatsen gehouden en hebben er zo'n 3750 mensen een kijkje genomen. Tientallen gaven aan meer over Jezus te willen weten en samen de bijbel willen lezen. We bidden dat dit niet bij een voornemen blijft, maar ze ook echt gaan komen!
3 en 9 december Sinterklaas Sinterklaas is dit jaar ook nog even langs geweest in Roemenie. Hij had een paar kleine kadootjes verstopt in onze woonkamer. Terwijl de jongens ze open maakten, werd er op de deur gebonsd. De foppiet was langs gekomen met een zak vol herfstbladeren en had pepernoten gestrooid in onze keuken. De verrassing was groot toen er in de zak (heeel veel) kadootjes zaten. Bedankt aan iedereen die ons geholpen heeft om deze zak te vullen! Ook de consulaat had de sint nog uitgenodigd, dus bijna een week later weer feest! 30 nov - 3 dec bezoek vanuit ECM Nederland Deze dagen hadden we Hans en Dirk-Bart vanuit het ECM kantoor in Nederland op bezoek. We hebben onder andere gepraat over de afgelopen periode en de komende periode. Voor ons erg mooi en bijzonder om te horen dat er vanuit ECM groen licht is om toe te werken naar een verhuizing naar Oltenia, waar ook Gabi en Mari werken. We zouden graag een overstap willen maken in de zomer, of het de zomer van 2012 of 2013 wordt is nog niet helemaal duidelijk. We zijn benieuwd naar hoe dit zich verder ontwikkelt en wat God voor plan hierin heeft! Jeroen is ook met de heren meegeweest naar Sibiu, waar Dirk-Bart en zijn gezin ruim 12 jaar gewoond hebben en o.a. een dagverblijf voor verstandelijk gehandicapte kinderen konden opzetten. Zie http://www.sion-international.nl/ 18-20 november Vanju Mare en Livezille Samen met Cornel en Tina (een echtpaar bij ons uit de kerk) en met Adi (een (blinde) zanger) ging Jeroen dit weekend naar Vanju Mare en Livezille. Op zaterdag werden mensen uitgenodigd voor de diensten van zondag en ook werden er in beide dorpen kidsclubs gehouden. Op zondag woonden ze drie diensten bij, naast Vanju Mare en Livezille ook in het dorp waar de vader van Gabi voorganger is. Tijdens de dienst in Livezille, waar de kerk sinds een maand gestart is, kwamen vier nieuwe mensen. Ze waren op de uitnodiging van de dag daarvoor ingegaan. En nu gingen ze op nog een belangrijkere uitnodiging in: ze gaven alle vier te kennen dat ze met God willen leven! Ze blijven nu trouw naar de diensten komen! Gebedsgroep Een hoogtepunt in onze week is en blijft de gebedsgroep bij ons aan huis. Het met elkaar God zoeken, naar Hem luisteren, zien hoe gebeden verhoord worden en met elkaar een familie zijn (natuurlijk ook buiten de gebedsgroep om) is naar ons idee echt een wezenlijk onderdeel van hoe God ons leven bedoeld heeft. Hier wat pics. Bencecu Sinds oktober is Jeroen betrokken bij een twee jaar oude kerk in Bencecu, een dorp een half uur rijden hiervandaan. In dit is veel armoede, analfabetisme, werkloosheid, alcoholisme en mishandeling. We schreven hier al meer over in de blog van 12-15 augustus. Jeroen gaat 1-2 keer per week daar naar toe om (samen met anderen) huiswerkbegeleiding te geven aan kinderen. Kinderen gaan in Roemenie een halve dag naar school, maar krijgen al wel vanaf hun 7e huiswerk mee. Dit vraagt veel van hun ouders. Als ouders zelf analfabeet zijn of zich niet zo met hun kinderen bezig houden, komen de kinderen niet mee op school. Veel kinderen uit dit dorp gaan soms onregelmatig, doordat ze niet gestimuleerd worden door hun ouders om te komen. Een dilemma in de huiswerkbegeleiding is: help je ze om hun huiswerk af te krijgen, ook al snappen ze er niks van, of begin je bij de basis van het lezen en rekenen? Hun huiswerk moet af, daar worden ze op afgerekend op school. Maar op de langere termijn is het natuurlijk vooral belangrijk dat ze ook echt snappen wat ze doen. Hoe dan ook, vooral het contact met de kinderen is een investering die hun hele leven meegaat, die aandacht en liefde hebben ze zooo nodig! We bidden dat ze daar doorheen Gods liefde zien. Jeroen is inmiddels ook op school langs geweest en de leerkrachten waren erg enthousiast! Hij heeft allerlei lesmateriaal mee gekregen. Inmiddels zijn we ook een keer op een avond als gebedsgroep naar de kerk daar geweest om hen te bemoedigen. Maar wij werden zelf vooral bemoedigd en uitgedaagd. Het ontroerendste moment was toen een van de kinderen bad dat zijn vader (die niet in de kerk was) zou stoppen met drinken. Kidsclub 5 november Het bijzondere aan deze kidsclub was, dat Marieke het uitgebreid kon voorbereiden met Alina, Andreea en Iasmina. Uiteindelijk kon Marieke door ziekte van een van de kids niet meekomen, maar deze jonge meiden konden het prima zonder haar! Dat is ons verlangen, dat we anderen kunnen 'trainen' en uitdagen om uit te stappen! DINSDAG 1 NOVEMBER  Jeroen is in september (zie weblog 28 september) een aantal dagen naar Gaby en Mari geweest om naast evangelisatie ook te helpen met het opknappen van een gebouwtje in het dorp Livezille, waar ze in oktober de eerst kerkdienst in gehouden hebben. Tien mensen kwamen naar de openingsdienst vorige week! Vervolgens heeft de orthodoxe priester deze mensen opgezocht en gezegd dat hij ze niet gaat begraven als ze blijven komen. In de orthodoxe geloofsovertuiging komt redding in Jezus alleen maar via bemiddeling van de priester, en niet begraven worden betekent in hun denkwijze dus dat je niet gered wordt. Desalniettemin waren er eergisteren 3 vrouwen en 2 kinderen. Afgelopen zaterdag hebben we ze opgezocht en konden een kinderprogramma in Vanju Mare bijwonen. Ook daar zien we dat heel langzaam het werk groeit: contacten die gelegd worden, ouders die eens meekomen naar de kerk (meestal komen er vooral kinderen naar de dienst).
 Jeroen is de afgelopen periode gaan samenwerken met een Roemeense evangelist (Gusti). Hij heeft 2 gemeentes in de omgeving van Timisoara. In Bencecu (1 van de 2 dorpen) is er een naschoolse opvang voor kinderen. Er wordt aan huiswerkbegeleiding gedaan (veel kinderen kunnen nog niet lezen en schrijven) en de kinderen krijgen een broodmaaltijd. Het idee is om hier de komende tijd meer te gaan samenwerken met Gusti.
 Komende zaterdag, 5 november, houden we weer een kidsclub in de wijk. Bijzonder om te zien dat Alina, een meid van 18 jaar die in de zomer voor het eerst meedeed met de kidsclub, nu een dragende kracht aan het worden is. Marieke bereid het programma voor met haar en met nog 2 andere meiden die nog helemaal geen ervaring hebben (Andreea en Jasmina). Ze hoopt hen zo te kunnen trainen. DINSDAG 25 OKTOBER Familiebezoek De afgelopen 4 dagen hadden we de ouders van Marieke en haar zus met gezin op (kraam)bezoek. We hebben een fantastische tijd met elkaar gehad! Naast dat zij Elianne konden bewonderen, konden wij ons 6 weken oude nichtje Esther in levende lijve ontmoeten. En de neefjes konden natuurlijk lekker met elkaar spelen! Zondag is Elianne opgedragen. Erg bijzonder om dat in onze gemeente hier te mogen meemaken en er dan ook nog familie bij te hebben. Maar vooral bijzonder om Elianne zo ook aan God toe te vertrouwen en zijn hulp te vragen bij de opvoeding. De afgelopen 2 weken hebben we regelmatig hulp gehad van verschillende mensen uit de kerk die hielpen met eten koken, huis schoonmaken en strijken. Erg fijn om zo ook onderdeel te zijn van een 'familie' hier! De komende dagen gaan we naar Boekarest om een paspoort voor Elianne te regelen. Omdat het een lange reis is en de jongens vakantie hebben, blijven we onderweg op verschillende plekken slapen. Ook hopen we zaterdag Gabi en Mari te bezoeken en dan ook een kinderprogramma in Livezille mee te maken, het dorp waar ze vorige week de officiele start hadden van de nieuw te stichten gemeente! Er kwamen toen al verschillende geinteresseerden op af! Hier onder wat foto's van de tijd met onze familie en het opdragen van Elianne! DONDERDAG 13 OKTOBER ZATERDAG 9 OKTOBER WOENSDAG 28 SEPTEMBER Het was alweer een jaar geleden dat we een bezoek brachten aan Gaby en Mari in Vânju Mare. Het idee was dan ook om deze zomer met hen een paar dagen op te trekken. Dit ging helaas niet door. Geestelijke strijd? Een gesloten deur? We weten het niet. Toch kwam er voor Jeroen de mogelijkheid om afgelopen week er een paar dagen heen te gaan. Het doel was om samen met een amerikaanse zendeling en 3 roemenen een oud gebouwtje in Livezile op te knappen. Het is het verlangen van Gaby en Mari om hier in Oktober een wekelijks kinderprogramma te beginnen. Het waren 3 dagen van sauzen, gaten dichten, opruimen, muren egaliseren. Gedurende onze tijd daar kwamen er regelmatig nieuwsgierige bewoners voorbij om te vragen wanneer het programma gaat beginnen. Dat biedt hoop voor het werk hier! We zijn benieuwd. Hoewel de renovatie nog niet af is kijken we met voldoening terug op het werk wat gedaan is. Met alleen nog het kopen van tapijt voor het zaaltje kan het in gebruik genomen worden. Tijdens het werk heb ik na kunnen denken over wat mijn (onze) rol hier zou kunnen zijn. Hoewel ik er nog geen duidelijk antwoord op heb gekregen zou het geweldig zijn om regelmatig naar Livezile te gaan om het schilderwerk af te maken en betrokken te zijn bij de kinderprogramma’s. Nadat vrijdagmiddag alle materialen waren opgeruimd keken we vooruit naar het weekend. In samenwerking met de amerikaanse zendeling wilden we op 2 plaatsen een film tonen om bewoners bekend te maken met het evangelie. Vrijdagavond gingen we daarom Vânju Mare in om mensen hiervoor uit te nodigen. Het werd een erg leuke tijd waarin we echt in contact konden komen met de mensen hier. De meeste stonden open voor op zijn minst een praatje. Het beheersen van de taal was echt een bemoediging voor mij. Ik verstond wat er gezegd wordt en kon ze in het Roemeens voorhouden wat een persoonlijke relatie met Jezus inhoudt! In spanning wachtten we zaterdagochtend af wie er zouden komen. 7 kinderen keken aandachtig naar de film over het leven van Jezus en hoorden het evangelie. Zaterdagmiddag deden we hetzelfde programma maar dan in een dorp verderop (Balacita) Ook hier was de respons op de uitnodigingen enthousiast. Met een mooie zonsondergang op de achtergrond keken we met zo’n 25 kinderen naar het leven van Jezus. Wat een voorrecht om dit te mogen doen! Moe maar voldaan keerden we terug naar Vânju Mare. De zondag was vooral gevuld met 2 kerkdiensten. Ik mocht daarbij de kinderen vermaken een half uur voor de dienst en tijdens de preek. Het ging over de Goede Herder die zijn leven inzet voor de schapen. Al pratende met wat kinderen drong het tot mij door hoe uitzichtloos hun situatie is. Ze kijken vol verwachting uit naar de dag waarop ze gaan verhuizen naar het buitenland (Griekenland, Frankrijk, Oostenrijk) Kansen in Roemenië zien ze niet. Wie geeft hen hoop op een betere toekomst? De middagdienst in Vânju Mare werd een bijzondere. In het kleine kerkje komt doorgaans eigenlijk maar 1 vrouw met haar dochter. Tot onze verassing zagen we echter deze keer alle kinderen terug die er die dag ervoor ook waren tijdens de film. Een meisje had zelfs haar moeder meegenomen. Ook zij hoorde die middag voor het eerst in haar leven wie Jezus voor haar is. Kortom een zeer geslaagde week waarin veel is gebeurd. We zien uit naar de volgende keer. september - groenten inmaken Een van de bijzondere dingen aan Roemenie, vinden we de het leven bij de seizoenen en de vruchtbaarheid van het land, met overvloed aan groente en fruit. Nu is het bijvoorbeeld druiventijd en appeltijd, en hebben we van verschillende kanten al kilo's en kilo's druiven en appels gekregen. Maar op andere momenten waren dat bijvoorbeeld kersen, abrikozen, , pruimen, courgettes, bonen, tomaten en ga zomaar door. Mensen om ons heen maken dan ook allemaal dezelfde gerechten (bijvoorbeeld deegballetjes met pruimen er in) en maken ook produkten in voor de winter. Marieke heeft zich er deze maand aan gewaagd om Zacusca te maken (een mengsel van paprika, aubergine, ui en tomatensap) en komkommers in het zuur te zetten. Hoe de augurkjes geworden zijn, zullen we over een paar maanden gaan zien. De zacusa is erg lekker geworden, maar wel explodeerden er na verloop van tijd verschillende deksels van de potjes - dus daar moet Marieke nog even achter komen wat ze de volgende keer anders moet doen...Graag wil ze nog een keer mee kijken daarbij met iemand met ervaring, wat nou de fijne kneepjes zijn. Een andere wens is nog om kool te zuren (door in een container met water en zout te zetten), op het moment dat het kolentijd is. Net zoiets als onze zuurkool, maar dan wordt het hier niet in stukjes gesneden maar als hele kool verwerkt. De bladeren worden vervolgens in de winter gebruikt om sarmale te maken, koolbladeren met een mengsel van rijst en gehakt erin.   16-18 september - mannenweekend Een verlangen dat Jeroen al een tijdje had, was om een weekendje weg te gaan met mannen uit de kerk. Er wordt veel in de kerk gezeten, maar juist door het bouwen van relaties kun je elkaar uitdagen en verder op weg helpen om je geloof praktisch te maken. Het was een geslaagde tijd, met bijbelstudies, bidden en zingen, veel ontspanning en vooral ook hele goede gesprekken onderling, waarin ook open over worstelingen gepraat werd. Voor herhaling vatbaar! 10 september - kinderprogramma Na alle zomeractiviteiten en de vakantie konden we niet wachten om weer te beginnen met het kinderprogramma voor de kids in de wijk. Van te voren wel weer spannend, komen de kinderen weer die er in de zomer waren? En zijn de tieners/ twintigers van onze kerk weer net zo enthousiast als toen om weer mee te doen? Tijdens de voorbereidingen ervoeren we hoe God ons stap voor stap leidde en vonden we veel mensen bereid om mee te doen! Marieke organiseerde vooral op de achtergrond - om anderen in staat te stellen verschillende taken op te pakken. En de kinderen die we uitnodigden reageerden enthousiast, we hadden een leuk clubje van 15 kids! We hebben eerst lekker veel tijd genomen om te schminken, te sporten, te knutselen, etc. Daarna vertelden we over Zacheus, hoe Jezus van hem hield en dat zijn leven veranderde. Ons gebed is dat ook tijdens de komende maanden, met de komst van ons dochtertje anderen dit verder gaan dragen! ZATERDAG 3 SEPTEMBER 2 september - Esther geboren!!! We hebben er een nichtje bij! Marieke's zus Anneke en onze zwager Robin zijn bevallen van een dochter! De eerste foto's...(p.s. een van de foto's is niet de moeder, maar tante van Esther!)    23 augustus - nu: terug in Timisoara Wat hebben we genoten van de vakantie met Marieke's ouders (zie weblog 20 augustus). Maar doordat Marieke zich aan het eind van de week niet lekker voelde en de bacterie (blaas /nierontsteking) nog niet uit haar lichaam bleek te zijn, zijn we eerder dan gepland terug gekomen naar Timisoara. Gelukkig hoefde ze nu niet in het ziekenhuis te blijven, maar kon ze er twee keer per dag naar toe voor een antibiotica-injectie. Voor ons was het even schakelen, we hadden anders nog 3 dagen als gezin vakantie gehouden in een ander gebied en daarna doorgereisd voor 10 dagen naar Oltenia, om daar met Gabi en Mari samen te gaan werken. Als we er nu op terugkijken was het toch goed. Anders waren we vlak voor de start van het nieuwe seizoen weer terug gekomen, hadden de jongens vrijwel gelijk naar school en creche gegaan (Micha voor het eerst) en hadden we dan nog moeten beginnen met alle voorbereidingen voor de komst van ons dochtertje over 6(?) weken...We hebben de tijd dan ook gebruikt om weer wat in het ritme te komen, Micha verder zindelijk te krijgen, kasten op te ruimen en meubels te verplaatsen zodat er plaats is voor de babyspullen, baby-uitzet te kopen, transport te laten regelen voor het gedeelte dat nog in Alkmaar staat; nieuwe kleren voor de jongens; God zoeken voor het nieuwe seizoen, het voorbereiden van een mannenweekend met twintigers uit de gemeente, etc. etc. Daarnaast natuurlijk ook tijd voor ontspanning: bv het vieren van onze trouwdag (al weer 6 jaar getrouwd en het wordt alleen maar leuker!) en vriendjes van Stan en Micha op bezoek. 22 augustus - verjaardag Stan Een dagje eerder dan zijn eigenlijke verjaardag, om het nog op de camping te kunnen vieren, werd Stan 5 jaar!!! 12-15 augustus - weekend met twintigers uit Pinkstergemeente Alkmaar Na de twee grote teams uit Gorinchem en Deventer, hadden we nog meer bezoek, dit keer uit onze thuisgemeente. Onder leiding van Pieter-Jan, een van de voorgangers, gingen zeven twintigers op een leiderschapsreis. Ze kwamen eerst een weekend bij ons. Voor ons een voorrecht om ze ons plekje hier te laten zien en door hun aanwezigheid, gebed en interesse bemoedigd te worden. We begonnen met een BBQ en gebedstijd in de nieuwe tuin met picknickbanken die we met de vorige twee teams gemaakt hadden. De volgende dag werd er verder gewerkt aan de (provisorische) douche die naast het wchuisje zou komen dat door het vorige team gemaakt was. Dit voor twee oudere vrouwen die daar wonen en van de gemeente hun wc huis moesten verhuizen vanwege een weg die langs hun terrein wordt aangelegd. Ook hier waren deze vrouwen weer erg blij mee! 's Middags gingen we met Gusti, een Roemeense evangelist die in een naburig dorp werkt (Giarmata), mee naar een klein dorp wat verder weg, bencek. Hier is hij bijna twee jaar geleden begonnen met kerst met het uitdelen van schoenendozen met speelgoed en toiletartikelen voor de kinderen. Vervolgens kwamen er openlucht samenkomsten onder een lantarenpaal. Ook hielp hij mensen met het bouwen/opknappen van hun huizen. Heel indrukwekkend en bijzonder om te zien hoe mensen hun leven aan God gegeven hebben en totaal veranderen. Hoe er nu i.p.v. ruzies onderling elkaar geholpen wordt en hoe mensen i.p.v. sigaretten en alcohol hun geld besteden aan het opknappen van hun huizen. Hoe mannen die eerst hun vrouw mishandelden nu goed voor hun gezin zijn. En hoe mensen uit dit dorp nu zelf kinderprogramma's houden om de kinderen over Jezus te vertellen. We maakten kennis met een aantal gezinnen daar, baden samen en deelden wat eten uit. De combinatie van het evangelie en praktisch helpen (bouwen) spreekt ons erg aan, en Jeroen hoopt vaker met Gusti mee te kunnen om van hem te leren. Na de armoede van deze dag aten we wat in het megawinkelcentrum bij ons in de buurt (zoiets groots heb je niet in Nl - het doet meer Amerikaans aan) - Roemenie is een land van grote contrasten. Zondagochtend gingen we naar onze gemeente Stanca, 's avonds naar Giarmata en maandag, na nog weer met elkaar gebeden te hebben en met de oudste van onze gemeente Stanc waar de groep sliep, zwaaiden we de groep weer uit. Ze gingen door naar pastor Janos, die in de buurt van Oradea in verschillende dorpen werkt onder de zigeunerbevolking, en met wie we als Pinkstergemeente Alkmaar een goede band hebben. VRIJDAG 20 AUGUSTUS Vakantie!! Na een heerlijk en bemoedigend weekend met 8 twintigers uit onze thuisgemeente in Alkmaar, zijn we afgelopen woensdag naar een camping in de buurt van Cluj gereden, waar de ouders van Marieke een aantal dagen daarvoor al geariveerd waren. We genieten! Zie hier wat foto's. DINSDAG 9 AUGUSTUS 27 juli - 6 augustus team DeventerOp dinsdag middag 26 juli zo rond de klok van 14 kreeg ik een telefoontje van het team dat ze bij de grens met Roemenie waren. Ik zat op dat moment op een bankje in het ziekenhuis met andere zaken aan mijn hoofd (zie tekst hieronder). Kortom geen flitsende start dus. Gelukkig waren er een aantal Roemenen die het team hartelijk welkom heetten. De volgende dag tussen de ziekenhuisbezoeken aan Marieke door kon ik de groep aan het werk zetten. Ze gingen verder waar het eerste team mee bezig was. Dwz de aanleg van een tuin en het maken van een speeltuintje. Daarnaast ging er een groepje aan de slag bij Student Plus. Een stichting die dmv o.a. taallessen een getuige probeert te zijn. Het werden een paar interessante dagen waarbij de groep zich (voor ons) de bekende cultuurvragen stelde: wat doen al die dure auto’s toch bij de kerk? Kunnen de roemenen ons niet een handje meehelpen? Waarom zijn de dingen hier zo ‘anders’ geregeld dan in NL? Reden om ’s avonds even aan te schuiven bij de dagafsluiting en mijn kennis te delen van de Roemeense cultuur. Een mooie ervaring waarin het team oprecht zocht naar antwoorden. Na een wat verregende vrijdagmiddag konden we de conclusie trekken dat die dingen die we bij Stanca af wilden krijgen ook echt helemaal klaar waren. Hier zijn we erg dankbaar voor. Voor de zaterdag was de excursie gepland. Het werd een trip naar de dierentuin, de Mall en het centrum. Voor mij een bezoek (het zoveelste) aan het ziekenhuis. Week 2 brak aan met een verhuizing van het team richting Ghiroda. Een plaatsje net buiten Timisoara waar het team de rest van de tijd doorbracht. In Ghiroda stonden een aantal dingen op het programma. Het meehelpen te organiseren van een kinderkampweek met ruim 80 kinderen, het klussen bij Casa Filadelfia (kindertehuis geleid door onze Nederlandse vriendin Ingrid), het maken van een 2e tribune voor bij het sportveld van Stanca en het bouwen van een toilet bij een arme vrouw. Uiteenlopende en uitdagende klussen stonden er dus te wachten. Het werd een groot succes. Het enthousiasme was zichtbaar van de eerste tot de laatste minuut. Het nut van de komst van het team werd hen gaandeweg steeds duidelijker. Er volgde boeiende gesprekken en velen werden uitgedaagd door de voorbeelden die ze zagen in de Roemeense christenen. M.n. de bouw van het toilethuisje confronteerde men met het grote verschil tussen arm en rijk en gaf veel voldoening iets te kunnen betekenen voor deze vrouw. Bij het kinderwerk was het mooi om te zien hoe de Nederlanders zich goed mengden met de Roemenen en er echt een team stond. Ondanks de taalbarriere maakten de kinderen veel contact en begonnen er gaandeweg de week vaste groepjes te ontstaan. Vooral de waterspelletjes en het touwtrekken zorgden voor leuke momenten. Bij Ingrid werd vooral in de tuin gewerkt. Het was rustig omdat de meeste van haar kinderen bij het kinderkamp waren. Dit maakte dat er veel gedaan kon worden. Onkruid wieden, het maken van zacusca, schilderen, paadje leggen. Kortom zeer nuttig en erg fijn om haar hierbij te kunnen helpen. Op de vraag of ze de volgende keer wel of niet weer mee zouden gaan op zo’n soort reis antwoordde iemand: ja want het geeft me een enorme geloofsboost. En met hem of haar zijn er velen die dezelfde ervaring kunnen delen. We kijken dan ook moe maar erg voldaan terug op luna Olandezilor! (de maand van de Nederlanders). 26 juli - 1 augustus Ziekenhuis.... Tijdens het weekend met het ECM-team voelde ik (Marieke) me erg moe. Naar mijn idee vermoeider dan alleen kon komen van de zwangerschap en de intensieve tijd met het team uit Gorinchem. Ook had ik bij het zitten wat last van mijn nieren. De weinige vrije momenten die er waren tijdens deze dagen, heb ik genomen om uit te rusten, maar op maandagmiddag werd de pijn in mijn rechternier ontzettend heftig, waarna ik gelijk een afspraak maakte bij de uroloog...Het was moeilijk om in de zwangerschap een goede diagnose te stellen (alleen met echo), maar het kon zijn dat door de zwangerschap de urinewegen afgekneld werden...dan moest de pijn met pijnstillers dragelijker worden en zou het na de zwangerschap over gaan. Maar als pijnstillers niet zouden helpen of ik koorts zou krijgen, moest ik gelijk contact opnemen. Dat was de volgende dag het geval, waarna ik gelijk opgenomen werd in het ziekenhuis. Toch een infectie die van de blaas naar de nieren gegaan was...Bij aankomst moest Jeroen eerst zelf de medicijnen en de vloeistof voor het infuus kopen. Aan het infuus met antibiotica. Bijzonder was dat ik een eenpersoons kamer kreeg en goed uit kon rusten en bijslapen, kon lezen, rustig bezoek kon ontvangen en tijd met God door kon brengen...Verschillende mensen uit de kerk kwamen langs, vaak met heerlijke maaltijden. (Er is wel eten in het ziekenhuis, maar het smaakt wat waterig). Ook waren zowel de dokters als het personeel erg aardig - we horen wel andere verhalen in Roemeense ziekenhuizen (misschien speelde het een klein beetje mee dat ze mij als Nederlander een goede indruk wilden geven?). Na twee dagen was de pijn ongeveer weg - had nog wel een keer koorts waardoor ze me tot na het weekend hielden - wat ik zelf ook wel prettig vond om echt in een rustige omgeving te kunnen uitzieken. Stan en Micha hebben nog een aantal dagen bij Ingrid doorgebracht en Jeroen was vanaf de eerste dag ook betrokken bij het zomerteam uit Deventer. Voor hem een erg drukke situatie. Gelukkig kon onze teamleider Mariana daar veel opvangen en ook de tieners uit Stanca die betrokken waren bij het eerste team konden nu verschillende verantwoordelijkheden op zich nemen. Het was wel erg fijn om na een week als gezin weer bij elkaar te zijn. Ik heb daarna nog wel rustiger aangedaan, maar merk stukje bij beetje dat ik weer wat meer energie krijg en veel mensen om ons heen zeggen dat ik er goed uit zie....Over een week nog weer terug voor controle, we bidden dat het echt helemaal opgelost is, zodat we na de controle nog lekker even op vakantie kunnen... 22-25 juli Bijeenkomst ECM-team Nadat we woensdag het team uit Gorinchem hadden uitgezwaaid, hadden we het weekend nog meer bezoek van Nederlanders. Zo hadden we vrijdag eerst David en Magda uit Frankrijk op bezoek, die daar al dertig jaar zendeling zijn en vanuit ECM verantwoordelijk zijn voor onze Franse collega Alexia (sinds ruim een jaar in Timisoara). Vervolgens kwam Hans Kuijpers (directeur van ECM Nederland en verantwoordelijk voor ons) vrijdagavond, en is het weekend bij ons gebleven. Zaterdagavond kwamen ECM-collega's Dirk-Bart en Marja met hun drie kinderen aan. Zij hebben bijna dertien jaar als zendelingen gewoond in een ander deel van Roemenie, en zijn sinds bijna drie jaar terug in Nederland, waar Dirk-Bart op kantoor werkt. Met hen hebben we de zondag doorgebracht en een deel van de maandag. Op zaterdag hebben we met ons Roemeense team (Mariana, Alexia en wij) o.b.v. Hans en David en Magda, een trainingsdag gehad waarin we gekeken hebben naar onze persoonlijkheidsprofielen en naar samenwerking met elkaar. Het is een hele uitdaging om met elkaar als jong team, vanuit verschillende culturen en met verschillende karakters, een weg te vinden in het samenwerken met elkaar. Goed om daar deze dag zo in te investeren en elkaar een beetje beter te leren begrijpen. Maar ook om door gesprekken heen verder zicht te krijgen op ons eigen functioneren en waar we zelf verder in kunnen groeien. Soms confronterend, maar zeker de moeite waard. 6-20 juli Team Gorinchem Zoals we 10 juli al schreven, hadden we 2 weken lang een team van 31 jongeren en hun leiding uit Gorinchem bij ons op bezoek. Een hele intense, bijzondere tijd, waarin veel gebeurd is. Al maanden waren we samen met hen bezig met de voorbereidingen. Veel mails en skypegesprekken over en weer. Wat we erg bijzonder vonden, was dat ze zich niet alleen praktisch voorbereiden, maar ook geestelijk. Ze hebben met elkaar nagedacht over thema's als o.a. getuige zijn en rentmeesterschap. Anamaria Tijdens deze periode hadden we de onmisbare hulp van Anamaria (14 jaar), de oudste uit het familiehuis van Ingrid. Doordat zij hielp met het zorgen voor de jongens, hadden wij grotendeels de handen vrij om ons op het team te richten. 't Was erg goed om haar zo beter te leren kennen en gezellig dat ze bij ons sliep. Natuurlijk heeft zij ook erg genoten van het optrekken met de andere tieners!!    bouw speeltuintje Tijdens deze twee weken heeft (een groot deel van) het team zich bezig gehouden met het bouwen van een speeltuintje, het maken van een tribune en sportterreintje en het aanleggen van een tuintje op het terrein van Stanca. Jeroen had dit van te voren met een grafisch ontwerper en twee timmermannen uit onze kerk voorbereid. Gaaf om op zo'n praktische manier met hen samen te werken. Al met al bleek het meer werk dan gedacht, en zeker met temperaturen van ver boven de dertig, soms zelfs tegen de veertig graden is er met heel wat zweetdruppels (en veel drinken!) heel veel werk verzet. Voor ons was het boeiend om te zien waar het Nederlandse team tegen aanliep in de samenwerking met de Roemenen, maar zeker ook andersom. Veel was erg herkenbaar, maar ook wel mooi om dan te zien dat wij vorderen in het proces van onze plek te zoeken in de cultuur. In veel gevallen hebben frustraties plaatsgemaakt voor begrip en in andere dingen hebben we in de loop van de tijd verwachtingen kunnen bijstellen. Zo'n team is voor ons ook goed om weer een spiegel voorgehouden te krijgen hoe wij als Nederlanders soms overkomen. Jeroen heeft regelmatig bemiddeld en uitleg gegeven aan beide kanten, en het was mooi om te zien hoe we de Nederlanders en Roemenen naar elkaar toe zagen groeien in deze tijd! En wat kunnen we dan veel van elkaar leren van de (sterke kanten van de) beide culturen! Jeroen voelde zich als een vis in het water in het coördineren - iets wat hij ook in zijn vroegere werk als bouwkundig opzichter gedaan heeft - hij genoot er met volle teugen van! Met de faciliteiten die we nu hebben gemaakt, hopen we ook meer contacten op te kunnen bouwen met kinderen en tieners uit de wijk. Kidsclub Een van de dromen die we hebben, is om kinderen uit de wijk te laten kennismaken met Jezus. Vorig jaar hadden we maandelijks op een zaterdag een kinderprogramma. Een aantal keer kwamen er veel kinderen, maar op gegeven moment nam dat ook weer terug. Toen we in mei een keer gingen sporten met wat kinderen, bleek dat ze van hun ouders wel buiten op het terrein mochten komen voor spelletjes, maar niet naar binnen voor een kinderprogramma. Begin juni, tijdens een tijd van vasten en gebed met de kerk, vroeg Marieke God of Hij haar visie wilde geven, voor wat zijn plan was. Ze zag in haar gedachten de kerk vol met kinderen (zo'n 100 stoelen hebben we in de kerk) die God aan het aanbidden waren. Dit was erg bemoedigend en we zagen dan ook uit naar wat God ging doen. Bijzonder om tijdens de eerste zondagsdienst met de Nederlanders te horen van een van de jongens dat hij 's ochtends tijdens zijn gebed iets soortgelijks voor zich had gezien! Verschillende avonden zijn een aantal van de Nederlanders met een aantal tieners van Stanca naar speeltuintjes in de buurt te gaan om daar te spelen met kinderen, ze te schminken, figuren van ballonnen voor ze te maken en ze uit te nodigen voor het kinderprogramma. We hoorden van verschillende ouders hoe ze het waardeerden dat we er zo voor hun kinderen waren - de vakantie is hier 3 maanden en velen hebben niet de mogelijkheid om zelf op vakantie te gaan... Ook het kinderprogramma dat we op de ochtenden hielden sloeg aan, dagelijks kwamen er rond de 20 kids, waarvan zo'n tien (bijna) elke dag! Ook verschillende ouders/ oma's bleven erbij en hebben zo ook gezien en gehoord wat we gedaan hebben. Een topper voor de kids was het liedje 'Who is the King of the Jungle', met de jambee! Bijzonder om te zien hoe 'onze' jongeren uit Stanca ook stappen gezet hebben om voor het eerst een verhaal te vertellen of bv mee te gaan naar de speeltuintjes. Dit waren juist de jongeren waar we de laatste anderhalf jaar al meer mee opgetrokken hadden. Onvermoede talenten kwamen boven en dit zal zeker een vervolg krijgen! Sport Naast de jongeren die de wijk in gingen naar de speeltuintjes, bleef een groot deel achter om met tieners uit de wijk te gaan sporten. Tijdens de sportavonden werden er ook sketches gedaan en meer verteld over wie Jezus is. Ook hier was het bijzonder om te zien hoeveel tieners er kwamen en hoe ook onze eigen tieners betrokken waren! Ook dit willen we graag een vervolg gaan geven. Korte outreaches Tijdens deze twee weken hebben de jongeren in kleinere groepjes verschillende projecten bezocht. Zo is er een groep naar onze vriendin Ingrid gegaan, die een familiehuis heeft met tien kinderen (www.casafiladelfia.nl). Mooi om hen zo kennis te laten maken met haar en haar werk, maar ook te zien hoe de jongeren zelf hun handen uit de mouwen konden steken in de tuin en in het optrekken met de kids! Ook zijn er twee groepen naar de Esther Foundation gegaan om daar de mummy clubs met de zwangere vrouwen en de jonge moeders bij te wonen. Verder zijn een aantal jongens op zondagmiddag met Jeroen mee geweest naar de dienst en maaltijd voor de daklozen. Een ander hoogtepunt was het ziekenhuis oncologie, waar Jeroen in het verleden ook regelmatig naar toe is geweest. Naast de Nederlandse jongeren, gingen ook veel Roemeense jongeren voor het eerst mee. Veel mensen werden geraakt toen ze vertelden over Jezus - maar vooral ook door het zingen. Een hele bijzondere tijd, waarin zowel de jongeren als de patiënten Gods aanwezigheid ervoeren. Een van de (christelijke) vrouwen is de dag daarna ook opgehaald om mee te gaan naar de kerk. Ook hierbij hopen we dat dit in de toekomst continuïteit kan krijgen met de Roemenen die voor het eerst mee waren! Varadia en Berzasca Op een vrijdag en zaterdag werd de groep in tweeen gesplitst en is er zowel naar Varadia en Berzasca een groep gegaan, aangevuld met Roemeense tieners. Twee jongens uit de kerk zijn opgegroeid in deze dorpen en houden daar maandelijks kidsclubs (in Varadia staat het nog in de kinderschoenen). Deze excursies waren zowel om te relaxen, als om ook kidsclubs te houden. Wij zijn als gezin meegeweest naar Varadia. We hebben een heerlijke tijd gehad - het voelde echt als vakantie en ontspanning in de drukke dagen. Zwemmen, bbq, kampvuur....maar daarnaast ook de kinderprogramma's waar ruim 30 kids op afkwamen, en waar ook een man die zelf in een kindertehuis is opgegroeid en nu pleegouder is erg geraakt werd door Gods liefde. Dienst Een hoogtepunt voor ons, maar ook voor veel van de jongeren, was de eerste zondagochtenddienst. Tijdens de dienst baden we met elkaar - net als Mozes gedaan had - dat God zijn heerlijkheid zou laten zien. Tijdens de gebedstijd (eerste uur van de dienst staat in het teken van gebed) baden we met elkaar Psalm 23, de Roemenen eerst in het Roemeens, daarna de Nederlanders in het Nederlands. Een van de jongens schoot ons na dit gebed aan, omdat hij merkte dat hij de hele psalm met de Roemenen mee kon bidden, terwijl hij geen woord Roemeens kon! Het meisje naast hem bevestigde dat ze hem had horen meebidden, met precies dezelfde woorden als de Roemenen. In Roemenië wordt er veel 'amin' gezegd, als bevestiging op wat er tijdens de preek en op andere momenten gezegd werd. Een van de jongens dacht daarom op gegeven moment dat de preek voorbij was, en stak zijn hand op omdat hij echt heel graag iets kwijt wilde. Tijdens de preek had Liviu (oudste in onze kerk) gezegd dat hij de indruk had dat er veel tieners en jongeren zouden komen om over God te horen. Deze jongen bevestigde dit, omdat hij zelf 's ochtends tijdens zijn gebed ook deze indruk had. Tijdens de dienst was Gods aanwezigheid zo merkbaar, dat we met elkaar echt geraakt werden en er ook heel wat afgehuild is...We vonden het bijzonder om te zien dat dit ook mogelijk is in een baptistengemeente, terwijl er een groep van origine hervormde jongeren op bezoek was. God zit niet vast aan een bepaalde dominatie, maar vooral als we er met elkaar op uitgaan en andere mensen laten zien wie Jezus is, bevestigd God dat op een bijzondere manier!! Na afloop van de reis vertelden veel jongeren dat ze tijdens de reis (hardop) hebben leren bidden en gezien hebben wat gebed uitwerkt! Na de dienst gingen de jongeren in groepjes van 2-4 mee naar verschillende gezinnen uit de kerk, om ook een kijkje te kunnen nemen in een Roemeens gezin en te genieten van de Roemeense gastvrijheid. Gezin Ook als gezin hebben we erg genoten van deze tijd. Erg intensief, maar tegelijkertijd gaf het ook weer heel veel energie om te zien wat er allemaal gebeurde en hoe God aan het werk is. Hier wat plaatjes van ons en de jongens: 12 JULI Skypegesprek tussen 'ons' zomerteam en hun gemeente in Gorinchem. Ongeveer vanaf minuut 3.40 begint het echt: http://www.youtube.com/watch?v=qXxCuVQyTxE&feature=youtu.be 10 JULI Zomerteam uit Nederland Sinds woensdag hebben we 31 jongeren + leiding uit Gorinchem bij ons op bezoek. We hebben een geweldige tijd tot nu toe, waarin heel veel gebeurt, zowel bij de jongeren, in de wijk, in de kerk als bij ons. De dagen zijn langer en intensiever dan normaal, maar heel erg de moeite waard. Hiervoor zijn we naar Roemenie gekomen! Tot we zelf weer even de tijd nemen om wat uitgebreider in onze weblog te schrijven, kun je eens kijken naar de belevenissen van uit het oogpunt van de jongeren zelf: http://werkvakantie2011.waarbenjij.nu Reisverslag 11 juli 2011 Roemenië Vandaag aan ons (Willemijn D. en Nienke) de eer om het dagverslag te schrijven. Terwijl we dit schrijven, zitten we voor de kerk in een heerlijk koel briesje te genieten van de avondzon. Het was een ontzettend mooie dag en we zullen proberen om alle belevenissen zo goed mogelijk te beschrijven vanuit het oogpunt van de geweldige bewoonsters van kamer 18
29 JUNI Maandag 27 juni: naar Tamara Na een iets korter dagje 'werken' was het rond 3 uur tijd om naar Stan's vriendinnetje Tamara te gaan. In de zomervakantie wonen zij en haar zus Tina met hun oma in een dorp ten zuiden van Timisoara. We waren er voor ons verlof al een keer geweest, maar het was nu weer de hoogste tijd, zowel Tamara als Stan hadden elkaar gemist. Lekker genieten van het plattelandsleven! Abrikozen en frambozen eten; van alles leren over de tuin, vruchten, planten en hoe je rode kleurstof van zomerfruit van je handen kan halen met vruchtenzuur (bv stukje samengeknepen appel); nieuwe vruchten eten ('dude', groeien aan bomen), mais malen voor de kippen en natuurlijk vers geslachte kip eten. Leuk om het contact met oma (die de meiden ook altijd naar school brengt) en de meiden verder uit te bouwen. 29 JUNI Zondag 26 juni: Surprise party! Tijdens ons verlof in april was Jeroen jarig. Maar door alle drukte toen hebben we het toen niet echt gevierd. Afgelopen zondag dus tijd voor een surprise party! Terwijl Jeroen naar de avonddienst in de kerk was, troffen Marieke, Stan en Micha alle voorbereidingen. Taart en kadootje kopen, slingers en stoel versieren, mooie tekeningen maken, kadootje verstoppen, bij het raam nog even kijken wanneer papa er aan komt en: 'verrassing!!!' Kijk voor hoe de mannen de BBQ in elkaar zetten bij het tabje video. 24 JUNI Engelse les... Deze week hebben we dagelijks van 16.30-18.00 Engelse les gegeven aan kinderen. We hebben deze anderhalf jaar ontdekt hoe belangrijk ouders het vinden dat hun kind goed Engels spreekt en ouders die het kunnen betalen laten hun kind naar een cursus gaan of bijles. We wilden dus kijken of dit een manier is om meer contact met kinderen uit de wijk te krijgen. De vrijdag ervoor hebben we 60 posters opgehangen in de wijk. Uiteindelijk zijn er alleen kids van de zondagschool op af gekomen en een kleinzoon van iemand uit de kerk. Af en toe spraken ouders in de wijk ons wel aan die geinteresseerd zijn. Maar wat we hier al vaker merkten, is dat als niet anderen van het zelfde vriendengroepje ook gaan, dan is de drempel voor de geinteresseerde ouders/ kinderen toch te hoog. We willen kijken of we later deze zomer weer lessen kunnen aanbieden, misschien vlak voordat het nieuwe schoolseizoen weer begint. We hebben zelf in elk geval erg genoten, zowel van de voorbereidingen (erg leuk om lessen in elkaar te zetten), als van de lessen zelf. Twee van de kinderen van 11 en 12 jaar hebben al een behoorlijk niveau, met hen konden we de hele les door alleen in het Engels praten! De eerste dag hielp een andere jonge vrouw uit de kerk ook, erg leuk om samen te werken. De andere dagen hebben wij het samen gedaan. Er zijn meer vrijwilligers geïnteresseerd en wie weet kunnen we in de toekomst ook nog aan volwassenen les gaan geven. Daarnaast hebben we ook mensen die Frans en Italiaans kunnen geven. We gaan het zien!      24 JUNI Een weekje uit ons leven... Hoe ziet ons leventje hier er eigenlijk uit? Eigenlijk is elke dag en elke week weer anders. Soms hebben we iets wat vast staat (de dingen die wekelijks terug komen), soms hebben we half half een afspraak staan en is het de vraag of die door gaat, en vaak weten we op de dag zelf nog niet wat er allemaal staat te gebeuren. We beschrijven hieronder een week om je een idee te geven.
Zondag 12 juni Vandaag is het Pinksteren! In de ochtend gaan we naar de kerk, waarna we vrienden van ons, Dani en Mihaela, uitnodigen om mee te eten. Ze hebben daar wel zin in, dus al snel zitten we met elkaar aan de zondagse (driegangen)maaltijd. Gezellig! Mihaela is eind deze maand uitgerekend, dus vanzelfsprekend praten we ook over de zwangerschap en bevalling. Ze is zelf doktersassistente, maar verbazend hoe weinig ze eigenlijk weet over het proces van de bevalling. We kunnen hen dan ook behoorlijk bijpraten. Voor Marieke blijft de afwas over J, terwijl Jeroen ’s middags naar een kerk gaat waar hij helpt bij een dienst en maaltijd voor daklozen. Jeroen heeft daar een korte overdenking over de arme vrouw die haar enige muntstukje in de offerkist gooit. Marieke gaat om 6 uur naar de avonddienst. Aansprekende en uitdagende preek over Romeinen 8, het leven door de Geest, en vooral ook hoe we ons leven als offer aan God mogen geven. Wat mag het leven met God ons kosten? ’s Avonds praten we via skype uitgebreid bij met Marieke’s ouders. Sinds ons verlof (alweer een maand geleden!) zijn we daar niet echt meer aan toe gekomen…Fijn om zo weer van elkaar op de hoogte te zijn! Terwijl we liggen te slapen, worden we rond half 12 gebeld door Cosmin. We hadden hem eerder die dag al een aantal keer geprobeerd te bellen en hem een sms gestuurd, maar kregen hem nog niet eerder te pakken. We hadden gisteren namelijk het spontane idee om morgen naar hem en zijn ouders te gaan (waar hij dit weekend is), om daar in het dorp een kinderprogramma te houden. We zijn daar in de zomer ook al een keer een paar dagen geweest voor kinderwerk, en daarna hebben de ouders van Cosmin en een vriendin ook nog twee keer in een weekend een kinderprogramma gehouden. Zij willen dat graag verder op gaan pakken. Cosmin geeft aan dat we welkom zijn! We hadden al wat ideeen voor het programma, maar dat wordt morgen nog vroeg opstaan om alles voor te kunnen bereiden. Marieke slaapt slecht en krijgt nog meer ideeen hoe het programma in te vullen. Ze pakt maar even pen en papier om even een lijstje te maken met wat meegenomen moet worden, zodat ze daarna ook snel in slaap valt…
Maandag 13 juni  Cosmin en z’n vader gaan gelijk na de dienst het dorp in om kinderen uit te nodigen voor later die middag. Daarna eten we lekker met elkaar.  We beginnen ons programma met zo’n 20 kinderen, voornamelijk jongens. De paar meiden die er zijn, vertrekken halverwege, want die hebben nog een andere afspraak. We zingen en hebben een les over de Heilige Geest. Daarna delen we de groep in tweeen. De jongere kinderen beginnen eerst met een knutselwerkje en gaan daarna spelletjes doen. De oudere kinderen andersom. Maar het (blind) vla voeren bij de oudere jongens wordt opgegeven moment erg chaotisch – er wordt meer gegooid dan gevoerd…We besluiten het voor hen dan ook af te ronden, de jongere kinderen krijgen nog wel even een kans na hun werkje en dat gaat wel oke. Na de avondmaaltijd vertrekken we tegen negenen, nu samen met Cosmin, weer naar Timisoara, waar we rond 11 uur arriveren en gelijk ons bed in rollen.
Dinsdag 14 juni  Wij beginnen met uitpakken van alle spullen van gisteren en lezen en bidden samen. Jeroen gaat daarna met Micha naar de kerk waar hij –samen met Micha - het gemaaide gras bijeen harkt. De man uit de kerk die de tuin bijhoudt, wordt namelijk ook wat ouder en kan wel wat hulp gebruiken. Kijken of we naast het zelf helpen ook anderen kunnen gaan motiveren hiervoor. Marieke doet wat huishoudelijke dingen, vooral wassen en strijken is de afgelopen dagen blijven liggen. Ook mailt ze de foto’s van het zondagschooluitje (dat we zaterdag hadden) naar de verschillende kinderen en kinderwerkers. Verder heeft ze het idee om volgende week Engelse les te gaan geven voor kinderen en tieners (de vakantie begint dan) om te kijken of dat een manier is om verder contacten te leggen met de wijk. Ze overlegt dit met Mariana (teamleider) en mailt er verder nog wat over met anderen. Terwijl Marieke en Micha ’s middags gaan slapen, ontwerpt Jeroen de poster voor de Engelse les, bereidt hij de studie voor voor morgen op de gebedsgroep en gaat hij met Stan naar een speeltuintje, waar hij een krantje leest. Stan komt een jongetje tegen van zijn klas, erg gezellig! Marieke leest daarna boekjes met de jongens. Voor Stan in het Roemeens, leuk om te zien hoe hij er nu echt van kan genieten! ’s Avonds gaat Jeroen weer naar de kerk, hij heeft tieners en twintigers uitgenodigd om te gaan volleyballen en hopen dat er ook kids uit de wijk mee gaan doen. Inderdaad komen er vier uit de straat, die er vaak wel voor te porren zijn.
Woensdag 15 juni Jeroen gaat vanochtend samen met Micha naar Vali, een vriend die grafisch tekener is. Samen maken ze n.a.v. foto’s de 3d tekeningen voor de speeltoestellen, die we in juli met een Nederlands team op het terrein van de kerk gaan neerzetten. Micha speelt ondertussen met hun zoontje, zijn leeftijdsgenootje Eric. Marieke is ondertussen bezig met de nieuwsbrief. Jeroen had er al een begin mee gemaakt, Marieke mag hem inkoppen. Daarna gaat ze naar de Esther Foundation, voor de maandelijkse club met zwangere vrouwen. Na het praatje van de dokter wordt er een video bekeken van een bevalling en een keizersnee, maar ook de hele procedure er om heen (wanneer ga je naar het ziekenhuis, wat neem je mee, hoe gaat de aangifte, etc.). Aan het eind van de club hoort Marieke van een van de medewerkers dat een van de vrouwen vorige week voor de derde keer in de zesde maand van haar zwangerschap haar kindje verloren heeft. Erg verdrietig en aangrijpend. Marieke had vorige week nog met deze vrouw gebeden, nadat ze haar kindje al een aantal dagen niet had voelen bewegen. Tijdens dit gebed bewoog het kindje en was er weer hoop. Toch een andere afloop dus… Met de zindelijkheidstraining van Micha (waar we twee weken geleden mee begonnen zijn, gaat het goed! Nu niet meer op het potje, maar op de wc. Af en toe nog ongelukjes, maar het gaat hard vooruit! Jeroen geeft ’s middags samen met iemand anders computerles aan oudere mensen. Geen overbodige luxe, zoveel van hen hebben (klein)kinderen in het buitenland, en dan is communiceren via de computer goedkoop. Jeroen laat ze op internet een vakantie opzoeken (huis, prijs, vervoer, etc.) aan de zwarte zee. Micha slaapt lang, dus vandaag niet naar buiten. Marieke en Stan bakken koekjes voor de gebedsgroep. ’s Avonds hebben we gebedsgroep. We hebben Daniel, onze voorganger ook uitgenodigd en praten met elkaar over de Heilige Geest. Er leven veel vragen. Ook bidden we natuurlijk met elkaar.
Donderdag 16 juni   Dit weekend zijn er sporttoernooien en concerten in een naburig dorp (www.totulpentruhristos.ro) . Jeroen werkt nauw mee met de leiders van deze organisatie, Doru en Ronela (Roemeens gezin dat jarenlang in Amerika gewoond heeft en drie jaar geleden door God geroepen is als zendelingen naar Roemenie) en is vandaag dan ook aan het helpen bij het opzetten van de grote tent op het sportterrein. Geen gemakkelijke klus, zonder bouwtekeningen en met maar vier man sterk. Er blijken ook gaten te zitten in de tent, precies op de plek waar de apparatuur komt te staan. Dus ook dat wordt nog even gerepareerd. Ondanks dat alles niet zo efficiënt gaat als Jeroen had gewild, staat de tent toch aan het eind van de dag.Bij het ophalen van Stan blijven Marieke en de jongens even plakken bij het speeltuintje tegenover de school (is lekker veel schaduw). Stan speelt met een klasgenootje en Marieke kletst met de oma van haar. Ook heeft ze een gesprekje met een andere moeder van een 1-jarig kindje. Zij vindt het heel wat dat ik weer zwanger ben, ze vindt zelf dat ze met een kind al de handen vol heeft en het druk genoeg is. Dit horen we ontzettend veel. Of financiën, of drukte weerhouden veel mensen om meer dan 1 kind te willen. Voeden we onze kids zelfstandiger op dat het ons minder energie kost? Of hebben we er gewoon meer plezier in? Helpt het dat ons appartement groter is dan gemiddeld? Of dat we meer speelgoed hebben? Of zijn we strenger/ consequenter in de opvoeding? Of scheelt het dat we samen de zorg verdelen? We zijn er nog niet helemaal achter. We eten vroeg ons broodje, zodat de jongens samen met Marieke na de ergste warmte nog naar buiten kunnen om te fietsen. De jongens fietsen er heerlijk op los. Jeroen komt nog even bij van het harde werken in de warmte en gaat ’s avonds naar de Bijbelstudie in de kerk.
Vrijdag 17 juni   Marieke skypet over de poster en past deze aan. Daarna belt
ze Mihaela op om te vragen of die zin heeft om mee te helpen posters op te
hangen. Dan gaat Marieke met de jongens de posters en flyers kopieren en loopt
daarna door naar Mihaela, die tegenover de kerk woont. De jongens blijven
ontzettend goed in de buurt en op de stoep terwijl we de 60 posters ophangen (op
een moment na, Micha kruipt even een poes achterna die onder een geparkeerde
auto gaat liggen). Ze genieten van het spelen buiten met stokjes en de
meegebrachte autootjes en van alle vruchten die nu aan de bomen hangen en die
Mihaela in de wijk weet te vinden. Waar ik zondag Mihaela veel kon leren over
zwangerschap en bevalling, leer ik van haar over welke vruchten eetbaar zijn en
van welke bloesem je thee kan maken. We eindigen het ophangen van de posters in
een speeltuintje. Daarna eet ik met de jongens pannenkoeken en gaan ze naar
bed. Marieke rond de laatste mailtjes af, o.a. over het kinderwerk voor het
zomerteam dat komt. We zijn erg dankbaar dat deze dag zo goed verlopen is, al maakten we ons daar in de ochtend wel zorgen over.
Zaterdag 18 juni   We gaan daarna terug naar de tent op het sportterrein. We vinden het zelf buiten te heet, maar de sportteams spelen de hele dag door in de brandende zon…De jongens genieten van het spelen in de grote tent. Net op het moment dat we even langs Ingrid willen gaan, onze Nl vriendin die een gezinsvervangend tehuis heeft, komen er een aantal kinderen uit het dorp. We besluiten toch te blijven en voetballen en doen spelletjes met hen. Daarna brengt Jeroen Marieke naar huis en gaat zelf weer terug naar het terrein. Marieke maakt ’s avonds het eten voor de volgende dag. Een vrouw van de Esther Foundation komt namelijk met haar 1-jarig zoontje mee naar de kerk en blijft dan eten. Fijn dat ze mee wil, ze had dat al maanden geleden aangegeven, maar het kwam er steeds niet van van haar kant. De laatste maanden zat ze in een depressie, en haar man woont al een half jaar niet meer bij haar, wat ook voor veel verdriet zorgt. Het lijkt nu weer wat beter te gaan met haar. 7 JUNI De kop van onze lange zomer is eraf. Het is inmiddels na onze terugkomst vanuit Nederland al een aantal weken zo’n 30 graden, Stan heeft eind deze week al officieel vakantie (hoewel we hem nog wel een aantal weken naar de dagopvang sturen) en het eerste zomerteam is al langsgeweest. De eerste helft van onze zomer zal vooral in het teken staan van teams die gaan komen en geweest zijn. Even een kort verslagje van het eerste team vanuit Amerika. Het bezoek bestond uit 15 jongeren uit de staat Texas. Hun doel was om in de week dat ze hier waren getraind te worden op leiderschap en om iets te betekenen voor de gemeente in de vorm van evangelisatieacties. We mochten zelf 2 meiden in huis hebben Tiffany en Emily. Het klikte goed met elkaar en ook de jongens genoten ervan. Vooral van het uitje wat we met hen gemaakt hebben naar de dierentuin. De ochtenden bestonden vooral uit training en de middagen voor outreaches waarbij een aantal vanuit Stanca meehielpen met vertalen. Met een vragenlijstje over normen en waarden op de universiteit gingen we de campus op om in gesprek te komen met studenten. Ondanks het feit dat veel studenten examens hadden was het een groot succes. Men was geinteresseerd wat deze lui kwamen doen. Enkelen werden serieus uitgedaagd om na te denken over God en geloven. Een leuke en ontspannen manier die we zeker in de toekomst verder willen gaan gebruiken. Verreweg het grootste hoogtepunt van het bezoek van de amerikanen was de trip naar Berzasca. Liviu een jongeman bij ons in de gemeente houdt maandelijks kinderprogramma’s in het dorp waar hij vandaan komt. Het is een bijzonder werk waar veel kinderen op afkomen (30 a 40). Daarnaast ligt het ook nog eens in een mooi gebied van Roemenie (aan de Donau vlakbij de grens met Servië). Met de hele groep zijn we hier een dag geweest om een kinderprogramma te houden. Na aankomst werden we gelijk verwend met een heerlijke maaltijd, gemaakt door de moeder van Liviu. De eerste kinderen stonden al te popelen om te komen. Het duurde dan ook niet lang of de binnenplaats van hun woning stroomde vol met kinderen. Maar liefst 51 waren die middag aanwezig. Zoveel kinderen waren er nog nooit geweest! Een van de Amerikanen vertelde het scheppingsverhaal en tekende tegelijkertijd het verhaal uit. Daarna was het tijd voor wat liedjes. Zowel in het Roemeens als Engels werden er nieuwe liedjes aangeleerd. Tot grote schrik van de moeder van Liviu bestond het knutselwerkje uit het verven van de hand en die als afdruk op een zakje te drukken. Als dat maar goed gaat met het tuinmeubilair. Ook de schmink en spelletjes ontbraken niet. Zelfs onder zeer warme omstandigheden werd er fanatiek gesport. Na 2 uur was het programma afgelopen. De kinderen waren nog niet eens uitgezwaaid voordat wat oudere dorpsgenoten aanschoven voor wat koffie. Het werd een tijd waarin zowel de Amerikanen als de Roemenen vertelde wat God in hun leven had gedaan. Het was bemoedigend dit van elkaar te horen en heeft er zelfs toe geleidt dat een van de (ongelovige) dorpsgenoten naar de kerk wil komen. De lange dag werd afgesloten met een maaltijd waarbij heerlijke vis op tafel kwam (hoe kan het ook anders zo vlakbij de Donau). Moe maar voldaan keerden we huiswaarts. Nog 28 dagen voordat de volgende groep komt. Als dit de voorbode wordt voor wat ons nog te wachten staat dan kan het niet anders of dat we en geweldige tijd tegemoet gaan… 5 JUNI Gelijk bij terugkomst in Roemenie kregen we de ouders van
Jeroen een weekje op bezoek. Voor hen de eerste keer in Timisoara. Een mooie
gelegenheid om ze kennis te laten maken met ons leventje hier en wat we zoal
doen. Ook voor Stan en Micha een leuke gelegenheid wat meer met opa en oma te
spelen. Het werd een week vol met activiteiten. Een bezoekje aan de dierentuin,
het familie huis van Ingrid, de Esther Foundation. Ook het ijs eten in het
centrum mocht natuurlijk niet ontbreken. Om onze ouders iets meer te laten zien
dan alleen de grote stad stond ook een excursie gepland richting de bergen.
Helaas konden Marieke en Micha niet mee vanwege koorts. Toch werd het een hele
leuke dag waarbij onze ouders zich verwonderden van de paard met wagen, de wc
achter in de tuin en de vele gaten in de weg. Het eindpunt van het dagje weg
was een bezoek aan de ouders van Cosmin. Zij wonen op het platteland. Ondanks
de taalbarrière hadden we een goede tijd samen.
Pootje baden in de rivier en een lekkere BBQ. Kortom een hele belevenis.
Na 7 intensieve dagen was het weer tijd voor de terugvlucht. De fijne
herinneringen blijven… 23 MEI Amintiri frumoase (mooie herinneringen) 13 april tot 13 mei waren we in Nederland. Van te voren hadden we een programma gemaakt, rekening houdend met wie we allemaal wilden zien en hoe we zo min mogelijk in de auto hoefden te zitten, en op welke momenten we het beste presentaties konden houden. We waren erg benieuwd hoe we alles zouden gaan beleven. Was het programma niet te vol? Hoe zou het zijn om weer in Nederland te zijn? Zijn we zo veranderd dat we moeten wennen, of valt dat wel mee? Tijdens het opstijgen las Micha rustig een boekje, terwijl Stan alles in zich op nam wat er om zich heen gebeurde. Een goede reis, waar we hem alleen even knepen toen Stan op het vliegveld in Boedapest besloten leek te hebben om zelfstandig de weg terug te zoeken van het toilet naar Marieke, terwijl Jeroen Micha nog aan het verschonen was… Vanaf de eerste ontmoetingen bleek hoe heerlijk en relaxed het was om weer in Nederland te zijn. Het voelde echt als thuis. In Roemenie hadden we het niet zo door, maar in Nederland kwamen we erachter hoeveel energie het ons eigenlijk kost om in een ‘andere’ taal te praten. Gesprekken in Nederland gingen gelijk zoveel dieper. Dit niet alleen vanwege het praten in onze moedertaal, maar ook door de vriendschappen die al een zo lange geschiedenis kennen en door het opgegroeid zijn in dezelfde cultuur, waardoor je elkaar al snel met een half woord begrijpt, zonder alles te hoeve uitleggen. Ook het kunnen omgaan met Stan en Micha in onze ‘Nederlandse’ manier van opvoeden gaf veel ontspanning. Niet steeds te hoeven aanpassen of juist uit te leggen waarom je iets ‘anders’ doet. De lieve mensen om ons heen, het heerlijke weer, het verblijven in huizen met veel ruimte, speelgoed en een tuin en overvloedig leeftijdsgenootjes voor de jongens voorhanden droeg er aan bij dat we even helemaal konden bijkomen.
drukke gedrag, zagen we nu een heel vrolijk kereltje, dat initiatief neemt, praat en intens geniet van het spelen met andere kinderen. Heerlijk om dit zo te kunnen zien. Hij is ook een weekje mee geweest met zijn neefje Bjorn naar groep 1/2 van de basisschool. Nadat de week voorbij was, vroeg hij: 'wanneer mag ik weer?'
tepunt. Verder merken we dat hij overal wel z'n draai vindt, of het nou in Nederland is of Roemenie. Af en toe, als hij even heel veel indrukken te verwerken had (veel reizen/ naar veel verschillende mensen) had hij even een korte driftbui, maar na zo'n ontlading kon hij weer met volle teugen genieten. De meeste weekenden zijn we in Alkmaar geweest, zodat we zoveel mogelijk naar onze kerk konden gaan. De eerste dienst was even wennen, zoveel mensen die misten, en tegelijkertijd ook weer veel nieuwe mensen die we nog niet kenden. Of geboorten, nieuwe relaties, scheidingen en andere veranderingen waar je op zo'n afstand niet altijd alles van mee krijgt. Gelukkig merkten we na die eerste dienst al snel dat dit (naast onze gemeente in Timisoara) nog steeds als een thuis voor ons voelt. Om samen te bidden, te aanbidden, God te zoeken...Ontzettend bijzonder en bemoedigend om van zoveel mensen te horen dat ze voor ons bidden en ons volgen. Soms mensen van wie we dit helemaal niet wisten. Door het Open Huis en de verschillende presentaties (in de dienst, na de dienst, op de zondagsschool, bij de senioren en op kringen) konden we ook even deel maken van verschillende kleinere groepen, waar we veel warme ontmoetingen hadden. Op de derde dag van aankomst hadden we een bruiloft van een vriend uit Jeroen's studententijd. Zo bijzonder om daar bij te kunnen zijn en ook zoveel andere vrienden daar weer te ontmoeten. Op de bruiloft hadden we ook onze eerste kerkdienst weer in Nederland... speciaal om weer een dienst in onze hartstaal bij te wonen.
Vooral Marieke's ouders konden de band me t Stan en Micha verder aanhalen/ opbouwen. Voorlezen, met de auto's spelen, varen in een bootje, naar het zwembad... Wie genoten er meer van..Stan en Micha, wij, of 'opa en oma'? Voor ons ook heel speciaal om onze opa's en oma's weer te ontmoeten. Eigenlijk kunnen we geen van allen weten of we elkaar hier op de aarde nog weer ontmoeten. Maar dat besef is toch wel extra bij onze opa's en oma's..Wat zijn we blij met hen en dankbaar voor wie ze zijn.. Naast de vele ontmoetingen en overnachtingen op verschillende plekken, was het echte hoogtepunt het familieweekend met Marieke's familie in de Ardennen. Inmiddels zijn er zeven neefjes onder de vijf
Ook een bezoek aan de bijbelschool kon natuurlijk niet ontbreken. Een plek waar we twee jaar lang gewoond hebben, waar we zoveel geleerd hebben, waar we vriendschappen hebben gemaakt en waar Micha en Manouk (ons tweede kindje -na een verlate miskraam) zijn geboren. De meeste studenten kenden we natuurlijk niet meer, maar nog wel de staf. Ook kwam onze vriendin Daniela uit Duitsland over. Speciaal om ook nog even een bezoekje te brengen aan de plek waar we Manouk toen in het bos begraven hadden.
Jeroen zag er na deze maand erg naar uit om weer terug te gaan naar Roemenie. Marieke had de laatste week wel moeite om weer afscheid te gaan nemen. Praten, huilen, met anderen er voor bidden...langzaam groeide ze er weer naar toe. Zo bijzonder om de dag van te voren een smsje van een 'zus' uit Timisoara te ontvangen dat ze er naar uit zagen ons weer te zien. Wat weet God toch goed wat we nodig hebben...De jongens zagen er naar uit om weer het vliegtuig in te stappen en dit hielp voor Stan ook met de overgang. De eerste dagen in Roemenie was de drempel voor hem nog te hoog om Roemeens te praten. Maar ook dat ging na een week weer goed en hij vindt zijn draai hier weer. De eerste zondag weer terug in Timisoara was zo bijzonder..zo warm gegroet te worden door iedereen en te horen hoe blij iedereen weer is dat we terug zijn. Tijdens ons verlof, maar vooral ook daarna, beseften we meer en meer dat we twee plekken hebben die we ons thuis kunnen noemen. Als dat nu al zo voelt, hoe bijzonder is het dan om te weten dat ons echte thuis bij God is, en dat we straks in de hemel met zowel Roemenen, Nederlanders als alle andere volken een familie vormen. Meer beeldmateriaal van ons verlof zie je bij het tabje 'video' 12 APRIL Dinsdagmiddag 15.00 uur. De bagage is gepakt, het huis is schoon en we zijn ingecheckt. Kortom helemaal klaar om te vertrekken. We sluiten hiermee een eerste periode van 1,5 jaar in Roemenie af. Het doet toch wel meer met ons dan we dachten. Steeds meer bekruipt ons dat dubbele gevoel. Achterlaten van de mensen hier en uitzien naar bekenden in Nederland. Hoewel het ‘maar’ om 4 weken gaat was zondag na de dienst ‘opeens’ een soort van afscheid nemen van heel veel mensen die ons dierbaar zijn geworden. Hoe zal het verdergaan met Daniela die binnen 2 weken bevalt? En met Dani die te horen heeft gekregen dat hij ontslagen is? En Onisim die misschien wel voor 9 weken naar Engeland gaat voor een bijbelschool? En met Alina die vrijdag te horen krijgt waarom ze al weken lang zoveel pijn in haar maag heeft. En met… En met… We gaan ze missen. Aan de andere kant zien we enorm uit naar ons verlof in Nederland. We zijn vooral erg benieuwd. Hoe gaat Micha reageren op familie waar die geen flauw benul van heeft? Hoe zal Stan het hebben op de Nederlandse kleuterschool waar hij een weekje naar toe gaat samen met zijn neefje Bjorn. Hoe zal het gaan met al die mensen die we hopen te gaan ontmoeten? Op de koelkast hangt het stickervel waarop Stan de dagen aftelt tot het vertrek. Nog een leeg vakje. Morgen de grote dag…. 28 MAART Het is alweer een tijdje geleden dat we van ons hebben laten horen via de weblog. Hoogste tijd dus weer voor wat belevenissen.  De afgelopen weken stonden vooral in het teken van de zwangerschap. We zijn in verwachting!! Hoewel deze periode wel wat zwaarder was vooral voor Marieke zijn we hier natuurlijk erg blij mee. Daarnaast is het werk waar we mee bezig zijn ook doorgegaan. Even een kort verslag van 3 onderdelen van ons werk. - Poarta Cerului. Via een jongen van onze gebedsgroep ben ik in contact gekomen met een groep mensen vanuit een andere gemeente die wekelijks een dienst met maaltijd aanbieden aan zo’n 80 zwervers. Ik krijg de mogelijkheid om hen praktisch te helpen met het opscheppen van eten. Daarnaast krijg ik ook de vrijheid om soms iets te mogen zeggen tijdens de dienst. Zo goed en zo kwaad als het gaat in het Roemeens. Voor mij een groot voorrecht om iets te mogen betekenen voor deze mensen aan de onderkant van de samenleving. Gisteren was er een Nederlandse evangelist op bezoek. Samen met hem mochten we het evangelie brengen. Een voor mij bijzondere gebeurtenis. Naderhand is hij met me mee naar huis geweest en hebben we wat contact gelegd. Wie weet wat dit in de toekomst nog gaat brengen.  - Nog een paar weken voor Pasen. De organisatie Total Pentru Hristos (http://totulpentruhristos.ro/) organiseert als interkerkelijke stichting een evangelisatieactiviteit waarin het hele paasverhaal als toneelstuk wordt opgevoerd in meerdere aktes. Met kerst heb ik deze organisatie leren kennen (zie verslag van zaterdag 11 december) en ben steeds meer betrokken geraakt. Met Pasen dus een nieuw evenement. Uitdagend om hier al in de voorbereidingen betrokken bij te zijn. Het is een enorme stap in geloof, maar we zien uit naar wat God gaat doen in deze periode. Ik merk dat deze geloofsuitdaging mij vormt. Zelf ben ik verantwoordelijk voor de distributie van zo’n 10.000 flyers, het knutselwerkje voor de kinderen en het opbouwen van het decor. Dit alles nog voordat we naar NL komen. Door het mede organiseren van dit evenement leer ik nieuwe mensen kennen en wordt het christelijk netwerk uitgebreid. Een mooie mogelijkheid dus. 19 FEBRUARI Tijdens het gesprek nodigde Gaby mij ook uit om een bijeenkomst bij te wonen van voorgangers en zendelingen die in Oltenia werken. Hier ben ik afgelopen week heen geweest. Op woensdagmorgenvroeg vertrok ik richting Turnu Severin (een grote stad in Oltenia) Het werd een erg interessante dag waarin ik al wat bekende gezichten tegen kwam en waarin ik veel gehoord heb over het werk in Oltenia. Eens te meer werd nog eens duidelijk dat het niet makkelijk is om met deze bevolking te werken. Maar als je samen met 60 a 70 man hoort wat zending in Oltenia inhoudt dan maakt het ons des te meer enthousiast om hier iets te mogen doen. Na de bijeenkomst heb ik hier met Gaby ook over gesproken. Het was fijn om hem zo beter te leren kennen. Op donderdag stonden er wat bezoeken op het programma met andere zendelingen en ben ik met enkele van hen op missie gegaan. Het werd een enorm boeiende dag. Gesprekken met mensen met dezelfde passie werken aanstekelijk. Zo heb ik Aurel leren kennen. Een man die 3 kerkjes onder zijn hoede heeft en ziet dat God aan het werk is. Omdat hij ook een vrouw en kind heeft konden we ook praten over hoe het is als gezin in zending enz. Fijne mensen waar we zeker nog meer van gaan horen. ’s Middags was het tijd voor het ‘echte’ werk. Ik ging op stap met Titu en Jantina (een Nederlandse zendelinge die we afgelopen herfst hebben leren kennen). Na een kort gesprek in de auto met Titu over wie we zijn en wat we willen doen kwamen we aan in Stignita. Een mooi dorpje midden in de (besneeuwde) heuvels van Oltenia. Hier liet Jantina me iets zien van het educatieprogramma wat ze houdt met zo’n 6 kinderen. Het leerniveau ligt vaak al ver achter in de dorpen, maar veel kinderen kunnen dit zelfs niet altijd bijhouden. Jantina helpt ze dan een beetje op weg. Naast het feit dat ze geholpen worden met hun leerachterstand helpt een beetje extra aandacht natuurlijk oom altijd. De kinderen genieten. Met Titu gingen we een dorpje verderop. Vorige week is hij daar begonnen het evangelie uit te leggen aan de mensen daar. Ze zijn open en willen meer weten. In een ‘huiskamer’ van zo’n 2 bij 3 meter mochten we aan 15 mensen het evangelie uitleggen. Een groot voorrecht, maar niet makkelijk. Eens te meer werd nog eens duidelijk hoe deze mensen nooit voor zichzelf hebben leren denken en keuzes te maken. Het communisme heeft hard toegeslagen en heeft de mensen geestelijk dood gemaakt. Toch is er hoop en bidden we dat ook deze mensen God gaan leren kennen. Voordat we weggingen moest er natuurlijk nog gegeten worden. De 2e keer al die middag carnati (vette worst) met aardappels. We zouden graag in het komende jaar meer contacten willen opbouwen met zendelingen in dit gebied, zoals Titu en Aurel. We beseffen dat we nog veel te leren hebben, maar zien ook dat er mensen met veel ervaring werken in dit gebied die ons kunnen introduceren in het zendingswerk in Oltenia. Wordt vervolgd. 14 FEBRUARI Stefan Af en toe komt Stefan, een man van in de 50 over de vloer. Hij heeft geen werk en woont in een tochtend krot zonder verwarming en elektriciteit. Overdag is hij altijd te vinden in het grote verwarmde winkelcentrum bij ons in de buurt, die dagelijks van 10 tot 22 uur open is. Een jongen van onze gebedsgroep had hem een keer meegenomen. Nu komt hij af en toe langs, vooral om zijn hart te luchten – maar daarnaast ook voor een bad en maaltijd. Hij gaat sinds die tijd ook bij ons naar de kerk en is flink aan het lezen in het nieuwe testament. Hij is bij bijna alle diensten te vinden (en dat zijn er hier nogal wat), toch vonden ze hem bij de tieners toch wat te oud om daar bij te zijn J. Een uitdaging om met hem om te gaan, zowel voor ons als voor anderen om ons heen. Sommigen vinden ons in onze openheid naar hem een voorbeeld en zijn dat ook aan het volgen– anderen vinden het juist weer helemaal niks, omdat hij volgens hen alleen maar profiteert en zijn hand op houdt en ook naar de kerk komt om hulp, maar niet echt om God te zoeken. Ook wij zijn daarin aan het zoeken. We proberen hem zo min mogelijk materieel te helpen, maar zoeken juist manieren hoe hij uiteindelijk zelf op eigen benen kan staan. Ook praten we met Hem over God en ook over Gods principes. Twee weken geleden gaven we hem een telefoonnummer van een fabriek 60 km hier verder op dat werknemers zoekt en heeft hij via onze telefoon een afspraak gemaakt. We hebben er samen met hem voor gebeden dat hij aangenomen zou worden. De avond erna kwam hij half elf ’s avonds langs en zei dat hij brand in z’n ‘huis’ gehad had…nalatig geweest met een kaars die op de grond viel. Jeroen had toen net behoorlijke griep en kon niet op zijn benen staan. Omdat we de contacten vooral via Jeroen doen en hem niet alleen met Marieke laten, hebben we hem toch de deur gewezen naar een opvang in de stad. Hij gaf aan niet te gaan solliciteren omdat hem alle moed ontnomen was door deze brand. Na wat bemoediging heeft hij dat toch gedaan en uiteindelijk heeft hij alle documenten en medische analyses rond. Kennelijk was de stap toch te groot om het contract te gaan tekenen en daar aan het werk te gaan. Zijn reden dat hij daar niemand kent en mensen vast niet aardig zullen zijn…Toen we dit een paar dagen later hoorden, hebben we hem aangemoedigd alsnog te gaan. Vandaag was hij bij ons en vertelde dat hij wel de reis naar dit dorp gemaakt had, maar uiteindelijk toch niet doorgezet heeft. Morgen gaat Jeroen met hem mee. Dat waardeert hij er. We zijn benieuwd.
Bezoek Doordat we zelf wat minder de deur uitkonden door de griepgolf, hebben we zelf (nadat de meesten weer wat opgeknapt waren), wat meer mensen hier bij ons over de vloer gehad. Zo kwam Elena, een vrouw van de Esther Foundation die ik af en toe bezoek, nu een keer bij mij thuis met haar zoontje. Wel lekker, want het kost bijna een uur om met de tram door de stad bij haar te komen. Zij pakte de taxi en deed het in 10 minuten – ben ik dan toch te ‘gierig’, of is het idee van een taxi toch te onNederlands?. Verder kwam Gabi (die in Oltenie werkt) langs om zijn vriendin Mari aan ons voor te stellen. Ze kwamen met een goede vriend van hem. We vragen ons af of hij in dit geval hun chaperone was? We moeten dat nog eens navragen hoe dat hier werkt, we hebben hier nog niet eerder met ongetrouwde stellen opgetrokken. Hoe dan ook, erg leuk om haar te ontmoeten. Zij doet in het zelfde gebied ook kinderwerk, als Roemeense zendeling. Het klikt erg goed en we zien ons met haar erbij in de toekomst wel een team vormen met Gabi en wie weet nog met anderen…Ze hadden half half een slaapplek geregeld, maar zijn uiteindelijk bij ons blijven overnachten, nadat ze eerst nog even op pad gingen en wij diezelfde avond het zondagschoolteam bij ons thuis hadden. Leuk zulke verrassingen! Er is uitvoortgevloeid dat Jeroen deze week naar Oltenia gaat voor een bijeenkomst van voorgangers en zendelingen die in dit gebied werken, om met elkaar in kaart te brengen wat er al gebeurt en te zoeken met elkaar hoe verder.
Griep De afgelopen weken waren we wat meer bij huis dan anders. Eerst kreeg Jeroen griep, echt zo’n flinke waarbij hij geveld in bed lag. Ik (Marieke) was behoorlijk druk met het zorgen voor de jongens (o.a. halen en brengen van Stan) en Jeroen, het huishouden en alle administratieve dingen De meeste geldzaken gaan hier namelijk nog niet via internet. Rekeningen moeten bij instanties betaald worden en voor onze maandelijkse inkomsten vanuit Nederland gaan we zowel naar de bank als daarna naar een wisselkantoor. Door zo alles alleen te doen en de zorg en deze taken niet te verdelen, werd ik er even bewust van dat gezin en alles er om heen toch bijna wel een dagtaak is. Na Jeroen kreeg Micha verhoging. Af en toe geen koorts, af en toe wel. Doordat het zo wisselend was, zijn we pas na een week naar de dokter geweest. Het was toch iets bronchitis- achtigs (niet in een hele heftige vorm) en kreeg daar medicijnen voor. Thuis netjes de bijsluiters gelezen. De ene was gecontraindiceerd voor kinderen onder de drie jaar, de andere voor kinderen onder de 15 kilo. Het was vrijdag..toch maar tot over het weekend wachten om de dokter te bellen. Kunnen we dit toch geven of had ze een foutje gemaakt? (Dit laatste natuurlijk niet gezegd..). De assistent aan de lijn, “als de dokter het voorschrijft, mogen we het gewoon geven”. Vanaf dat moment dus maar gedaan. Ondertussen was Stan ook ziek geworden, waarschijnlijk dezelfde griep als Jeroen. Toen we uiteindelijk met beide jongens nog een keer naar de dokter gingen, kregen we behoorlijk de wind van voren. Als we niet mee willen werken met een behandeling, is het niet haar verantwoordelijkheid als een kind in het ziekenhuis komt…Het werd dus niet gewaardeerd dat we gewacht hadden met geven van medicatie tot we geverifieerd hadden of het de goede waren. Interessant cultuurpuntje voor ons…we weten dat je hier in Roemenie een dokter niet tegenspreekt, maar voor ons is het toch vrij normaal als er op een bijsluiter iets anders staat, het niet zomaar te geven! En voor ons is een dokter ook gewoon maar een mens, die ook fouten kan maken. Dat is helemaal niet erg, maar daarom goed om soms eens iets te checken en niet iemand blindelings te vertrouwen…De volgende keer zouden we het weer op die manier doen. Of zijn we dan te Nederlands en moeten we ons meer aanpassen? We hebben trouwens een dokter waar we verder heel tevreden mee zijn, hoor!
Tamara Stan heeft in januari voor het eerst bij zijn vriendinnetje van de kleuterschool, Tamara, gespeeld! Samen met Jeroen ging hij naar haar, haar oma en haar zusje toe. Dit bezoek was niet geheel geslaagd. Stan was nogal teleurgesteld over het speelgoed wat zij had. Een stuk minder dan hij, en een aantal dingen waren stuk of hadden geen batterijen. Hij was daar (gelukkig in het Nederlands) nogal over aan het mopperen. Ook ging hij daar in de kastjes op zoek naar leuk speelgoed. Jeroen genegeerde zich nogal, en haar oma vroeg steeds wat er was. Uiteindelijk ging Tamara maar alleen spelen. Wat worden we dan toch weer even geconfronteerd met rijk en arm (zij zijn een vrij gemiddeld gezin hier). We hebben er met Stan thuis nog stevig over door gepraat en dingen uitgelegd. Er ook met elkaar over gehad. Wat doen we als ze bij ons komen? Laten we dan een van de kasten met speelgoed dicht zodat ze onze overdaad niet zien? Of zijn we gewoon transparant onszelf? Gelukkig heeft de vriendschap tussen deze twee kleuters er niet onder geleden. De week daarna is Tamara met haar oma en zusje bij ons geweest. De meiden houden erg van lego en met z’n allen (zelfs met oma) hebben we heerlijk genoten! We hebben trouwens geen kasten dicht gelaten. We zien er naar uit hoe dit contact verder ontwikkelt. Kinderen De afgelopen weken hebben we regelmatig kinderen over de vloer gehad. Bijvoorbeeld Vali. Hij is een neef van Adina, een vrouw bij ons uit de kerk. Door zijn ouders achtergelaten zit hij nu in een kindertehuis (familiehuis, met zo'n 12 kinderen). Adina zou hem wel willen adopteren, maar haar man wil dat niet. Hij zat tot een paar maanden terug in een groot kindertehuis, waar het heel moeilijk voor hem was. Nu is hij dus overgeplaatst naar een kleiner huis, een uur rijden van ons vandaan. Toen we er begin december waren voor zijn verjaardag, schrokken we van de situatie. Behalve in de keuken was het overal ijskoud. Zelfs met jas aan was het in de slaapkamers niet uit te houden van de kou. Ook kwamen er zowel bij hem als van de andere kinderen allerlei verhalen boven over een van de mannelijke leiders, die ze veel slaat en erg uitscheldt. Een Duitse stagiaire bevestigde dit, ze had er nog niet eerder met haar chef over durven praten. Maar doordat de kinderen naar Adina met hun verhaal kwamen, wilde ze er nu wel wat mee gaan doen. We schrokken ervan toen we Vali zagen. We hadden hem voor de zomer af en toe in de kerk gezien, maar wat zag hij er nu somber uit! In de kerstvakantie kwam hij bij Adina, Jeroen haalde hem op. Af en toe kwam hij bij ons langs, bijvoorbeeld op een dag toen Adina moest werken. Adina heeft geen vaste baan, maar maakt af en toe schoon bij mensen. Lastig om zo rond te komen. Bijzonder dat ze sinds vorige week in dienst is om schoon te maken bij onze Nederlandse vriendin Ingrid, die ook een familiehuis heeft!! De situatie van Vali gaat ons erg aan het hart. Hij bloeide tijdens de vakantie op, maar was weer erg somber toen hij terug moest. We bidden en willen kijken of hij ergens anders naar toe kan. Tegelijkertijd bidden we voor dit tehuis. Wat een verschil is zijn situatie met de kids van Ingrid. Ook hen hebben we verspreid over 2 dagen, beide keren een groepje van vier, over de vloer gehad. Hoewel het ontzettend moeilijk voor de kids is om geen ouders te hebben en/of ouders te hebben die niet voor hen zorgen, is zij echt een moeder voor hen. Je ziet dat er in ze geïnvesteerd wordt en ze liefde en aandacht krijgen. We genoten van de bezoeken, waarbij we de tweede keer wel duidelijk de drukkere kinderen hadden! Door ze te splitsen, Jeroen met de jongens met de tram mee en Marieke met de meiden thuis, kregen we de rust erin! Op diezelfde dag kwam ook nog een achtjarig meisje uit de kerk spelen, Emma (zie foto). Weer een hele andere situatie. Haar ouders werken beiden, waardoor zij in de kerstvakantie overdag alleen thuis zat. Ze genoot van de aandacht en gezelligheid en bleef aan een stuk door praten....  Gaby en Ma ri Zo 31 DECEMBER Oud en Nieuw Leuk dat Stan nu oud genoeg is om oud en nieuw bewust mee te maken. Voor bedtijd van de jongens samen sterretjes afgestoken, maar ook terug gekeken en vooruit gekeken en samen God gedankt en gebeden. Marieke is daarna naar een mooie dienst in de kerk geweest, waar verschillende mensen vertelden wat God in hun leven heeft gedaan. Ook de mensen die het afgelopen jaar gedoopt waren kwamen aan het woord. Rond een uur of 11 kwamen Dani en Mihaela langs, om samen met hen het nieuwe jaar in te luiden. 30 DECEMBER EN 4 JANUARI Verjaardagen In oktober en november had ik een periode dat in familie en vrienden in Nederland wel erg miste. Ik zag toen ook (al) erg op tegen mijn verjaardag. Zonder vrienden uit Nederland...Zal ik mijn verjaardag alleen met ons gezin vieren? Of nodig ik toch mensen uit. Maar wie dan? En bezwaar ik ze dan niet doordat ze een kadootje moeten kopen? En veel mensen vieren hun verjaardag niet echt. Doe ik het dan toch wel of niet? Achteraf is het een hele bijzondere dag geworden. 's Ochtends eerst in bad met een maskertje op en badolie, gekregen vanuit Nederland...Daarna skypte de een na de ander. Toen naar het postkantoor om pakketjes op te halen. 's Middags had ik 3 mensen uitgenodigd, maar Jeroen achter mijn rug om nog meer! Erg geslaagd dus. Ook de verjaardag van Micha was erg leuk! De pop die we gekocht hadden was een schot in de roos. Eind van de middag kwamen Robert en Eric met hun ouders. Leuk die leeftijdsgenootjes. Daarnaast hadden we overdag nog allerlei kids te spelen, zie meer op 4 januari... WOENSDAG 29 DECEMBER Korte vakantie in Varadia Na de ochtenddienst op 2e kerstdag, zijn we een paar dagen op bezoek geweest bij de (schoon)ouders van onz e vrie nden Cosmin en Dani en Mihaela. In de zomer waren we er ook al geweest, en hadden we een kinderprogramma gehouden. Altijd weer leuk en goed om wat intensiever tussen de Roemenen te zijn, door echt samen te leven. Stan kon ook heerlijk spelen met Dani, Petre en Andrei, de pleegkinderen die dit echtpaar in huis heeft. Omdat hun huis te klein was om ons in de winter te kunnen bergen (2 kamers met verwarming), sliepen we in een appartement bij een boerderij net buiten de stad. Deze boerderij is onderdeel van een Franse stichting, die tot nu toe jongvolwassenen opving die na hun leven in een kindertehuis op straat kwamen te staan. Ze werkten mee op de boerderij en kregen begeleiding van een Roemeens gezin. Doordat het niet lukte om het project zelfvoorzienend te krijgen, en gebrek aan fondsen, zitten ze nu (waarschijnlijk) in de afrondende fase. Op dit moment zijn er nog maar 4 jongeren. Erg jammer, want juist voor deze doelgroep is er al zo weinig....We hebben wel leuk met dit gezin kunnen optrekken, die 2 kinderen ongeveer in de leeftijd van die van ons hebben. Veel van hun verhalen gehoord, bijvoorbeeld over hoe de jongeren binnenkwamen als 'beesten' en langzamerhand menselijk werden. En over hoe zij nu God zoeken voor hun eigen toekomst. Komt er toch een doorstart, of totaal iets anders? Naast naar de kerk gaan (zondagavond); eten (uitgebreide maaltijden), gezellig bij elkaar zijn en in de sneeuw spelen (h eerlijk sleeen, jammer genoeg hebben we er geen foto's van omdat onze camara het niet doet als het buiten vriest); zijn we er ook nog op uit geweest. De familie van Cosmin had tijdens de kerstdagen Christmascarols gezongen bij bekenden in het dorp. Mensen geven dan als gewoonte wat geld. Als mensen na weigeren toch bleven aandringen, namen Cosmin en zijn familie het geld aan. Van dit geld werden nu levensmiddelen gekocht en maakten we pakketjes voor de allerarmsten uit het dorp. Wij hadden in Timisoara conserven, kinderspeelgoed en wat kle ding gekregen. Ook dit werd er bij gevoegd. Bij zonder om te zien hoe deze familie zo uitdeelt van wat ze zelf ook weer ontvangen! Waar mensen in Nederland na de WW in de b ijstand komen, bestaat in Roemenie de bijstand niet. Het is dan afhankelijk van de gemeente of ze deze mensen helpen. Veel gemeenten (vooral dorpen) zijn ze lf ook failliet of heel arm, waardo or er mensen zijn die niks krijgen. Of net genoeg om elke dag een brood te kopen. Door klusjes wordt soms een beetje bij verdiend. Maar electriciteit, verwarming en school (waar je toch schoenen en schoolspullen vo or nodig hebt) kunnen daar vaak niet van betaald worden...We reden eerst over een weg die uiteindelijk een soort rivier werd. Volgens de vader van Cosmin kon het wel, maar wij vonden het toch wel wat te heftig. Zeker toen we uiteindelijk een steile modderige berm op moest en rijden. De auto tr ok het niet. Behalve Jeroen iedereen er uit. Maar de wielen draaiden rond terwijl de rook van de banden kwam, terwijl de auto geen cm vooruit kwam! Toch maar weer terug dus! Uiteindelijk kwamen we de mensen tegen waar we anders naar toe hadden gegaan, dus zo ook mooi opgelost. Terug naar een ander deel van het dorp. We kwamen schrijnende situaties tegen. Tegelijkertijd waren de bezoeken bijzonder. Praten, christmascarols zingen en samen bidden doet toch altijd weer goed merkten we. Naast deze bezoeken, heeft onze auto ook zijn waardoor de families elkaar erg weinig zien. Leuk om zo ook van deze ontmoetingen deelgenoot te zijn en zo opgenomen te worden in deze familie! Behalve van de reis n aar de gez innen hebben we geen foto's, omdat de camara het dus niet trok...     v.l.n.r: vuur aanmaken; spelen met de jongens; de keuken; vader en zoon ZATERDAG 25 DECEMBER Kerst in Timisoara De dagen rond kerst en een groot deel van de kerstvakantie zijn we in Timisoara gebleven. Het is een goede periode om contacten met mensen om ons heen verder aan te halen. Zo hebben we de woensdag en donderdag voor kerst met onze gebedsgroep christmascarols gezongen in verschillende trappenhuizen van de flats in de wijk. Verschillende mensen deden open, die hebben we een uitnodiging gegeven voor de kerstavonddienst. Een bijzondere ervaring om dat zo met elkaar te doen. Iemand stelde voor de grap voor om ook naar een van de bars te gaa n. Dat was eigenlijk wel een goed idee....voor sommigen erg nieuw, want hier in Roemenie is de verzuiling erg groot...als christen kom je eigenlijk niet in een bar. Maar vooral de leden van onze groep die ruim een jaar geleden tot geloof gekomen waren zitten er (net als ons) erg op te wachten om ons geloof niet alleen binnen de kerkmuren te houden. Voor herhaling vatbaar dus! Kerstavond hadden we in de kerk een toneelstukje, ingestudeerd met de kinderen en de tieners. Van te voren een hele uitdaging, vooral als er de eerste repetitie maar een vijfde deel komt opdagen van de deelnemers. Maar met nog een repetitie en met een uur van te voren een generale (waar 5 mensen voor het eerst mee oefenden) was het uiteindelijk erg geslaagd, ontspannen en humoristisch, met een mooie boodschap: waar ga at kerst nou uiteindelijk om, kunnen we Jezus door alle dingen eromheen nog wel zien? Na de dienst kwam er nog een groepje van de kerk bij ons langs. Ze hebben voor onze deur christmascarols gezongen en daarna hebben ze nog even gebuurt bij ons. Ook hadden we Stefan die avond en de middag erna op bezoek. Hij was daarvoor al een keer door iemand meegenomen naar onze gebedsgroep. Hij woont in een soort magazijn zonder warm water, verwarming en electriciteit... waardoor hij overdag vooral in het verwarmde winkelcentrum te vinden is. Een warme maaltijd en een warm bad was dan ook erg welkom...We zijn benieuwd hoe dit contact zich verder ontwikkelt...hij heeft over het algemeen niet zo'n hoge pet op van christenen, die het volgens hem vooral bij mooie woorden hebben, maar daden, ho maar! Wij hebben zelfs trouwens heel veel kerstcadeaus gekregen van mensen om ons heen. Van allerlei mensen om ons heen, maar vooral ook van mensen die het niet zo breed hebben, zoals van Stefan en van Veronica, een vrouw die een tijdje bij ons in huis gewoond heeft. Chocola, chocola en nog meer chocola, maar ook kilo's vlees, compote, jam, schapenkaas, autootjes en knuffels voor de jongens, suiker, bloem, macaroni...Het lijkt wel dat hoe meer we zelf uitdelen, hoe meer we krijgen. Het is ons tot nu toe nog niet gelukt om meer uit te delen dan dat we dan uiteindelijk zelf weer ontvangen. Het zal ons waars chijnlijk nooit lukken ook, want we hebben een rijk en vrijgevig God!    Van links naar rechts: Colinde met de gebedsgroep; versieren of snoepen?; Colindezangers bij ons aan de deur MAANDAG 20 DECEMBER De nacht van zondag op maandag hadden we bezoek uit Nederland: Henri en Elena; Daan; Evert en Berber uit onze kerk in Alkmaar kwamen langs, op doorreis naar Bacau, meer in het oosten van Roemenie. Super om hen zo te ontmoeten, bij te praten en samen te bidden. Het is toch anders of je op afstand contact hebt met mensen 'thuis' (Roemenie is ook thuis, hoor, het voelt alsof we twee thuisen hebben), of dat je ze echt iets van je wereldje kan laten zien. We werden ook heel erg verwend, ze hadden heeeeel veel kadootjes meegegeven van familie en van onze vrienden van onze thuisfrontcommissie. Alle kadootjes hebben we gedoseerd uitgepakt. En tot ons verlof in april hebben we genoeg stroopwafels, pindakaas, drop en hagelslag!! Wat een zegen! WOENSDAG 15 DECEMBER Kerst op de kleuterschool Vandaag had Stan kerstfeest op de kleuterschool. Al weken hadden de kinderen liedjes en versjes geoefend, zowel in het Engels als in het Roemeens....Voor Stan niet zijn hobby, hij speelt liever...Hij was dan ook rond de kerstviering gespannener dan anders, en zei achteraf dat hij het niet leuk vond. Naast heel veel gedichtjes over de kerstman, de kerstboom, kadootjes en eten, was er ook een paar gedichtjes over Jezus en de betekenis van kerst. Stan droeg een couplet uit een groter gedicht op. Wat het betekende, wist hij niet echt - voor ons ook nog moeilijk te begrijpen: "O, wat mooi als de redding Die zulk diep zielenleed heeft uitgevlakt En die er eeuwig mooier uitziet, van dag tot dag, jaar in jaar uit." Op school krijgen ze naast sport en Engels, ook dansen. Dansen was optioneel, en omdat het er eerst naar uitzag dat er weinig kinderen aan mee zouden doen (de juf zei dat onze kids er toch nog wat jong voor zijn), hadden we Stan er niet voor opgegeven. Bij een latere bijeenkomst bleek dat toch bijna alle kids deelnamen, en dat het voor de juffen wel handig zou zijn als de paar overblijvers ook deelnamen. Tijdens de kerstviering voerden de kinderen ook wat op. Ze bleken te stijldansen (de basisstappen dan!). Stan had van te voren al gezegd dat hij er niks aan vond, maar nu begrepen we ook waarom: Strak in het gareel...unu...doi...trei...patru.... Na de kerstviering waren er nog een paar dagen dat Stan naar school ging. Heerlijk spelen, onder andere ook buiten in de sneeuw. Ook in de kerstvakantie kon hij gelukkig weer helemaal bijtrekken en genieten, voor hij nu weer met de kleuterschool is begonnen!! Op school heeft hij sinds 2 maanden een vriendinnetje, Tamara. Elke dag bouwen ze samen een toren van duplo... En als we Stan ophalen op school, willen Stan en Tamara altijd even op elkaar wachten, om samen nog een stukje op te lopen. We zijn hier erg blij mee! De laatste maand gaat Stan verder wel weer met wat meer tegenzin naar school. We bidden dat hij toch echt helemaal zijn draai vindt. ZATERDAG 11 DECEMBER Al
enige tijd geleden werd er bij ons in de gemeente een aankondiging gedaan door
een Roemeense zendeling dat er een interkerkelijk kerstevenement zou gaan
plaatsvinden. Het idee is om de plaats Bethlehem na te bouwen en het
kerstverhaal uit te spelen. Voorgaande jaren kwamen er duizenden mensen op af. Na
een korte clip gezien te hebben werd ik gelijk enthousiast. Graag wilde ik
meehelpen en op zo’n manier relevant zijn voor mensen in de omgeving. 2 weken
van hout sjouwen, huisjes bouwen, spijkers kopen op de markt, door de stad
rijden om posters op te hangen volgden. Dankbaar was ik dat ik mocht meehelpen
aan iets groots en bijzonders. Ik leerde op deze manier veel mensen kennen
vanuit andere kerken. Na een spannende laatste dag van voorbereiding waarin nog
veel dingen misgingen (de banner kwam naar beneden, elektra werkte niet, de
fakkels wilden niet branden etc.) was het dan eindelijk zover. De eerste gasten
werden opgewacht door zo’n 25 soldaten. Ze werden voorgeleid aan koning Herodus
alwaar ze zich in moesten schrijven. Begeleidt door engelen kwamen ze het
terrein op. Er was van alles te zien en te beleven. Zo was er een
timmerwerkplaats, een smid en natuurlijk herders. Ondertussen werden delen van
het kerstevangelie verteld. De rondleiding eindigde met het uitspelen van de
geboorte van Jezus. Op een echte ezel kwam Maria aanrijden, eindigend in de
stal. Na bijna een uur in de kou rondgekeken te hebben werden de bezoekers naar
binnen geleidt alwaar bekende kerstliederen gezongen werden en een korte
overdenking werd gegeven. Ondertussen was ik boven bezig de adresgegevens van
de mensen die zich bij Herodus hadden ingeschreven in de computer te zetten.
Meer dan 1500 bezoekers dit weekend! Ook Stan en Marieke waren van de partij
tijdens een van de rondleidingen. Ze hadden ons buurjongetje Caius meegenomen.
Stan was diep onder de indruk van de soldaten en Caius genoot met volle teugen.
Mooi om zo’n jongetje iets van het kerstevangelie mee te geven. Door alle
opgedane contacten en indrukken van deze organisatie zijn we heel benieuwd hoe
we dit een vervolg gaan geven. Met Pasen zal er opnieuw een soortgelijke actie
zijn. Graag willen we meedoen om zo mensen te vertellen van Jezus! Klik op de link videofilmpjes voor een korte indruk van de avond. Vol spanning zag Stan er al naar uit. Zou Sinterklaas ook dit jaar weer naar Roemenie komen. Hij zei
laatst: “De juf zegt, dat als we lief zijn, zij met kerstfeest bij ons thuis op
bezoek komt!” Dit lijkt ons eerlijk gezegd gezelliger dan dat de kerstman op
bezoek komt! Hoewel Sinterklaas hier wel een beetje gevierd wordt, is de kerstman toch nog wel belangrijker. Gelukkig is er het internet en konden we de intocht van Sinterklaas bekijken. Ook werd af en toe naar het sinterklaasjournaal gekeken. En toen op zaterdag 4 december gebeurde het volgende: Tot onze grote verbazing :) werden we verrast met een spoor van pepernoten. Deze leidde naar een echte chocoladesinterklaas. Het is niet te geloven. Sinterklaas komt zelfs in Roemenie!!  Na een heerlijk ontbijt met pannenkoeken, spekjes, pepernoten en chocola in de vorm van de zak van sinterklaas was het tijd voor het sinterklaasjournaal. Dit gaf ons de mogelijkheid e.e.a. voor te bereiden voor het feest. Alle kadootjes en surprizes in de huiskamer gezet en het feest kon beginnen. Van een vriendin van ons kregen we al een tijdje geleden een zak met pepernoten en chocoladeletters. Alle ingredienten dus voor een leuk sinterklaasfeest. Hier bleef het echter niet bij. Net als vorig jaar organiseerde het NL consulaat in Timisoara een sinterklaasfeest. Dit moesten we natuurlijk ook dit jaar weer meemaken. Opgewacht door een clown konden de kinderen zich vermaken met een stoelendans en balonnen. Nog voordat we er erg in hadden was Micha geschminkt. Kortom een groot feest. En toen was daar het moment waar we allemaal op gewacht hadden. Sinterklaas zelf kwam binnen met een heuse zwarte piet! Dit keer had zwarte piet geen pepernoten maar lekkere snoepjes meegenomen. Vantevoren had Stan al bedacht welk liedje hij voor sinterklaas zou gaan zingen. Het werd de roemeense versie van Noach bouwt een ark. Natuurlijk iets waar we als ouders erg trots op waren. Onze jongens werden beloont met een tas vol verassingen. Chocola, stiften, handschoenen, .... het zat er allemaal in. Moe maar voldaan gingen we weer naar huis. En dit was nog maar het begin van de feestmaand. Er staat ons nog de nodige kerstfeesten te wachten op school, bij de taalschool, in de kerk enz. Kortom veel om te genieten dus.DINSDAG 9 NOVEMBER Graag kijken we even met je terug naar onze belevenissen van
de afgelopen week waarin we vakantie hebben gevierd. Het was een week waarin we
op 3 plaatsen in Roemenie zijn geweest. Reghin, Craiova en Vanju Mare. Naast
het ‘gewoon’ lekker vakantie vieren als gezin was het doel om door het zien van
verschillende projecten geïnspireerd te raken en na te denken over onze eigen
toekomst. Terugkijkend kunnen we zeggen dat het aan alle verwachtingen heeft
voldaan. De hoogtepunten hebben we even voor je op een rijtje gezet.
Na een prachtige reis met veel herfstkleuren kwamen we tegen de avond aan in Reghin. In Reghin hebben we onze Nederlandse vriendin  Annemieke bezocht. Zij leidt Casa Ana. Casa Ana is een inloophuis voor zigeunerkinderen uit het dorp Petelea. Iedere dag komt er een groepje kinderen uit het zigeunerdorp om lekker te spelen, te eten en plezier te hebben. Belangrijk want de leefomstandigheden van deze kinderen zijn moeilijk. Zondagochtend zijn we met Annemieke naar de kerk in Reghin geweest. Een pinkstergemeente die wordt geleid door mensen van dezelfde zendingsorganisatie. Voor ons heerlijk om weer even in een ‘pinkster’ omgeving te zijn i.p.v. de baptistengemeente waar we normaal in Timisoara naar toe gaan en waar we ons ook thuis voelen. Zondagmiddag zijn we even het dorp ingelopen en hebben kennisgemaakt met wat kinderen waar Annemieke mee werkt. We hebben huisjes (krotjes) gezien zonder stromend water, gas, elektriciteit. Onvoorstelbaar om te zien hoeveel kinderen er zo opgroeien. Des te bijzonderder was het te zien hoeveel Annemieke voor hen betekent en de relatie die ze met hen op heeft gebouwd. De maandagochtend bestond uit de voorbereidingen voor het kinderprogramma wat die middag in het dorp gehouden werd. Koken, vergaderen, werkjes uitknippen etc. Voor ‘onze jongens’ tijd genoeg om zich heerlijk uit te leven in het speelhuis. Een waar paradijs met heel veel speelgoed. Het kinderprogramma werd die middag gehouden voor 2 groepen van zo’n 35 kinderen. In onze ogen ‘heel simpel’, maar van heel veel waarde. Het was leuk om tijdens het werkje wat gesprekjes met de kinderen aan te knopen en ze te zien genieten. Op dinsdagochtend werd onze reis vervolgd naar Craiova. Maar niet voordat we een teammeeting bij hebben gewoond. Een erg goede tijd van Bijbelstudie, aanbidding en gebed. Een belangrijke waarde wat we hebben geleerd van deze ontmoeting was het zijn van een team. Iets wat we op een mooie manier zagen gebeuren in dit werk. Tussen de activiteiten door hebben we erg veel gepraat over het leven in Roemenie, cultuurverschillen, geloofsbeleving en het werken in teams.
 Weer langs prachtige natuur en een heerlijk herfstzonnetje hebben we een dag lang in de auto gezeten op weg naar Craiova (400 km van Reghin vandaan) Hier zijn we op bezoek geweest bij onze Roemeense vrienden Irinel en Vica. Ze hebben 2 dochters in de leeftijd van Stan en Micha. We hebben hen afgelopen zomer leren kennen en zijn al een aantal keren bij hen op bezoek geweest. Zij maken onderdeel uit van Ethos Open hands. Een Zwitserse organisatie die veel verschillende projecten heeft in de regio Oltenia en een behoorlijke impact heeft in Craiova. Voor ons dus interessant m.b.t. onze toekomst. Doordat Irinel en Vica beiden aan het werk waren hebben we niet heel veel samen gedaan. Daarentegen was er veel tijd om met hun dochters op te trekken. We hebben lekker gewandeld in een park, bootje gevaren, naar de dierentuin en speeltuin geweest, duiven achterna gelopen in het centrum enz. Een ander hoogtepunt van dit bezoek was een ontmoeting met Margaret. Een duitse voormalige ECM collega die nu voor deze organisatie werkt. Een vrouw met veel ervaring in roemenie. We konden haar veel vragen stellen m.b.t. zending in Oltenia. Hierdoor zijn we een hoop kennis wijzer. Kijkend naar Craiova als stad en het werk van deze organisatie in het bijzonder hebben we niet de indruk gekregen dat we hier een rol in gaan spelen in de toekomst. Natuurlijk blijft het contact bestaan en zullen we zeker de vriendschap met Irinel en Vica aanhouden. Stan en Micha hebben ook deze dagen genoten van het spelen met andere kinderen. We merkten bij Stan een behoorlijke omschakeling in het spreken van de Roemeense taal. Het ene Roemeense woord na het andere kwam er uit. Het lijkt alsof hij zich steeds beter kan uiten en steeds meer open staat om contact te leggen met Roemeense kinderen. Na het bijwonen van een Bijbelstudie op donderdagavond stond vrijdagochtend het vertrek gepland naar het volgende adres. Jantina.
 Vanju Mare Zonder het zelf op te zoeken hebben kregen we een tijdje ‘opeens’ een telefoontje van Jantina. Zij werkt voor een NL stichting in het hart van Oltenia. We kenden haar dus niet maar waren wel reuze benieuwd naar wat ze doet. Ze richt zich voornamelijk op kinderwerk en huiswerkbegeleiding in de regio. Na een korte eerste kennismaking op vrijdagmiddag waarin we onze getuigenissen vertelden werden we door Jantina meegenomen naar een dorpje waar ze een kinderprogramma deed. Zo konden we gelijk meekijken en een indruk krijgen. De voetwassing van Jezus stond centraal. De ca. 15 kinderen werden uitgedaagd na te denken over het dienen van de ander i.p.v trots te zijn. Verder werden er liedjes gezongen, een tekst aangeleerd en tegen het eind konden de kinderen een werkje maken van een pauw (trots). Diep onder de indruk waren we van de manier waarop Jantina met deze ‘ruwe’ plattelandskinderen omgaat en hoe ze hen laat zien dat het recht van de sterkste niet de beste manier is. Een groot getuigenis voor deze kinderen en iets wat een verandering te weeg brengt in hun levens. Een ander hoogtepunt voor ons was het kinderprogramma op zaterdagmiddag in Vanju Mare. Hier hebben wij afgelopen zomer een project gehouden met Gabi (Roemeense zendeling) We hebben hem die zaterdagmiddag even kort ontmoet en zijn benieuwd of en hoe er een mogelijke samenwerking ontstaat. Zaterdagavond werden we door Jantina meegenomen naar een Roemeens/ Nederlands echtpaar met 3 kinderen in de leeftijd van Stan en Micha. Een familie die bij ons om de hoek blijkt te wonen in Timisoara! Het was een erg gezellige avond waarbij we veel ervaringen van hen hebben gehoord over het leven in Oltenia. Onze vakantie werd afgesloten met een kerkbezoek die werd geleid door een Roemeense evangelist. We zagen een manier van kerk zijn waar we erg enthousiast over werden. Dit zien we onszelf in de toekomst ook doen! Door het bezoek aan Jantina hebben we meer kennis gekregen van de cultuur in Oltenia, de tegenstand van de mensen voor het evangelie (m.n. Orthodoxe priesters en leraren op school ontmoedigen dit werk) en is onze liefde voor de mensen gegroeid. We hopen onze verdere verkenning in Oltenia een vervolg te geven door in het voorjaar meerdere bezoeken te brengen aan diverse mensen die in dit gebied werken. We hebben gezien door het bezoek aan Jantina dat het ons een steeds concreter beeld geeft van onze rol/ plek als zendeling. Hier zijn we heel dankbaar voor. Wordt vervolgd dus.      ZONDAG 24 OKTOBER Voordat we eind van de week een vakantie/ werkbezoek gaan
maken naar meerdere plekken in Roemenie, hier even wat berichtjes van ons
‘gewone’ leventje.
- Roemenen hebben er nogal een handje van veel medicijnen te slikken en vaak naar de doktere te gaan. Hoewel we hier liever niet aan meedoen hebben we de doktere toch een aantal keer gezien. Zo moest Stan een analize voor zijn keel laten maken voor de kleuterschool. Niets ernstigs maar toch bleek hij een virusje te hebben. Toen we hoorden dat dit virusje nogal besmettelijk is toch maar even als hele familie naar de kliniek gegaan. En ja hoor ook ik (jeroen) en Micha zijn besmet. Zo wordt ons keukenkastje langzaam maar zeker gevuld met pillen. - Hoe gaan we om met het uitdagende maandelijkse budget wat we hebben. In verhouding met de Roemenen zijn we rijk. Toch zien we dat Roemenie niet goedkoop is en we soms wat meer wensen hebben dan middelen. Niet altijd makkelijk - Iedere dag weer die taal. Voor mij (Jeroen) niet altijd
makkelijk om te accepteren dat dingen tijd kosten en dat geduld een schone zaak
is. Een gedachte welke dikwijls opkomt is: Is dit nou het leven van een
zendeling. Hoewel we doordeweeks behoorlijk druk zijn met van alles en nog wat
komt er bij mij meer en meer een gevoel op van wat nu verder. Is er
zendingsleven na de taal. Op zich een goede onrust tot op zekere hoogte. Naast
de dingen die we in de kerk doen, ben ik daarom ook op zoek gegaan naar andere
‘uitdagingen’. Er liggen mogelijkheden bij de taalschool om als vrijwilliger
computerles aan ouderen te geven. Nooit aan gedacht, maar misschien iets voor
de komende tijd… - Een van de vragen als voorganger/ zendeling is hoe je mensen vanuit de gemeente betrokken krijgt bij elkaar en bij de wereld om ons heen. Om die reden heb ik de tieners afgelopen week de vraag gesteld wat zij het liefst doen in hun vrije tijd. Hoewel ze niet veel verder kwamen dan eten en slapen, gaan we ze uitdagen om op zaterdag 13 november een activiteit te organiseren waarbij ze iets leuks met elkaar gaan doen en waarbij ze hun vrienden mee durven nemen. Enkele ideeen: BBQ, film, karaoke, volleybal etc.. Wordt vervolgd. ZONDAG 16 OKTOBER  Deze keer even een bijdrage van Stan. Stan vindt het leuk om te knutselen , te kleuren en poppetjes te tekenen. Zo heeft hij al een olifant, varkentje en kijkdoos gemaakt. Voor de liefhebber hier een aantal tekeningetjes van zijn poppetjes. Zijn uitleg hebben we er maar even naast gezet. 1e rij van rechts naar links: Boos, verdrietig, blij, veel haar, verdwaald 2e rij van links naar rechts: klein beetje blij, dood, bang, misschien is ie wel verdrietig denk ik, misschien heet deze geen mond omdat hij geen mond heeft. 3e rij van links naar rechts: 2 haar, dun poppetje, poppetje groot, 4e rij van links naar rechts: dit is poppetje bang, heet haar valt, poppetje buik (met een kindje in de buik), poppetje stout, poppetje heel groot, poppetje poep (omdat iemand op zijn hoofd poept), Dan gaat zijn moeder op zijn hoofd weer schoonmaken. MAANDAG 27 SEPTEMBER Wat gebeurt
er veel in een week dat bijzonder is, of indruk maakt.
Hier zomaar even wat flitsen uit de afgelopen week : Micha die opeens twee woorden achter elkaar plakt: ij!!! Kou!!! Of sinds een week met de houten treinbaan speelt zonder dat de trein om de minuut ontspoort en hij gefrustreerd raakt. Stan die met mij (Marieke) de muren in de keuken schoonmaakt. “Moet het binnendak ook?” Ik denk even na… “o, het plafond bedoel je?” “Ja, het palfon!” En even later, met de  zelfverzekerdheid van een kleuter: “ik ben sterk en ook erg handig!” En twee dagen later praat Stan over de mevrouw die we dagelijks tegenkomen als we naar school lopen. Ze loopt helemaal krom en slentert over straat. “Gaan we een taart bakken voor die mevrouw en dan komt ze bij ons op bezoek!” Als we in het bos zijn, verwonderen we ons met elkaar over een rups die in zijn cocon aan een boom zit. En zijn we met Stan blij over het grote slakkenhuis dat hij vindt (de lispeltuut!). En genieten we van Micha, die niet alleen met eikels en kastanjes, maar ook met bijna vergane blaadjes en stokjes komt aanzetten voor onze herfsttafel… Op de club voor zwangere vrouwen op de Esther Foundation kwam dinsdag een zigeunermeisje van 14. Ze woont bij haar schoonfamilie in, en na een miskraam was ze nu zwanger van haar tweede kindje. Ik vind dat de gynaecoloog, die de tweede helft van de bijeenkomst aanwezig was, nogal respectloos met haar omgaat. Naar, want juist hier moet ze steun en bemoediging ontvangen. Ik zit er bij en kijk er naar en heb geen mogelijkheid om in te grijpen. Als ik het er later met Maria, de counselor, over heb, geeft ze aan dat ze deze meid nog eens extra een hart onder de riem zal steken (wat ze ook heeel goed kan!). Verder willen ze deze gynaecoloog niet kwijt, want het is lastig om iemand te vinden die een paar uurtjes per maand vrijwillig betrokken wil zijn bij de Esther Foundation.. Een mama van de Esther Foundation, waar ik bij op bezoek kom, vertelt haar verhaal. Ze heeft een huwelijk met een hele wereld van pijn en moeilijkh eden er achter. En een dochter van 13. Bijna twee jaar geleden koos ze er voor om God te volgen. Toen ze een jaar later zwanger werd, na al een aantal abortussen, besloot ze dit kindje toch t e houden. Ook al stond en staat haar man er niet achter. Haar zoon is nu 11 maanden. “Vind je scheiden zonde?” Vraagt ze me… Ze wil graag naar de kerk. Ze woont helemaal aan de andere kant van de stad. Ze kan wel met ons mee, maar ik hoop samen met haar een kerk te vinden die dichter bij haar huis is, en haar daar te helpen haar plekje te vinden. 
Boven ons woont een samengestelde familie van meerdere generaties. Manu woont er ook, een jongetje van 7. Hij heeft zich erg verveeld in de vakantie. Zowel zijn opa als zijn moeder drinken veel…We bidden veel voor deze familie, en vooral voor Manu. We vroegen af en toe of hij met ons mee mocht naar een speeltuintje. “nee, want hij is niet lief, hij luistert niet…” We bleven bidden. Twee weken geleden gingen hij en zijn moeder toch mee en konden we in het straatje achter ons huis met hem spelen. Zaterdag mocht hij mee naar het kinderprogramma!! En zijn moeder kwam er nu zelf mee dat hij ook op zondagen mee mag naar de zondagschool! De afgelopen maanden hadden we een keer in de maand een kinderprogramma voor kinderen uit de wijk. In juni waren er 10 kinderen, daarna (door de vakantie?) een stuk minder. Zaterdag gingen we naar het speeltuintje, met de handpoppen mee en wat schmink op onze gezichten. Het speeltuintje was vrij leeg. Er zat alleen een groepje van 3 jongens van een jaar of 11 op een bankje en 3 meiden relaxten op de grote schommel. We vroegen de jongens of ze zin hadden om mee te komen. “Ja, maar dan moeten jullie de meiden ook vragen!” We weten niet hoe ze het voor elkaar kregen, maar twee minuten later hadden ze nog 15 kinderen om hun heen verzameld! We waren onder de indruk van het programma dat Patrica, Marcela en Ionela voor hen voorbereid hadden!  In een ander speeltuintje zaten twee meiden die we uitnodigden. De ene zei: “ik mag toch niet van mijn moeder”. De ander was erg enthousiast en belde gelijk haar moeder. Ze mocht mee. Het ene meisje liep daarna boos weg. “Je weet toch al dat ik niet van m’n moeder mag…” De ander: “als jij niet gaat, ga ik ook niet..” Wat voor thuissituatie zou dit meisje hebben? De (overheids)lonen zijn afgelopen zomer nog weer flink omlaag gegaan. Op de ouderbijeenkomst op school vraagt een van de moeders of de snack (fruit, stuk cake etc) niet om drie uur op school geserveerd kan worden in plaats van dat de kinderen die mee naar huis krijgen. De juf van Stan neemt het flink op voor het personeel die het eten serveert en schoonmaakt. “Per tourbeurt werken ze al een week per maand langer door, van 6 uur ’s ochtends tot 5 uur ’s middags. Dan kun je toch niet van ze verlangen dat ze nog langer blijven om de vloer nog een extra keer te dweilen? We mogen blij zijn dat ze nog niet weg gegaan zijn, met een loon van onder de 500 lei!” (= 125 euro). Met prijzen die in veel (niet alle) opzichten vergelijkbaar zijn met de Nederlandse, lijkt ons dit toch een onmogelijkheid... We kwamen er laatst ook achter dat de overheid niet altijd op tijd de vaccinaties levert die nodig zijn.. Het zou wel moeten, maar de overheid is achter met betalen/ of geeft het geld niet. Onze dokter had de vaccinatie voor Micha nog in voorraad. Maar voor de vaccinatie die we voor Stan nodig hebben, zouden we 50 euro moeten betalen bij de apotheek. We gaan meerdere apotheken af, om te kijken of het ergens nog goedkoper is. Nee dus... Als we later de dokter bellen, blijkt hij, na ruim twee maanden, toch weer geleverd te zijn....wij blij dat we nog even gewacht hadden!
    We steken nog steeds heel wat tijd in de taal. Afgelopen week heb ik flink wat zinnetjes vertaald. Ik had er een goed gevoel over en dacht dat ik de fouten die ik de afgelopen keren gemaakt had, nu wel vermeden had. Als ik op de les kom, blijken mijn zinnen vol te zitten met tientallen kleine foutjes…Nog een lange weg te gaan! Gelukkig vindt ik het erg leuk om met de taal bezig te zijn en voelt het daarom niet als een ontmoediging. Ondertussen betrap ik me er soms op dat ik sommige dingen in het Nederlands op zijn Roemeens begin te zeggen. In plaats van ‘staat je telefoon nog uit?’ hoor ik mezelf tegen Jeroen zeggen: ‘is je telefoon nog dicht?’ Ondertussen gaat het leven in Nederland ook gewoon door. Zo wordt de moeder van Jeroen over een paar weken aan haar heup geopereerd. Is mijn broer geslaagd voor binnenhuisarchitectuur. Gaat de oud huisgenoot van Jeroen binnenkort trouwen. Is mijn vriendin begin deze maand bevallen van een dochter. Worden opa en oma ouder. Opa heeft Parkinson en reageert trager. Als we met hen skypen, voert oma het woord en zegt hij weinig meer… ZONDAG 26 SEPTEMBER We zijn onderweg. Na urenlange voorbereiding op het verhaal, het werkje en hoe een compleet programma te maken heeft Marieke vorige week de eerste zondagschool gehouden. Gisteren was er de maandelijkse kinderclub en vanmorgen was het de beurt aan Jeroen om samen met 2 anderen zondagschool te houden. Even een kort verslagje van vanochtend. Na het succes van gisteren en de uitnodiging aan de kinderen om ook vandaag te komen naar de kerk waren de verwachtingen hoog gespannen. Zouden ze gaan komen? En ja, 3 kwamen ook vanmorgen op het programma af. Samen met 4 andere kinderen vanuit de gemeente hebben we gezongen van vader Abraham, ganzenbord gespeeld en een dobbelsteen gemaakt met daarop de 6 dagen waarin God de wereld heeft gemaakt. Een erg gezellige en leerzame tijd voor zowel de kinderen als voor mij. Hoewel ik (Jeroen) enige ervaring heb met kinderwerk in NL was ik toch wel benieuwd hoe dit zou gaan in Roemenie. Vrijdag had ik de les, over de zondeval, goed doorgelezen en de ideeën verzameld. In een mailtje naar de 2 anderen met wie ik het samen zou gaan doen gaf ik aan het wel te zien zitten om de kinderen een tekst aan te leren, het werkje voor te bereiden en een spelletje te bedenken. Ze gaven aan dat dat prima was. Toen ik ze gisteren even sprak over het programma merkte ik dat er nog weinig tot geen voorbereiding was getroffen door hen. Iets wat me inmiddels niet meer verbaast, maar wat de samenwerking wel ‘uitdagend’ maakt. ‘Uitdagend’ omdat je nooit zeker weet of datgene wat je hebt voorbereid ook echt door zal gaan. Het veranderd je houding ten opzichte van de Roemeense cultuur hoe dan ook. Of je raakt ontzettend gefrustreerd en bedenkt je een tweede keer voordat je ergens tijd in steekt. Of je blijft iedere keer je best doen en bent dankbaar voor datgene wat je wel mag doen. Iets wat ons steeds beter lukt. Kortom we zijn dankbaar voor de zondagschool omdat we niet alleen de kinderen iets mogen leren maar er zelf ook wijzer van worden. WOENSDAG 22 SEPTEMBER . Zomaar een ochtend uit ons leven. Opstaan met de jongens, pap maken, aankleden, naar school. Het gewone ritueel. Op de terugweg stop ik bij de kerk, voor mijn wekelijkse Bijbelstudie. Nu nog alleen, wie weet in de toekomst met anderen. Deze ochtend over het onze Vader. Daarnaast bereid ik ook de gebedsavond voor, voor later vandaag. Om 11 uur terug naar huis. Mailtje naar de medewerkers met wie ik komende zondag zondagschool heb. Wie gaat wat doen? Eind van de ochtend eten, omdat Marieke vanmiddag naar de Esther Foundation gaat voor de maandelijkse baby club. Stan van school halen om 12 uur. Gelukkig is er voor Micha nog even tijd om in het nabijgelegen speeltuintje te spelen. Thuisgekomen breekt het rustuurtje aan. Micha gaat naar bed en Stan speelt alleen in de woonkamer met een luisterverhaaltje op de achtergrond. Eindelijk tijd voor de taalstudie. Vanmiddag woordjes geleerd, wederkerige werkwoorden, roemeens journaal gekeken, Exodus 7 gelezen en geluisterd. Het is 3 uur. Tijd voor een kopje thee. Micha wordt wakker en zo zitten we met zijn 3en aan de keukentafel. Stan wil knutselen. Samen zoeken we iets uit, uit een knutselboek. Een varken. Micha kleur ondertussen een mooie kleurplaat van Muis. Het is gezellig. Na het knutseluur lekker naar buiten. Het zonnetje schijnt. Achter ons huis even op de parkeerplaats met ze gefietst. Ondertussen lees ik een (roemeens) krantje. De jongens vermaken zich uitstekend. Tegen het eind van de middag weer naar binnen. Lekker in bad, eten en naar bed. Om 7 uur begint de bijbelstudie/ gebedsavond. Er beloven veel mensen te komen. Het was een goede tijd. Onverwacht werd er nog de verjaardag gevierd van een van de bidders. Een erg prettige combinatie van taart en gebed dus. Zomaar een dag uit het leven van een bevoorrechte zendeling. ZONDAG 12 SEPTEMBER De kop is er af! Eindelijk was het dan zo ver… Na wekenlang gesproken te hebben over het terrein, de mogelijkheden en het enthousiasme van ‘onze’ tieners hebben we afgelopen zaterdag ons eerste volleybaltoernooi gehouden. Doel van het volleyballen was tweeledig: mensen vanuit Stanca kennis met elkaar te laten maken en mensen uit de wijk uit te nodigen voor een ontspannen activiteit. Voor zover we het tot nu toe gezien hebben in het gemeenteleven wordt dit beiden gemist maar is het verlangen er wel bij zowel de voorgangers als bij ons. Jeroen is daarom door hen uitgedaagd eens na te denken over deze 2 dingen. et idee hHHH Het idee is om iedere maand ‘iets’ te organiseren waar jongeren in de gemeente enthousiast voor zijn en wat de drempel niet te hoog maakt om mensen van buiten de gemeente mee naar toe te nemen. Enkele ‘wilde’ toekomstplannen zijn o.a. een film, concert, expositie, spelletjes etc. Maar dus begonnen met volleybal. Spannend was het tot op het laatste moment of het door kon gaan. Met 80% kans op regen, veel bewolking en frisse temperaturen beloofde het niet veel goeds. Toch besloten we ‘in geloof’ die donderdag voorafgaand 30 posters op te hangen in de wijk en via sms mensen aan te moedigen te komen. Ons geloof bleek voldoende want de hele middag bleef het droog en… veel mensen kwamen opdagen! Mensen vanuit de gemeente, maar ook van daarbuiten. Het was een gezellige middag met fanatiek volleybal, kletsen, suc si biscuits (drinken en wat lekkers). Tijdens het toernooi werden er zelfs nog vlug een dartbord, tennisballen en badmintonrackets gekocht zodat er voor ieder wat wils was. Kortom een groot succes wat zeker een vervolg krijgt. DINSDAG 24 AUGUSTUS Onze zomervakantie werd afgesloten met een waar feestweekend. Een weekendje samen weg en de verjaardag van Stan. Nog maar net teruggekomen uit Sasca Montana of we pakten onze koffers al weer in voor een weekendje Arad (een erg mooie stad niet ver van Timisoara vandaan). Dit keer met zijn 2'en zonder de kinderen, want Annelies en Alexia pasten op. We hadden namelijk wat te vieren... 5 jaar getrouwd! Hoewel we erg veel van Stan en Micha houden was het heerlijk even met elkaar te zijn. We hebben gezwommen, de mooie gebouwen van de stad bezocht, gepicknickt in een park en geslapen in een hotel. We kwamen er echt van bij en merkten dat we zo langzamerhand weer zin kregen het nieuwe seizoen in te gaan. Dit houdt voor ons in het bezig zijn met de taal en cultuur en het werk binnen de gemeente Stanca. Lekker bruin kwamen we zaterdagavond weer thuis.... om ons voor te bereiden voor de verjaardag van Stan. Al weken had hij er naar uit gezien. Iedere dag hoorden we: mama ik kan niet wachten totdat ik jarig ben. Samen met mama werd dan ook de taart versierd, de balonnen opgeblazen en de slingers opgehangen. Zondagmiddag was het dan ook een groot feest. We hadden Ingrid met haar 8 kinderen uitgenodigd en daarnaast ook nog mensen bij ons uit de kerk. Een vol huis dus. Nadat Stan verwend werd met heel veel kadootjes werd de taart naar binnen gebracht met 4 kaarsjes. Hij werd er verlegen van. De rest van de middag werd besteed aan het lekker spelen met elkaar. Een zeer geslaagd feest. Wat nog een vervolg kreeg op maandag, de dag waarop hij echt jarig is. Om 6 uur stond hij al naast ons bed om van ons een kadootje te krijgen. Na een rustige ochtend waarbij er druk werd gespeeld met lego, een brandweerauto, letters, een bus enz enz, stapten we de auto in om naar het zwembad te gaan in Arad. (Daar waar wij 2 dagen ervoor ook geweest waren.) Er moest in de auto wel eerst even uitgerust worden van alle indrukken. Die middag lekker rondgedobberd en gespeeld in het warme water. Moe maar erg voldaan kwamen we thuis. Het feest zat er op. En wat hoorden we die avond? Mama ik kan niet wachten totdat ik jarig ben. Kadootjes krijgen is toch wel heel er leuk. Aan alle leuke dingen komt een eind. Met de verjaardag van Stan zit ook onze vakantie er op. We proberen deze week de draad weer op te pakken met de taalstudie, de nieuwsbrief en het aanhalen van contacten hier in Timisoara. Kortom we zullen ons niet gaan vervelen. DONDERDAG 19 AUGUSTUS Aangekomen in Sasca Montana vanuit Berzasca was het even zoeken naar de sleutel, maar dat mocht de pret niet drukken. Het leegstaande huisje wat we mochten gebruiken moest wel eerst van het nodige stof worden ontdaan voordat we lekker konden gaan slapen. Op een matras van maisbladeren. De volgende ochtend maar gelijk op pad. Sasca Montana ligt nl. aan de rand van een prachtig natuurreservaat. Om een idee te krijgen typ Cheile Nerei eens op op www.google.com/ afbeeldingen. Ook de jongens stapten lekker door over een houten loopbrug, door beekjes, drassige paadjes en hoog gras. Onderweg moesten natuurlijk de nodige stokken gezocht worden en de plassen waren verleidelijk om in te gaan stampen. Middenin de natuur even gestopt voor een picknick. Op de terugweg in een van de beekjes gezeten. Thuis aangekomen werden we verrast door een keuken vol met mieren. Nog eens een bewijs dat we middenin de natuur zaten. 's avonds werd er door Marieke op een campinggasstel een heerlijke maaltijd gemaakt. Een geslaagde eerste dag. Dag 2 besloten we de omgeving te gaan verkennen met de auto. Oravita is de dichtstbijzijnde plaats waarvan we dachten dat het leuk zou zijn om te bezichtigen. Helaas, dit viel wat tegen voor ons. De jongens vermaakten zich uitstekend met een wat verouderd speeltuintje. Op de borden bij Oravita zagen we dat Anina niet ver daarvandaan ligt. Van Anina hadden we gehoord dat het wel mooi moest zijn en ook de weg ernaartoe dwars door de bergen zou gaan. Dit klopte inderdaad. Door schitterende natuur kwamen we een uurtje later in Anina aan gelegen in een beetje Zwitsers- Oostenrijks aandoende omgeving. Na een beetje heen en weer gelopen te hebben was het tijd voor een ijsje en verkenningstocht naar iets te eten. 'Helaas' hadden we niets te eten meegenomen. Alleen een spandoek met een grote hamburger erop beloofde niet veel goeds. Toch maar die kant opgelopen en tot onze verbazing kwamen we in een erg leuk restaurant terecht. Met een volle maag en nog steeds warme temperaturen besloten we terug naar ons huisje te gaan. Omdat het nog geen tijd was om te gaan slapen besloten we eens te gaan kijken bij de brug waar een riviertje onderdoor liep. Lekker gezwommen en met steentjes gespeeld. De derde en alweer laatste dag bestond uit een vol programma. Hoewel de kinderen niet heel ver kunnen lopen wilden we toch graag een stukje van een hiking route gaan lopen. Aan het begin van de route even wat energie opgedaan met een heerlijk pannenkoeken ontbijt. Het pad liep langs een riviertje. Soms een brug over, soms wat klimmen en vooral heel veel stokken onderweg waarmee gespeeld werd. We genoten van de prachtige natuur en het heerlijk koele bos. De beloofde slangen bleven gelukkig weg. Bij terugkomst leek het nog leuk even een berg op te rijden om zo de omgeving van bovenaf te kunnen zien. Tussen de kuilen door kwamen we boven aan bij een flink dorp en waren onder de indruk. Hoe zou het leven voor deze mensen zijn in de winter als het onmogelijk lijkt van de berg af te komen en het heel erg koud moet zijn? Al een paar keer hadden we uit de verte een klooster gezien. We hadden nog tijd dus waarom er niet even heengereden? Het was een wat spannende tocht door diepe plassen, nauwe paadjes en flinke stenen. Die arme auto van ons had heel wat te lijden. Verder was er overigens niemand te zien bij het klooster behalve een hond die even polshoogte kwam nemen wat we kwamen doen. Met nog een paar uur voordat we zouden vertrekken te gaan leek het leuk om de vakantie te eindigen met een picknick met onze voeten in het water. Er is niets leuker dan dat als je het Stan en Micha vraagt. En toen was het toch echt tijd om weer naar huis te rijden. Dankbaar voor een hele leuke vakantie! ZATERDAG 14 AUGUSTUS Op vrijdag de 13e (aan bijgeloof doen we niet) om 21 uur reden we met een bevriend stel naar Berzasca. Een jaar geleden hebben ze in dit dorp aan de Donau een kinderwerk opgezet. De man (Liviu) van het stel komt hier vandaan. Iedere maand rijden ze er heen en verzorgen ze voor zo'n 25 kinderen een leuk kinderprogramma in de kerk. Inmiddels hebben zich 2 ander stellen en een vrouw zich bij dit werk aangesloten. We waren nieuwsgierig en nodigden ons min of meer zelf uit om eens mee te kijken. Dit weekend was helemaal speciaal vanwege het 1 jarig bestaan van de club. Er zou dan ook een feestje gevierd worden met de kinderen. Omdat we pas laat vertrokken vanuit Timisoara maakten we in de auto al grapjes over het avondeten. Zouden we een maaltijd krijgen om 12 uur of niet? Natuurlijk was de tafel al gedekt toen we aankwamen. Tot diep in de nacht zaten we lekker (maar wel erg moe) in de tuin. De volgende ochtend werd begonnen met een frisse duik in een van de beekjes die uitmond in de Donau. Ontzettend mooi en erg leuk om lekker te spelen. Natuurlijk moest er ook het een en ander voorbereid worden voor die middag. In tegenstelling tot eerdere ervaringen van de afgelopen periode zagen we een 'goed geoliede machine'. De een maakte de verjaardagstaart vanwege het eenjarig bestaan, de ander maakte de broodjes en limonade klaar, weer anderen legde de laatste hand aan de presentatie en zetten de beamer (ruim op tijd!!) klaar. Zo was om iets over 3 alles gereed voor de middag. De kinderen zouden eerst een uurtjes zingen en poezie leren met elkaar. Daarna kwamen de ouders kijken naar de rest van het programma. In tegenstelling tot wat we in Nederland gezien hebben was Patricia (een van de leidsters) behoorlijk streng voor de kinderen die hun poezie versje niet hadden ingestudeerd thuis. Zij mochten dan ook niet meedoen met de voorstelling voor de ouders. Met wat improvisatietalent werd er toch een leuke voorstelling neergezet met de 30 aanwezige kinderen. Aan de ouders werd een presentatie getoond van een jaar lang kinderclub en werd uitgelegd hoe het in zijn werk gaat. Na het 'officiele' gedeelte was het tijd voor een feestje. De taart werd opgediend en bij gebrek aan bordjes mochten de kinderen direct van de taart eten. Dit leverde leuke foto's op. We konden veel gesprekjes voeren met de kinderen. Een erg leuke en ontspannen sfeer. Na het programma werd de BBQ (gratar) volgens goed Roemeens gebruik aangestoken. Na een lekkere maaltijd en dus op een volle maag was het idee om op een pleintje voetvolley te gaan spelen. Dit trekt doorgaans wat tieners vanuit het dorp enis een goede manier om relaties te leggen met hen. Helaas kwamen er nu niet veel op af, toch was het plezier er niet minder om. Het kerkje wordt op de zondagochtend bezocht door zo'n 10 mensen. Als het team kinderwerkers er is wordt de dienst vaak door hen geleidt. Ook nu had een ieder zo zijn aandeel (zingen, preek, solo, poezie, gebed) Een erg mooi voorbeeld van gemeente zijn, waarbij ieder iets heeft. Wat ons weer opviel was dat de aanwezigen streng werden toegesproken op hun gebrek aan aanwezigheid bij het kinderfeest. Iets wat in Nederland maar moeilijk geaccepteerd zou worden. Vanwege de warme temperaturen was het na de kerkdienst siestatijd. Tegen de avond maakten we ons op voor onze volgende etappe: de vakantie in Sasca Montana! Voor ons de eerste, maar zeker niet de laatste keer in Berzasca. DONDERDAG 12 AUGUSTUS Al vroeg stonden we die donderdagochtend op de bus te wachten. We gingen namelijk met 'de kinderen van Ingrid' een dagje op stap naar Arad. We hebben haar vanaf het begin dat we hier wonen leren kennen. Ze woont in Ghiroda, een dorp naast Timisoara. Ze is leidster van casafiladelfia. Op haar website www.casafiladelfia.nl omschrijft ze Casa Filadelfia alvolgt: Casa Filadelfia biedt sinds november 2002 opvoeding, verzorging en scholing aan kinderen. Dit binnen een zo stabiel mogelijke gezinsomgeving. Al deze kinderen zijn via de provinciale kinderbescherming geplaatst vanwege sociale problemen in de thuissituatie of vanwege ontbrekende ouders. Casa Filadelfia is een christelijk huis en probeert de kinderen via een christelijke opvoeding te stimuleren een levende relatie aan te gaan met God in Jezus Christus. Goed met deze 8 Roemeense kinderen die ook een handje Nederlands spreken gingen we dus op stap. Vooral voor Stan was dit natuurlijk erg leuk. We merken dat hij nog steeds erg gesloten is naar andere Roemenen, maar de kinderen van Ingrid zijn het helemaal. We zijn dan ook erg benieuwd hoe dit contact tussen hen zich verder ontwikkeld. Marieke had de avond ervoor een stapel pannenkoeken gebakken en de tassen waren ingepakt. Natuurlijk mochten de kinderen zelf de kaartjes laten knippen door de conducteur. Marieke las de kinderen een boekje voor en de oudste van het stel (Ana Maria) kletste er vrolijk op los in het Nederlands. Na een uurtje kwamen we aan op Arad centraal. Even de weg vragen richting parcul copiilor (het park van de kinderen). Omdat de weg wat langer was dan verwacht en de temperatuur behoorlijk steeg, hebben we toch maar even gestopt voor wat drinken. Vlak voordat we aankwamen werd er een ijzeren paaltje bestudeerd door wat jongetjes. Helaas zat de paal los en deze kwam.... precies op Stan zijn grote teen terecht. Grote paniek want het bloedde behoorlijk. De schrik zat er goed in bij de kinderen. Aangekomen bij de speeltuin konden ze zich gelukkig toch wat uitleven. Stan was behoorlijk ontdaan van het ongeluk en had behoorlijke pijn. Wat nu te doen? Na de pannenkoeken toch maar op weg naar een ziekenhuis. De wandeling (voor hem in de kinderwagen) deed hem goed. Even weg van de kinderen lekker rondgereden worden. Bij het ziekenhuis aangekomen was de ergste pijn verdwenen en bij gebrek aan voldoende papieren (ziektekostenverzekering, identiteitspasje, tel. nrs.) besloten we toch maar weer terug te gaan naar de speeltuin. De middag werd afgesloten met een ijsje. Op de terugweg in de trein werden we nog wel even geconfronteerd met de verdrietige werkelijkheid in Roemenie. 2 dronken mannen vielen een aantal kinderen lastig. Helaas waren ze te ver heen om ze aan te spreken. Gelukkig waren we met genoeg volwassenen om enige bescherming te bieden. Al met al een geslaagde dag met een vervelend randje. ZATERDAG 7 AUGUSTUS
Een van de doelen van ´onze´ gemeente Stanca is om mensen in
de wijk bekend te maken met het evangelie. Druk wordt er nagedacht over hoe de
mensen geïnteresseerd te laten raken in de kerk. Zo is er sinds een week een
volleybalnet op het terrein van de gemeente neergezet, worden er af en toe
evangelisatiediensten gehouden en denkt men zelfs na over speeltoestellen voor
kinderen op het terrein. Ook wordt er al enige tijd een maandelijks
kinderprogramma gehouden. Vandaag was er weer zo´n kinderprogramma. Voor ons de
eerste keer dat we erbij waren. In tegenstelling tot de kinderprogramma´s in de
dorpen waarbij zonder aankondigen makkelijk veel kinderen op de been te brengen
zijn, is het in de grote stad Timisoara moeilijker. Folders waren uitgedeeld en
op veel plekken hingen posters. Marieke had de poort van de kerk versierd met
ballonnen. Om 4 uur was het dan zover. Met een handjevol kinderen werd er
gevoetbald en andere spelletjes gedaan. Vooral de parachute en de bellenblaas
waren favoriet. Na een uur spelen hadden de kinderen (en de druk meespelende volwassenen) wel wat drinken verdiend. Daarna gingen de kinderen aan de slag met de liedjes. Marieke had wat eenvoudige liedjes met gebaren uitgekozen die we de kinderen aanleerden. Een groot succes. De interactieve les van die middag was over zonde. Een lastig onderwerp waarbij de kinderen ook niet alle aandacht haden. Zeker niet toen een jongetje vol enthousiasme binnen kwam lopen met een grote slak. Deze moest natuurlijk even goed bekeken worden. De 'middag' (inmiddels was het al over 7) werd afgesloten met een zakje chips voor iedereen. Al met al een leuke middag waarvan we hopen dat het de komende maanden zich gaat ontwikkelen tot een kinderclub waarin meer en meer kinderen uit de wijk bekend raken met de verhalen uit de Bijbel, ze Jezus gaan leren kennen en een leuke tijd hebben in de kerk!
VRIJDAG 6 AUGUSTUS Met een auto volgeladen (toiletpot, lampen, gitaar, kinderwerkspullen, luchtbed etc.) gingen we woensdag op weg naar Varadia. Een klein dorpje in het zuidwesten van Roemenie. De ouders van Cosmin wonen daar. Al tijden geleden stelde Cosmin (een jongen bij ons uit de gemeente) aan ons voor om in Varadia een kinderprogramma te gaan houden. Vorig jaar was dit ook gedaan en met groot succes. Regelmatig vroegen de kinderen of er dit jaar weer iets wordt gedaan. ‘Natuurlijk’ moest er bij aankomst een stevige maaltijd worden gegeten. Hoewel we vantevoren wel met Cosmin hadden overlegt wat we ongeveer zouden gaan doen met de kinderen waren er een uur voordat we zouden beginnen nog veel dingen onduidelijk. Voor ons best spannend omdat we deze keer maar met een klein team waren en we dus nog meer betrokken zouden worden in het programma zelf. Bij de poort van het huis hadden zich al zo’n 20 kinderen verzameld die niet konden wachten totdat we zouden beginnen. Lopend naar een grasveldje 100 meter verderop steeg het aantal kinderen aanzienlijk. Die middag hebben we met zo’n 50 kinderen estaffetes gedaan, met een parachute gespeeld en kringspelletjes gedaan. Een hele uitdaging maar een groot succes. Marieke vertelde op een levendige manier het verhaal van de verlamde man. De kinderen luisterde aandachtig. Vanwege het warme weer besloten we het 2e programma die dag in de kerk te houden. Ook daar weer veel gezongen met de kinderen, een bijbeltekst aangeleerd en buitengespeeld. De snoepjes en limonade ontbraken natuurlijk ook niet. Moe maar voldaan keerden we terug naar de ouders van Cosmin. Daar werd de BBQ (gratar) aangezet en gezellig nagepraat over de indrukken van die dag. De 2e dag begon al vroeg. Ook nu weer een op-het-laatste-moment voorbereiding wat voor ons een grote uitdaging blijft. ‘Gelukkig’ hadden we die ochtend wat minder kinderen. Hierdoor konden we wat beter de kinderen leren kennen. Met Marieke verkleed als Maria en Ovidiu (broer van Cosmin) als Jezus werd het verhaal van de opstanding uitgebeeld. Grote pret bij de kinderen. Gezien het grote aantal jongens moest er gevoetbald worden. De meiden mochten opnieuw een creatieve estafette doen en een raadspelletje. Het laatste programma was weer in de kerk. De liedjes werden weer hard meegezongen en ondanks de hitte bleef het enthousiasme groot. Het programma werd afgesloten met een water ´estafette´ (lees gevecht) voor de jongens en een knutselwerkje voor de meiden. Tot grote verassing van de kinderen bleek dit nog niet het einde te zijn. We nodigden hen uit om ook ´s avonds te komen naar de kerk. Daar zou de film over het leven van Jezus (gezien door de ogen van kinderen) worden vertoond. Die avond stroomde de kerk vol met zo´n 70 man (kinderen en volwassenen). Een bijzondere avond waarbij we zagen dat sommige kinderen echt aangeraakt werden door de film. Voor wat betreft het kinderwerk zat het er op. Toch bleven we nog een nachtje slapen om de volgende dag ook nog iets van de omgeving te kunnen zien. Een wandeling bracht ons naar een Orthodox klooster, een opgegraven begraafplaats (we konden de botten zien liggen), een riviertje met erg mooie schelpen en een winkeltje met lekker ijs. ´s Middags bekeken we nog een project waarbij meer dan 50 achtergelaten tieners werden opgevangen op een zorgboerderij. Helaas hoorden we van het zendingsechtpaar ter plaatse dat het project na 7 jaar gaat sluiten i.v.m. gebrek aan financiën. Moe maar erg voldaan keerden we terug naar huis. Een hele ervaring rijker en heel veel kinderen die een leuke tijd hebben gehad waarbij ze iets van het evangelie hebben meegekregen. WOENSDAG 21 JULI Even een terugblik op de afgelopen dagen. Lang hadden we uitgekeken naar het bezoek van de ouders van Marieke. Vorige week donderdag was het dan eindelijk zo ver. Maar niet voordat we eerst een ander mijlpaal bereikten. We hebben (eindelijk) de laatste stap gezet in het behalen van alle officiele documenten! We moesten nog een Roemeense ziektekostenverzekering en die hebben we nu. Na urenlang wachten in een erg inefficient bureaucratisch kantoor werden we gelukkig goed geholpen en konden we de papieren regelen. We zijn blij en dankbaar dat we ons voorlopig geen zorgen meer hoeven te maken voor deze dingen. Maar goed nu meer over het bezoek. We konden het vliegtuig zien landen en hebben zelfs gezwaaid aan de andere kant van het hek. De komst naar Timisoara was echter van korte duur. De volgende dag zaten we alweer vroeg in de auto om naar ons vakantieadres te gaan. Via vrienden van ons kregen we een huisje aangeboden in de bergen. Zo'n 150 km verderop. We genoten van de toeristische omweg er naartoe door de heuvels en mooie dorpjes. Aangekomen in het heuvelachtige Moneasa zochten we snel wat verkoeling in het bos. Door de hitte was de energie er wel een beetje uit. Gelukkig lukte het nog wel om de BBQ aan de praat te krijgen en lekker met elkaar te eten in de schaduw naast het huisje. Ook Stan en micha zochten wat schaduw op in een oud schuurtje. Lekker graven in het zand met stokjes en schepjes. De volgende dag nog maar een keer geprobeerd het bos in te duiken voor een wat langere wandeling. Dit nadat we lekker hadden gespeeld met stenen in een stromend beekje in het bos. Omdat het huisje geen kooktoestel heeft en 2 keer achter elkaar BBQ ook een beetje veel van het goede is, hebben we 'maar' een restaurant opgezocht. Eentje met uitzicht op waterfietsen en goede WC's (het toilet in 'ons' huis was een houten huisje achter in de tuin). Onze ouders genoten van de 'ciorba de burta' (soep gemaakt van koeienmaag) Iets wat we ze zelf toch niet hadden durven voorschotelen. Zondagochtend werden we verrast door het gezang van de buren. De kerk was begonnen. Wij besloten echter een beetje bij het huisje te blijven en de laatste dingetjes in te pakken voor de terugreis. Zondagavond naar onze eigen kerk gegaan in Timisoara. De maandag hebben we gebruikt om onze ouders Timisoara te laten zien. Dwz. de school van Stan, een ritje met de tram, de markt, het centrum, de katedraal, de Ester Foundation en de Mall. Een drukke, maar leuke dag. 's Avonds kwamen onze collega's Alexia en Mariana ook nog even langs om een ijsje te eten. Het bezoek werd op dinsdag afgesloten met een bezoek aan de dierentuin. Het blijft bijzonder om voor maar 2,50 EURO met zijn zessen naar de dierentuin te kunnen gaan. En toen was het tijd voor het afscheid bij het vliegveld. Hoewel de ontmoeting 'maar' 5 dagen duurde hebben we veel kunnen vertellen en laten zien van ons leven hier in Roemenie. We kijken terug op een mooie tijd en voelen ons gezegend met zulke ouders. VRIJDAG 2 JULI Kinderen uitnodigen in Vanju Mare Afbreken en
Opknappen De tweede week zijn we begonnen om contacten te leggen in Livezille. Op de laatste dag (vandaag)heeft Jeroen met een aantal jongens gevoetbald en daarna hebben we een kort kinderprogramma gehouden met een aantal van hen. Mooi om te zien hoe open ze waren om over Jezus te horen! Ook een voorrecht om zo mee te mogen pionieren aan een heel nieuw werk...Gabi is van plan om binnenkort ook hier te beginnen met kerkdiensten. We bidden dat God wil doorgaan met het werk wat er is begonnen in hun levens deze week. Kinderprogramma Vanju Mare Livezille Zelf hebben we
deze anderhalve week niet als makkelijk ervaren. Hoe intensiever we
samenwerken met andere Roemenen, hoe meer we er achter komen dat niet
alleen de manier van doen, maar ook de hele denkwijze die er achter zit
anders is. Waar wij als Nederlanders gewend zijn om dingen eerst en
(te?) ruim(!) van te voren goed te doordenken, wordt er door onze
Roemeense teamgenoten vaak op het laatste moment begonnen met
tegelijkertijd te doen en te denken. Vaak wisselt het plan dan nog
verschillende keren. Het plan b c, d of e wordt dan gedropt bij de
dichts bijzijnde teamgenoot, zonder op dat moment er stil bij te staan
of de boodschap alle teamgenoten bereikt en of het andere plan ook
consequenties heeft voor anderen. We merken dat dit hier in Roemenie
voor de andere Roemenen meestal niet zo'n probleem is. Want voor hun is
in een beslissing niet het belangrijkste of de ander gelijk heeft of
niet, maar of je een goede relatie hebt met de ander en de ander dus in
zijn beslissingen/ leiding geven vertrouwt. Ook de consequenties die het
voor jezelf heeft zijn in het Roemeense denken niet zo belangrijk. Waar
wij als Nederlanders veel meer onze identiteit zien in onszelf als
individu (waar kom ik het meest in tot m'n recht, waarin heb ik
persoonlijk offers moeten brengen, hoe kan ik het meest uit mijn tijd
halen zonder te wachten...), halen Roemenen dit veel meer uit de groep
(wat bereik je uiteindelijk als groep, vertegenwoordigd door de
leider?). We willen hier dus echt niet in zeggen dat onze Nederlandse
manier van denken beter is, maar wel dat deze twee manieren ontzettend
botsen. Maaltijden en Kerk Vanju Mare Ook reageren we op verschillende manieren. Soms maakt het passief of gaat onze motivatie achteruit...soms merken we dat het veel kritiek en mopperen tot gevolg heeft...soms rennen we heel hard om na een nieuw gedropt plan toch maar te zorgen dat iedereen ervan op de hoogte is en alles goed loopt; soms laten we zien dat we het zelf eigenlijk veel beter weten... Niet altijd de goede reacties, en we merken daarin dat we zelf nog heeel veel meer gevormd mogen worden. Een tekst die ons hierin aanspreekt is Rom 8:5: Wie zich door zijn eigen natuur laat leiden is gericht op wat hij zelf wil, maar wie zich laat leiden door de Geest is gericht op wat de Geest wil. Misschien moeten we i.p.v. 'natuur' soms 'nederlandse nationaliteit' invullen. Uiteindelijk is het belangrijk om in alles Gods wil te zoeken. Ook al is dat dat we in veel gevallen zijn om onze eigen manier van doen op te geven.. Door alles wat we meemaken zet het ons ook aan het nadenken voor de toekomst. Vanju Mare en Livezile liggen midden in het gebied Oltenia waarvan we denken dat God ons naar toe wilt hebben. Door de gehhouden kinderprogramma's hebben we gezien dat er veel potentie is om met kinderen te gaan werken. Zal dit het gebied en de bediening worden? We weten het niet, maar willen God blijven zoeken voor richting. Met Stan en Micha is het erg goed gegaan. Ze genieten ontzettend van het buitenleven en vermaken zich met kleine poesjes, takken, een kruiwagen en kippen. We zijn God hier erg dankbaar voor. We zijn woensdagmiddag weer aangekomen in Timisoara. Inmiddels is Jeroen weer op pad. Vrijdag, zaterdag en zondag brengt hij samen met Gabi in etappes de Amerikanen weer naar het vliegveld in Boekarest enrijdt weer terug. Alles bij elkaar zo'n 1500 km... Stan Micha ZONDAG 20 JUNI EVEN BIJPRATEN... De afgelopen weken zijn erg intensief geweest. Er waren heel veel dingen die onze aandacht vroegen en waar we onze aandacht ook graag aan wilden geven. Alles leek even belangrijk. De uitdaging was dus ook om te kiezen wat wel en wat niet; waarbij we meer wel dan niet hebben gedaan...Toch merkten we ook hoe God hierin aan het werk was, zowel in ons eigen leven als in de mensen om ons heen...We staan nu aan de vooravond van twee weken kinderprogramma en zijn nu niet thuis. Vandaar dat we nog geen foto's kunnen toevoegen.. Het is een heel verhaal geworden, maar ik (Marieke) vond het vooral voor mezelf wel lekker om alles even op te schrijven en zo even te reflecteren/ alles weer op een rijtje te krijgen. Gasten Sinds een maand geleden hebben we ons huis gedeeld met verschillende mensen. Zo kregen we vorige maand de vraag van Veronica of ze bij ons kon logeren. Ze is een vrouw uit onze gemeente die op dit moment werkzoekend is. De laatste jaren had ze steeds voor een periode bij verschillende oudere mensen gewerkt die hulpbehoevend waren. Ze woonde dan bij diegene in, kreeg daar eten en een klein salaris. Haar man woont in Calafat en heeft daar werk. Maar daar is de economie zo slap, dat ze daar niets vindt, of tegen een te laag salaris. Haar dochter studeert in Timisoara, en samen met haar man bekostigt ze dus de studie van hun dochter...Nu is ze dus op zoek naar een nieuwe baan. Ze heeft voor 10 dagen bij ons gewoond, en de komende twee weken, als wij weg zijn, maakt ze ook weer gebruik van ons huis. Alexia Daarnaast woont onze nieuwe collega uit Frankrijk, Alexia, sinds 2 weken bij ons in. Dat was precies nadat Veronica voor haar eerste periode bij ons weer vertrokken was...Er was al een appartement voor Alexia gevonden, maar de vrouw van wie ze het gaat huren, gaat toch iets later met pensioen. Daardoor kan ze er pas volgende maand in...Hierin merken we een interessant gegeven in de Roemeense cultuur. Slecht nieuws vertel je pas op het laatste moment, want wie weet is er voor die tijd al een oplossing, en je wilt iemand liever niet een slecht gevoel geven...Heel anders dan onze cultuur, waar je iets juist wel tijdig vertelt, zodat er mee gedacht kan worden aan een oplossing, of dat je je er vast op in kunt stellen....Hoe dan ook, zowel Alexia als wij, als de kids, genieten er erg van om haar als huisgenoot te hebben. We kunnen haar zo ook goed wegwijs maken in Timisoara en in de cultuur.Foto's komen nog! Bas, Marieke, Bjorn en Jesse En dan als klap op de vuurpijl hebben we de afgelopen week Bas en Marieke met hun kids (onverwacht) op bezoek gehad! Bas is de broer van Marieke. Leuk om hen zo ons plekje te laten zien en een kijkje te geven in ons leventje hier. Tegelijkertijd lukte het ons niet om alles waar we verantwoordelijk waren op tijd af te hebben of aan anderen over te dragen. Hierdoor was het een flinke uitdaging om zoveel mogelijk tijd in te bouwen om met hen op te trekken, tussen alle bedrijven door. Dit vonden we moeilijk en frustrerend, dus naast dat we er erg van genoten hadden en hele mooie momenten samen gehad hebben, was het ook een worsteling en een leerproces voor ons. Visa, contract, notaris, verzekering... Jeroen heeft z'n visum al een paar maanden. Maar voor Marieke en de jongens lukte het niet volgens de weg die we eerst insloegen. We zouden dus een andere weg bewandelen. Maar degene die ons erbij zou helpen, had zoveel andere prioriteiten/ dingen aan haar hoofd, dat het maar vooruit geschoven werd. Ook dat is een verschil wat we merken in cultuur. In Nederland is het meestal zo, dat als je iets vraagt aan iemand om te doen en diegene zegt ja, dat je daarmee de verantwoordelijkheid aan de ander over draagt. Je kunt er dan min of meer van uit gaan dat de ander het gaat doen. In Roemenie weet je nog niet altijd gelijk wat een 'ja' of een aanbod waard is. Als het in jouw belang is dat iets gedaan wordt, dan moet je regelmatig aan de ander vragen hoe het er mee staat en laten merken dat het echt belangrijk is...Urgente dingen gaan namelijk vaak voor belangrijke, en er kunnen zoveel onverwachtse dingen tussen komen... In dit geval waren we er teveel van uitgegaan dat het wel goed zou komen, en het dus bij de ander gelaten zonder er veel op terug te komen..Op gegeven moment duurde het al zooo lang, dat we dachten dat het dan maar het beste was om te wachten tot Alexia zou komen, zodat we het hele proces tegelijk met haar konden doen, zodat het niet twee keer gedaan hoefde te worden. Van een Nederlandse kennis, Ingrid, die in de buurt van Timisoara een familiehuis heeft, hadden we een vrijwilligerscontract toegestuurd gekregen. Deze hebben we met de Esther Foundation aangepast voor onze situatie. Daarna op naar de vreemdelingenpolitie, ook samen met Ingrid . Er waren toch nog wat zaken die aangepast moesten worden, en ook moest er een functiebeschrijving bij. Dus daar de ideeen voor aangeleverd en gelukkig was het toen goed. Marieke kon de volgende dag haar visum ophalen en we zouden dan ook vragen voor de jongens en voor Alexia. Alexia heeft haar visum toen in een dag voor elkaar gekregen! Voor het visum van de jongens heeft Marieke een Roemeense ziektekostenverzekering nodig en een verklaring dat we inkomsten hebben vanuit Nederland. Die verklaring hebben we nu. Maar nu nog de ziektekostenverzekering. Bij de vreemdelingenpolitie wenste ze ons hier veel succes mee! Hiervoor hadden we weer een andere verklaring nodig, gemaakt door een notaris, namelijk een verklaring dat we geen inkomsten hebben vanuit Roemenie...Ook deze verklaring is er nu. Inmiddels zijn we ook een keer bij de verzekeringsinstantie geweest. Na van het kastje naar de muur gestuurd te worden, hebben we het idee dat we nu weten welke documenten we nodig hebben en welk loket we moeten hebben. Maar aan de rij mensen te zien, zou het nog een paar uur wachten zijn, dus dit verhaal wordt vervolgd als we weer terug zijn in Timisoara. Dan proberen we als eerste op de stoep te staan om ons bonnetje te trekken! Wordt dus vervolgd... Esther Foundation Ondertussen vroeg Mariana, onze teamleider, of ik (Marieke) wilde helpen met het schrijven van een raport voor de Esther Foundation, om de uitgaven te verantwoorden naar een grote sponsor. Mariana's vader was overleden, en dit was toch wel veel om er bij te hebben. We wilden haar graag ontlasten waar dat kon, want dat heeft ze zo nodig! Zo'n raport is een leuke uitdaging, waarin ik gelijk de Esther Foundation beter leerde kennen. Ik ben erg onder de indruk, als je alle statistieken, verslagen en getuigenissen bekijkt! Jullie houden daar nog iets over tegoed. Tegelijkertijd was nog niet alle informatie die ik nodig had paraat, en doordat er meerdere personen bij betrokken waren die ook weer op zich lieten wachten, duurde het langer dan gehoopt en was het nog niet af voordat Bas en Marieke kwamen...het laatste staartje dan ook weer overgerdragen aan Mariana... Ook viel net in deze week de bijeenkomsten van de mamyclub en de club met zwangere vrouwen. In de zomer zal ik verantwoordelijk voor de bijeenkomsten zijn en werd er tijdens de bijeenkomsten van afgelopen week op ingewerkt. Omdat Maria, degene die de counseling doet bij de Esther Foundation, deze week in het ziekenhuis was voor onderzoek, ben ik toch samen met Alexia gegaan. Ook hier weer was het genieten van deze bediening, en tegelijkertijd het lastig vinden dat andere dingen daardoor minder goed gebeuren konden... Auto Waar we vorige maand door andere uitgaven even geen ruimte hadden voor reparaties aan de auto, is dat ook de afgelopen maand gebeurd. De distributieriem is vervangen en de afgelopen dagen is Jeroen meerdere keren naar verschillende garages/ specialisten geweest voor de air conditioning en ventilator voor de motor. Ook hier is hij weer stapjes in verder. Er is een garagehouder waar we erg over te spreken zijn en het probleem lijkt bijna opgelost. Maar ook hier duurde het weer langer dan verwacht. Fiets  Met onszelf geconfronteerd De warmte is best een uitdaging. Minder energie, maar ook zijn wij sneller prikkelbaar en Stan sneller zeurderig...We worden zo wel met ons zelf geconfronteerd, en zien dan zo hoe klein we zelf zijn en hoe we God nodig hebben! Dat merken we in meer dingen. Zeker nu we meer dingen oppakken. We krijgen dan pas echt door hoe anders de manier van communiceren, organiseren en beleven is. Ook in de taal worden we dan beperkt. Bijvoorbeeld tijdens de gebedsgroep. Normaal is het al lastig om als gespreksleider in te breken in een discussie, wanneer mensen weer bij de les moeten komen. Maar hoe doe je dat in een taal waar je nog niet alles van snapt? Hoe weet je dan wat het juiste moment is? Toch een stapje terug doen en anderen meer betrekken in het leiden...Jeroen heeft een goed gesprek hierover gehad met Vali, een van de deelnemers,en samen hebben ze kunnen brainstormen over het leiden van de groep. Ook vonden we beiden de taakverdeling lastiger deze weken. Hoewel we beiden de zorg voor de jongens delen en elkaar afwisselen in het doen van dingen ernaast...kwam het vaker voor dat Jeroen meer buitenshuis deed dan Marieke, en dit voelde voor ons beiden ok. Maar nu ik de afgelopen tijd heel veel meer op pad was en Jeroen meer thuis...voelde ik me regelmatig te kort schieten naar de jongens en voelde Jeroen zich tekort schieten in de taken die hij op zich genomen had. Hoewel we niet gaan voor de traditionele taakverdeling, voelen we ons er toch ook niet goed bij als het precies 50/50 is of helemaal wordt omgedraaid...Toch eigenlijk wel luxe dat we zelf kunnen zoeken naar onze tijds- en taakverdeling, dat is met een kantoorbaan toch wel anders...Toch heeft het dus ook z'n gevaren, omdat je zelf je 'grenzen' moet afbakenen... Kinderkamp Jeroen is nu onderweg om een team van 10 Amerikanen uit Boekarest op te halen. Zij zullen helpen in Vanju Mare en Livezille, twee plaatsjes in Oltenia. Over Vanju Mare hebben jullie vaker gehoord/ gelezen. Gabi is daar anderhalf jaar geleden begonnen met een evangelisatiedienst. Er is nu een kerkje waar een vrouw met haar dochter komt uit het plaatsje zelf. Gabi gaat vaak met zijn vader, die zelf ook voorganger is. Vorige zomer is er een kinderprogramma gehouden in de zomer. Ook door de weeks is er een kinderprogramma, maar de opkomst lijkt wat terug te lopen. In Livezille, een dorp zeven kilometer van Vanju Mare, is nog helemaal geen evangelische kerk. In beide plaatsen is een huis met terrein aangekocht door een kerk in de buurt. Die in Vanju Mare is ook al in gebruik als kerk. De gebouwen zullen deze twee weken verder opgeknapt gaan worden. Daarnaast houden we in beide plaatsen een kinderprogramma. En in Livezille wordt volgende week voor het eerst een dienst gehouden! We zijn heel benieuwd en vinden het ook een voorrecht dat we bij dit pionierswerk betrokken kunnen zijn. Tussen de bedrijven door hebben we het een en ander voorbereid. Ook Gabi en Mariana hebben er de schouders onder gezet. Verder gaat het gezin uit Masloc mee, uit het dorpje in de buurt van Timisoara waar wekelijks een kinderprogramma gehouden wordt. Ook Alexia is betrokken en Lili, een jonge vrouw uit onze kerk en werknemer bij de Esther Foundation...We merken dat de aanpak van de organisatie en de voorbereidingen totaal anders is als in Nederland. De Roemeense manier zou in Nl totaal niet werken. Maar de Nederlandse manier werkt hier niet (volledig)...Verschillende verwachtingen, frustraties van onze kant die achteraf meestal niet gegrond waren) en misschien frustreren we zo ook de anderen wel...Een heel leerproces. We voelen ons klein en tegelijkertijd weten we dat we niet op onze eigen capaciteiten moeten bouwen. Jezus belooft dat juist als we 'in' Hem zijn en blijven, we vrucht dragen. Daar gaan we voor! Stiekem zien we toch ook wel uit naar de week die volgt op het kamp, waarin we hopen lekker even bij te komen. Behalve de verzekering en het visum voor de jongens hopen we dan echt even rustig aan te kunnen doen...Als dit ook is wat God voor ons in petto heeft.. ZIUA COPIILOR ( DE DAG VAN DE KINDEREN) MAANDAG 31 MEI Even een paar gebeurtenissen die we de afgelopen dagen hebben meegemaakt. Op donderdagochtend heel vroeg vertrokken we richting Craiova. Dit is de hoofdstad van Oltenia. Een reis van 350 km. In Nederland zou dit 4 uurtjes duren. In Roemenie mag er een dag voor worden uitgetrokken. Door de vele dorpjes waar je doorheen rijdt ligt de gemiddelde snelheid niet hoger dan 50 km/h. Doel van onze reis was het verder oriënteren op onze toekomst door verschillende projecten te bekijken in de regio Oltenia. Via de broer van Marieke zijn we in contact gekomen met Irinel en Viica. Zij werken als Roemenen voor een Zwitserse zendingsorganisatie. Hij als timmerman en zij als directrice van een christelijke kleuterschool. Na een goede rit werden we buitengewoon hartelijk ontvangen door hen. Hoewel dit in Roemenie normaal is kunnen we de buitengewone gastvrijheid nog steeds niet normaal vinden. Irinel en Viica zijn 3 dagen helemaal tot onze beschikking geweest. Vanaf de eerste minuut vond Stan een tractor met aanhanger. Deze heeft hij niet meer losgelaten tot het vertrek. Ook Micha stapte er vrolijk op los en genoot van de tuin. ´s avonds werden we meegenomen naar de kerk. Een goede bijbelstudie in het Zwitsers, een groep Congolezen die zongen en samen zingen in het roemeens. Bijzonder om zo gemeente te zijn. De volgende dag zijn we meegenomen door Irinel en Viica naar verschillende projecten van deze organisatie. We waren hier diep van onder de indruk. Wat een kwaliteit wordt er neergezet! Een van de onderdelen van het project is een christelijke kleuterschool. Veel kinderen van orthodoxe achtergrond komen naar de school en krijgen een stevige basis mee zowel in kennis als bijbels onderwijs. Vaak gaan ze met een voorsprong naar school! Ook zijn we naar een school in aanbouw geweest. Vanaf het nieuwe school seizoen zal deze open gaan. De immense grootte van de school en de mogelijkheden die dit schept zijn van grote invloed op de stad Craiova. Een groot deel van de bouw van de school wordt gedaan door roemenen zelf. Op een andere plek in Craiova werkt Irinel in een timmerbedrijf waar hij als timmerman materialen voorbereidt (kozijnen en meubels) en maakt voor de bouwprojecten van de organisatie. Ook hier weer kwaliteit ten top. Dingen waar we verder over gehoord hebben zijn o.a. een keuken waar dagelijks arme mensen gratis te eten krijgen, een landbouwproject waar appelsap wordt gemaakt en verkocht en een opvanghuis voor ouderen. Kortom een project wat een groot verschil maakt in deze regio en waar veel mensen God kunnen leren kennen. Enkele dingen die we als uitdagingen voor onszelf meenemen naar aanleiding van dit bezoek. - Als je een project opzet geef dan kwaliteit mee aan wat je doet. Dit geeft de mensen ter plaatse eigenwaarde en is een groot getuigenis. - Tegelijkertijd: hoe ver sta je af van de realiteit waar de mensen voor wie je het doet in opgroeien door projecten op te zetten naar de zeer hoge (Zwitserse) standaard. - In hoeverre creëer je een situatie van afhankelijkheid door heel veel materieel aan te bieden. Is de weg van zelffinanciering niet beter. - Evangelisatie door daden is een zeer krachtig getuigenis wat een groot verschil kan maken in levens van mensen. - Al deze dingen maken ons klein en maakt dat we ons incapabel voelen. Toch geloven we dat we in Oltenia van betekenis mogen zijn voor de mensen. We zien uit naar de toekomst!
Na Craiova werden we uitgenodigd om bij de familie van Irinel en Viica te gaan BBQ’en. Zij wonen in Calafat. Een grensplaatsje in het zuiden van Roemenie. Na een prachtige rit door vele dorpjes en mooie natuur werden we hartelijk ontvangen. We kregen een rondleiding door Calafat en kwamen hier in contact met enkele christenen. Natuurlijk moest de kerk in aanbouw even bekeken worden. Hier is vorig jaar door een kerk in Duiven hard aan gewerkt. Het was bemoedigend om te horen hoe er vanuit deze kerk (van 70 man) kerkjes gesticht worden in de omgeving. Een omgeving die bekent staat als een van de armere van Roemenie en minder open voor het evangelie. De uitnodiging om hier in de toekomst iets te betekenen voor de mensen was duidelijk. We zullen zien hoe dit verder geleidt word.  Op zaterdag vervolgden we onze reis dwars door Oltenia richting Turnu Severin. Daar ontmoette we Gaby waarmee we over een paar weken een kinderprogramma zullen gaan houden in Vanju Mare. Samen met hem hebben we doorgepraat over het programma en hoe we het praktisch gaan aanpakken. Die zondag zouden we in de kerk in Turnu Severin een presentatie mogen houden tijdens de dienst om zo mensen uit te nodigen te bidden en mee te doen voor het programma in Vanju Mare. Door miscommunicatie van onze kant ging dit helaas niet door. Voor ons een grote teleurstelling en een duidelijke botsing in cultuur. We hebben nog veel te leren en worden door ervaring rijker in inzicht in de Roemeense manier van doen. Dit is niet altijd makkelijk, maar voor ons wel belangrijk om mee te maken. Na een vermoeiende reis kwamen we zondagavond weer thuis alwaar er een heerlijke pizza en een schoon huis te wachten stond. Een vrouw bij ons uit de gemeente (afkomstig uit Calafat!) heeft een aantal nachten bij ons geslapen. Ze wilde ons hiermee bemoedigen. Moe maar voldaan konden we weer heerlijk in ons eigen bed slapen. Zodra we meer ontwikkelingen hebben op onze oriëntatie voor de toekomst houden we jullie op de hoogte. Wordt vervolgd dus. WOENSDAG 19 MEI Gebedsgroep! Woensdagavond 12 mei hadden we de aftrap van de nieuwe gebedsgroep bij ons thuis. We hadden er erg naar uitgezien en ook leuk om zo samen met elkaar iets te dragen! Jeroen had de bijbelgedeelten voorbereid in het Roemeens en dit doorgesproken met onze taallerares. Marieke had een muziekbundel gemaakt met verschillende Roemeense liedjes, waar we dan makkelijk uit konden kiezen. Onze vriend Cosmin zou gitaar spelen. Ook hier weer spannend wie er op zou komen dagen. Van te voren waren we al erg bemoedigd. We hadden het idee om deze avond n.a.v. de tekst uit Jer 29:7 te bidden: Bid tot de HEER voor de stad (...) en zet je in voor haar bloei, want de bloei van de stad is ook jullie bloei. De zondag ervoor werd er precies over deze tekst gepreekt! Een knipoog van God, waarmee we zagen dat deze groep ook Zijn wil was. Omdat net als in Nederland iedereen de meeste mensen om ons heen het druk hebben, bedachten we om de groep eens in de twee weken te houden. Uiteindelijk kwamen er nog twee andere stellen, met beiden een zoontje van een jaar oud. Daarnaast nog twee jonge mannen. Bijzonder om al vanaf het begin te zien hoe gemotiveerd iedereen is. De groep wilde graag wekelijks bij elkaar komen en iedereen (dat betekent hier alle mannen) wilden wel rouleren in het leiden van de avond. We zien er naar uit wat God in onze levens en in onze omgeving/ in onze stad gaat doen door het bidden heen! De tweede avond hadden we bij een ander stel thuis. Hun zoontje werd 1 jaar, dus naast bidden hebben we ook weer op de Roemeense manier een verjaardag gevierd! Onze jongens zijn bij de avonden. Ze worden zo steeds Roemeenser, want zo'n avond duurt van 19-21 uur. Stan slaapt nu af en toe 's middags wat bij. Maar ook niet altijd. Hij zit dus wat tussen twee ritmes in. Hopelijk vinden we daar snel een weg in, want hij zegt nu regelmatig dat hij moe is. Hij verbetert zichzelf dan wel snel, want als ik dan zeg dat hij best naar bed mag, weet hij toch wel leukere dingen te bedenken! ZATERDAG 8 MEI 2010 Vandaag de verjaardag van Jeroen gevierd. Van te voren altijd spannend hier hoeveel mensen er komen opdagen. Vaak als mensen niets laten horen op je uitnodiging, kun je er van uitgaan dat ze niet komen. Als ze door de telefoon zeggen dat ze het niet zeker weten, dan betekent het meestal ook een nee. En dan zijn er op het laatst nog mensen die onverwachts afmelden...Nu met het mooiere weer gaan leeftijdsgenoten in het weekend vaak naar het platteland, om daar ouders of opa's en oma's te bezoeken en dan vooral ook in de tuin te helpen...Toch hadden we een leuk clubje mensen en hebben we samen in de tuin van de kerk gBBQued en gevolleyballed. We vierden het niet eens zo zeer voor Jeroen, als dat we het leuk vinden om jongeren hier de gelegenheid te geven meer met elkaar in contact te komen. Toch is Jeroen ook behoorlijk in het zonnetje gezet. Van onze vriend Marius, die beeldhouwer is, hebben we een mooi piece of art gekregen. Kom het maar een keer bij ons bewonderen! Als je dat te ver vind, kun je ook op zijn website kijken http://www.sculptor-marius-ancuta.ro en dan bij photo gallery het werk met de titel: vede tot (sees all). De jongens hebben verder heerlijk in het zand gespeeld. Chris Wigram, de internationale directeur van onze zendingsorganisatie, was voor Jeroen's verjaardag overgekomen, helemaal uit Engeland :). MAANDAG 3 MEI 2010 Afgelopen weekend hebben we weer een van de hoogtepunten beleefd hier in Roemenie. We zijn met een groep jong volwassenen weggeweest naar ţara (=platteland), bij de familie van een van de jong volwassenen. Na afgelopen maandag een overleggehad te hebben met de groep bleven er voor ons nog veel vragen over. Wat moeten we meenemen, zijn er genoeg plekken in de auto, is er iets aan programma georganiseerd. Grappig om te zien dat we nog veel denken vanuit ons nederlands referentiekader van een jongerenweekend. Veel van de vragen die we stelden werden beantwoord met het voor ons bekend: Nu stiu (ik weet het niet). Kwam het door de taal of door onze andere manier van organiseren dat we het gevoel kregen dat het 'anders' georganiseerd was dan we gewend zijn. Uiteindelijk gingen we met precies genoeg auto's richting Susca. Een dorpje 150 km ten zuiden van Timisoara langs de donau. We genoten van het landschap maar minder van de mentaliteit van de roemeense chauffeurs. Het blijft een hele beleving hier om mensen op een onmogelijke manier te zien inhalen. BIj aankomst stond ons een heerlijke maaltijd te wachten. We raken er (gelukkig) nog niet aangewend en zijn telkens weer ponde de indruk van de gastvrijheid van de roemenen. Wij mochten als gezin een paar huizen verderop slapen bij familie van de jongen die het georganiseerd hadden. De rest sliep in de boerderij (in dit geval een groot huis zonder al te veel dieren) van de ouders van Ruben. Ook bij zijn familie werden we als eregasten behandeld. Zelfs het potje om op te plassen voor Stan werd niet vergeten, zodat hij 's nachts niet naar de wc buiten hoefde om te plassen. Het dochtertje Mirjam genoot van Stan en Micha. Zaterdagochtend heerlijk gegeten in de tuin en de verhalen aangehoord van de nachtelijke avonturen van de groep jongeren. De vraag hield ons wel bezig in hoeverre we nu werkelijk geintegreerd zijn. Wat zouden ze van die (wat oudere) Nederlanders vinden die zomaaar met hun op kamp gaan? Een vraag die wat later in het weekend steeds meer beantwoord werd. In de loop van de ochtend was het wachten op de voorganger die op vrijdagavond nog 'treaba' (= zaken. Een woord wat voldoende is om uit te leggen dat je geen tijd hebt maar andere dingen aan het doen bent) had. Toen bleek dat hij er niet voor de middag zou zijn gingen we toch maar alvast naar een uitstekende BBQ plek langs de Donau. Het maken van een gratar (BBQ) met mici (gehaktworstjes) was iets waar de jongens zich al op verheugden. Wat hebben we een goede tijd gehad met elkaar. De jongens spelden lekker in het water, er werd gekaart, gevolleybalt en gevoetbalt. Dit alles met een temperatuur van zo'n 30 graden. Bij het bereiden van de gratar bleek er geen olie te zijn gekocht. Wij zouden denken: niet goed voorbereid dus. Hier werd gedacht: we hebben 'treaba' en we gaan ter plekke zorgen dat het wordt opgelost zonder te denken aan efficiency of kosten. Treaba komen zoals het komt. Na een heerlijke gratar zonder ook maar iets gezonds was het inpakken en klaarmaken voor de kerk. De dienst was van 8 tot 9 zaterdagavond. Mooi om te zien dat het een grote bemoediging is voor de vooral wat ouderen in de kerk als een groep jonge mensen uit de stad hen bezoekt en liederen zingt en poezie voordraagt (= vast onderdeel van een kerkdienst). De rest van de groep ging nog een lange nacht tegemoet maar wij hielden het wel voor gezien. (worden we ouder of wijzer?) Zondagochtend bezochten we een Roemeens/ Servische kerk een dorp verderop. Ook hier werden we hartelijk ontvangen. Voor ons werd het weekend afgesloten met een grandioos hoogtepunt. Een ritje met de tractor door de bergen. Hoewel het voor Stan redelijk uitdagend was hebben we er geen spijt van gehad. Alle kanten werden we opgeslingerd, door beekjes gereden en stukken de berg op die zo stijl waren dat we ons afvroegen of de tractor het allemaal nog wel hield. Diep onder de indruk waren we van de natuur. Wat een uitzichten over de donau en Servie, een bron bovenop de heuvel en mooie rotspartijen. Helaas was de batterij van de camera op en konden we het niet vastleggen. Maar de herinnering blijft. Moe maar voldaan stapten we na dit uitspaje de auto in om het 'gewone' leven in Timisoara weer tegemoet te gaan. WOENSDAG 21 APRIL 2010 reisverslag biennal Op zaterdag 10 april was het dan zover. Spanje! Weken hadden we al uit gezien naar de ECM biennal. Met zo’n 300 man een tijd van aanbidding, ontmoeting en vakantie. Het was een lange reis in de trein naar Cluj Napoca. We zaten samen met Gaby in luxe treinen, maar dat wil niet zeggen dat die ook sneller gaan. Aangekomen in Cluj moesten we nog 3 uur wachten voordat we konden inchecken op het vliegveld. Wat doe je dan als het werkelijk stroomt van de regen en de kinderen er niet echt zin meer in hebben? Na tevergeefs een rondje met de bus te hebben gereden op zoek naar een restaurant kwamen we uiteindelijk uit bij een voor ons bekend hotel. Hier konden we even bijkomen en lekker eten. Dankzij de zwager van Gaby die in Cluj woont kregen we een lift naar het vliegveld. Erg prettig. Op het vliegveld aangekomen ontmoetten we andere roemenen die ook naar de conferentie gingen. Samen vervolgden we onze reis. Laat in de avond kwamen we aan bij ons hotel. Gelijk maar slapen. Toen de volgende ochtend de gordijnen opengingen genoten we van een prachtig uitzicht. Stan wilde maar 1 ding: het strand. Hij moest nog wel even wachten want tijdens de ochtendsamenkomsten was er een leuk programma voor de kinderen. Samen met zo’n 15 andere mission kids uit verschillende landen hebben ze beiden heerlijk gespeeld. Hierdoor konden we veel van het ochtendprogramma meemaken. Een Iers- Poolse band leidde de aanbidding. Het was bijzonider om hun passie voor God te zien. Thema van de biennal was ´Our God reigns´. Zo werd er in de preken stilgestaan bij de heiligheid van God, hoe we kerk mogen zijn en teamwork. Hier werd na de koffie nog verder over nagepraat in kleine groepjes. Iets waar we veel van geleerd hebben. Een ander belangrijk o nderdeel waren de ontmoetingen met mensen. Door veel gesprekken heen werden we bemoedigd. God is aan het werk in Albanie, Italie, Frankrijk, Servie enz. enz.! Het helpt ons ook om een beter beeld te krijgen van met name de Nederlanders op het zendingsveld.’s middags waren er workshops over leiderschap en discipelschap. We merkten dat door onze opleiding op Cornerstone de theorie niet nieuw meer was. Nu de praktijk nog. Een mooi praktijkvoorbeeld kwam van een Koreaanse voorganger die uitlegde hoe discipelschapstraining in hun kerk met 58.000 man werkte. Een groot getuigenis wat werkelijk de omgeving op zijn kop zet. En toen werd het donderdag. De dag van ´de wolk´. Het was onderwerp van ieder gesprek want het zag er niet naar uit dat ´de wolk´ zaterdag opgelost zou zijn en hoe moeten we dan weer naar huis? Met kunst en vliegwerk werden er bussen geregeld en gezocht naar oplossingen om zo’n 300 man te vervoeren. Voor de meesten zou het onverwacht een lange reis worden. Zo ook voor ons. We zouden sowieso nog een dag langer in Valencia blijven omdat onze vluht pas op zondag zou vertrekken. We hebben genoten van de stad en een spaanse kerkdienst. Marieke kon zaterdagavond nog getuigen tegen 2 engelse meiden die de ene vraag na de andere op haar afvuurden. Toen zondag bleek dat onze vlucht inderdaad ehct niet ging zijn we naar Onda gereist met de trein. Hier woont een Nederlands ECM echtpaar. We konden hier overnachten zo lang als we wilden. Het was erg leuk om even bij hen te zijn en ze zo wat beter te leren kennen. Op maandag moest er een beslissing genomen worden. Wachten totdat er weer vliegtuigen gaan vliegen? Met een touringcar terug? De uitkomst kwam van een Roemeense man uit Castellon. Hij was bereidt om ons zonder extra kosten terug te brengen naar Roemenie. Hoewel het evengoed een dure reis werd waren we erg onder de indruk van de bereidheid van deze man. Het werd een reis van 31 uur. Hoewel het soms zwaar was en de vermoeidheid toesloeg hebben we ook genoten van de mooie omgeving van Spanje, Frankrijk, Italie en Oostenrijk. Het was voor ons ook een mooie gelegen heid om Daniel en Mariana beter te leren kennen. Echt teambuilding dus.ZATERDAG 3 APRIL 2010  Na de uitnodigingen verspreid te hebben was het nog niet gedaan. Zoals iedere Roemeen dagen voor de pasen druk bezig is met de grote voorjaarsschoonmaak, moesten ook wij er aan geloven. Het kleine kerkgebouwtje en het terrein ervoor moest er natuurlijk op zijn best uitzien. Zo werden alle stoeprandjes geschilderd, zaadjes geplant en het onkruid gewied. Tegen het eind van de middag was er een avondmaalsdienst om zo het laatste avondmaal wat Jezus met zijn discipelen had te gedenken. Een bijzondere dienst met zo'n 10 mensen in de kerk. Ik begreep dat er 1 vrouw is die zich de komende zomer wil laten dopen. Ondanks de gesloten mentaleiteit in dit overwegend Orthodoxe gebied is het overduidleijk dat God aan het werk is in Vanju Mare! Komende zomer komt er een groep Amerikanen naar Vanju Mare voor evangelisatie en een kinderprogramma. Voor zover het er naar uitziet zullen wij hier ook actief bij berokken zijn. Het werk in Vanju Mare wordt vervolgd.....      ZATERDAG 13 MAART 2010 Iedere zaterdag wordt er door 3 jongens en een vrouw uit de gemeente een kinderprogramma verzorgt in Masloc. Dit is een dorpje zo'n 30 km verderop. We hadden hier al eerder van gehoord en waren erg geinteresseerd. Zaterdag was het dan zo ver. Jeroen is met Stan een middag meegegaan. Voor Stan een hele ervaring met zo'n 18 kinderen in een niet al te grote huiskamer.   ZATERDAG 6 MAART 2010 lllllllllhhhhhhhhyuuuuuuuuuuuuhuuhhiuyyoiyit6ttyiotiroitytyu98788hu -------------------[[[[[[[[[--------------------]]]]]]]-----]]]]--]-]-]-]-]--]-]-]-]--[-]-]-]-]-]-]-]=--]-]-=-=---==-=-===---00o0   We zijn geregistreerd! Sinds gisteren is onze registratie rond! Wij zijn hier nu dus ingeschreven in Roemenie. We hebben er zelf niet zo veel voor hoeven doen, de vereniging van baptistengemeenten hier in Timisoara hebben het werk voor ons gedaan. Het liet wel even op zich wachten, omdat het via verschillende lagen ging. Een voordeel is wel dat we nu de auto die we gekocht hebben (zie foto) op onze naam kunnen zetten en hem ook op onze naam kunnen verzekeren. Daarnaast kunnen we nu (naast onze internationale verzekering) een ziektekostenverzekering hier in Roemenie afsluiten. Dat heeft dan weer voordelen als we via de huisarts doorverwezen zouden moeten worden naar een specialist, dat schijnt niet te kunnen zonder dat papiertje... Even uit het gewone ritme...   's Middags ben ik even naar het ziekenhuis geweest. Het 9 maanden oude kindje van een ander stel uit de kerk had een infectie. De kuur die hij kreeg kon niet poliklinisch, maar moest in het ziekenhuis. Vooral voor zijn moeder, Georgana, erg vermoeiend. Want ze vond de grond niet hygienisch genoeg voor hem om op te spelen. De bedden hebben geen hek, dus komt het er op neer dat ze 24 uur per dag voor zo'n 10 dagen haar kind vasthoudt/ bij zich heeft. Gelukkig nam haar moeder het ook af en toe over... MAANDAG 1 MAART 2010 Micha kan staan!  Verder werd vandaag het begin van de lente gevierd. Alle vrouwen krijgen een broche (vaak met een bloem). Zo heb ik er een van Jeroen gekregen, en hebben wij er zelf een aan de juffen van Stan, onze lerares en Mihaela, onze vriendin gegeven. Sinds een paar dagen staan er overal kleine kraampjes waar deze broches (martisori) verkocht worden (zie foto). 8 maart is hier vrouwendag, en dan wordt soms ook de internationale moederdag nog gevierd. We worden hier dus erg gewaardeerd en vallen volop in de prijzen!
ZONDAG 28 FEBRUARI 2010  Even tijd voor de weblog...Moeilijk om er tijd voor te maken. Vaak neem ik me voor om het 's avonds even te doen, maar na een intensieve dag kan ik me er dan toch niet toe zetten...Wat hebben we allemaal beleefd?  Bezoek uit Nederland Een hoogtepunt voor ons was het bezoek van Dirk-Bart en Marja met hun drie kinderen uit Nederland. Hij werkt nu op kantoor bij ECM, maar daarvoor hebben ze als gezin ruim 12 jaar in Roemenie gewoond. Vooral voor Stan was het geweldig om met Levi (5 jr) te spelen, en zich gewoon in het Nederlands te kunnen uiten. Hoewel hij over het algemeen best goed in zijn vel zit, hadden we hem nog niet zo vrolijk gezien als met Levi. Dan beseffen we toch wel weer wat hij nu in deze periode moet missen. We bidden dat hij hier ook een vriendjes krijgt en de taal snel onder de knie krijgt.... Wat is het goede moment om met sex te beginnen? Met deze vraag opent Lili de preventielessen op middelbare scholen over (tiener)zwangerschappen, abortus, anticonceptie, en waarom sex in het huwelijk. Zelf ben ik een keer met haar mee geweest naar de Roemeense versie van een vmbo-school. Boeiend om zo'n les mee te maken, maar ook de sfeer op zo'n school te proeven. Het antwoord van de leerlingen was trouwens '20' jaar, en sommigen vonden '18'. Een vrij hoog gemiddelde als je dat vergelijkt met Nl, maar volgens Lili zijn er ook klassen waar ze 14 of 15 zeggen. Daarnaast heb ik verschillende bijeenkomsten bijgewoond van de zwangerschapsgroep en de mama-en-kind-club. Erg bijzonder om zo met deze vrouwen kennis te maken. Maar ook om de warme, liefdevolle en uitnodigende sfeer van de Esther Foundation te proeven. Ook hier geldt dat God het verschil kan en wil maken in de levens van deze vrouwen/ gezinnen. Jezus doet ook aan hen de uitnodiging om bij Hem te komen als ze vermoeid, belast en uitgeput zijn. Het is trouwens ook interessant om door hier te zijn ook weer verschillen in cultuur te ontdekken tussen Nl. en Roemenie. Zo wordt zwangerschap (maar ook wel het eerste levensjaar van het kind) veel 'medischer' benaderd. Daarnaast had ik nog niet gehoord over de keizersnee als pijnbestrijding (of dus eigenlijk pijnvermijding). Naar het ziekenhuis Jeroen gaat een paar keer per maand   Met Micha hebben we een wat intensievere week achter de rug dan gemiddeld. Hij wilde overdag eigenlijk niet gaan slapen, lag dan krijsend in bed. Als we hem meenamen naar de kleuterschool, viel hij wel in slaap in de buggy en konden we hem vervolgens overhevelen. Ook hing hij erg aan ons (vooral aan mij) en wilde hij vooral alles samen doen. Hij vond het vooral heerlijk om op de arm rond te lopen en van alles aan te wijzen. We hebben even aan oorpijn gedacht, maar er was verder niks te zien, en tijdens het verschonen wilde hij wel gaan liggen. Nu is het weer ok. We denken dat het toch 'gewoon' een ontwikkelingssprong was. Hij kan nu opeens met een soort duploblokken bouwen, zelf van ons bed op de grond klimmen, vormpjes in zijn vormpjeshuisje stoppen en op zijn loopfiets. Ook vindt hij het heerlijk om zelf te eten. Maar hij neemt ook wel genoegen met een lege beker met een lepel. Hij doet dan net of hij drinkt of eet... Stan zit af en toe wat minder lekker in zijn vel. Erg moe, veel aandacht vragen (ook wel door de dag heen) en soms slechter luisteren. Ook al is dit niet constant, toch merken we dat het veel van ons vraagt. We willen niet dat alle aandacht alleen naar hem uit gaat, maar ook naar Micha. Af en toe dus wel even zoeken. Tegelijkertijd heeft hij ook veel hele gezellige momenten en genieten we van de gesprekjes en kinderuitspraken. Zo vroeg hij bij het naar bed gaan waar ogen van zijn gemaakt. Ook zag hij in een boekje een uil met 1 oog open en 1 oog dicht. 'Zo doet opa ook', zei hij... Het tellen tot tien (ook al gaat dit nog niet foutloos) doet hij beter in het Roemeens dan in het Nederlands...Tijdens de wandelingen naar school genieten we ook erg van de gesprekjes. Nou, er is nog veel meer wat we beleven, maar voor nu laat ik het er maar even bij. Veel groetjes van ons allemaal!      VRIJDAG 12 FEBRUARI 2010 ZONDAG 7 FEBRUARI 2010 Het leren van de taal  Vaak vragen mensen vanuit Nederland: 'maar je kent de taal toch al? Waarom ga je dan naar taalles?' Ik kan me inderdaad al redeli jk redden in de taal. Ik kan tot op zekere hoogte overbrengen wat ik wil, en vaak begrijp ik ook wat andere mensen zeggen. Vaak, maar niet altijd..als mensen binnensmonds pr aten - of erg snel - snap ik soms niet waar ze het over hebben. Ik heb ook nog lang niet de woordenschat die nodig is om de taal goed te spreken. En ook in de grammatica heb ik nog een lange weg te gaan...Als je bijvoorbeeld wilt zeggen dat de hond blaft, en dat Stan daar bang voor is, kom je er ook wel mee door te zeggen dat 'een hond praten en daarom Stan vindt moeilijk'. Begrijpen mensen je dan? Waarschijnlijk wel, maar ze moeten er wel moeite voor doen... Ik geef jullie daarom even een kjikje in de Roemeense taal, zodat jullie een beetje weten waar we ons mee bezig houden...Wat erg positief en makelijk is aan de Roemeense taal, is dat je vrij makkelijk kunt uitspreken wat er geschreven staat. In het Nederlands is de 'i' in piano, weer anders dan de 'i' in pink bijvoorbeeld. In het Roemeens heb je een paar kleine regels waar je in de uitspraak op moet letten, maar niet veel. Aan de andere kant is de grammatica wat moeilijker onder de knie te krijgen. Op zich zijn de regels wel te snappen, maar als je je met 20 verschillende regels bezig moet houden om een zin op de juiste manier te zeggen, ga je toch nog vaak de fout in... Roemeens lijkt wel op Frans, en eigenlijk nog meer op Latijn.
Ik zal even een voorbeeld proberen te geven. Let maar eens op alle kleine dingetjes die veranderen als je iets anders wilt zeggen: Ik geef een boek aan een vrouw: Dau o carte la femeiă Ik geef een boek aan de vrouw: Dau o carte la femeia Ik geef het boek aan de vrouw: Dau cartea la femeia Ik geef het dikke boek aan de vrouw: Dau cartea groasă la femeia. Ik geef boeken aan de vrouw: Dau cărţi la femeia. Ik geef de dikke boeken aan de vrouw: Dau cărţile groase la femeia. Ik geef de dikke boeken aan vrouwen: Dau cărţile groase la femei. Ik geef de dikke boeken aan de vrouwen:Dau cărţile groase la femeile. Ik geef het (nl. het boek) aan de vrouw: O dau la femeia Ik geef ze (nl de boeken) aan de vrouw: Le dau la femeia. Ik weet niet zeker of ik deze zinnetjes allemaal foutloos gemaakt heb (als iemand er fouten in ziet, hoor ik het graag) - maar zo krijgen jullie een beetje een idee. We genieten beiden van het studeren en al deze gedachtentraining. Maar we beseffen ook dat het nog een hele weg te gaan is. Dan is het wel eens moeilijk om er het geduld voor te hebben, en niet te veel andere dingen er al naast te willen doen. Soms hebben we - doordat we zoveel de taal aan het leren zijn - niet het idee dat we al heel veel kunnen toevoegen. Ook is het soms wel eens moeilijk, dat je in gesprekken je nog niet altijd heel genuanceerd kan uiten of de diepte in kan gaan. Jeroen bracht dat wel mooi onder woorden toen we na kerst op vakantie waren met een bevriend stel: met mijn woordenschat kan ik wel aangeven dat ik het eten lekker vind of de bergen zo mooi. Maar dat zeg je ook niet de hele dag door.... Dit zijn soms wel eens worstelingen. Zelf vond ik dat de afgelopen twee weken erg moeilijk: vooral de vraag 'wat voeg je nu eigenlijk toe op dit moment hier in Roemenie? Mijn neiging was dan om te proberen er ook nog van alles naast te gaan doen, waar ik dan erg moe van werd. Door gisteren de stilte op te zoeken met God, ben ik wel weer dingen in zijn perspectief gaan zien. Maar het blijft wel een zoeken. Bidden jullie mee? MAANDAG 25 JANUARI 2010 Stan op de kleuterschool Moet je je eens voorstellen: zonder dat je er zelf voor gekozen hebt, bevind je je 4 uur per dag in een groep met anderen wiens taal je niet spreekt… je draait volledig met hen mee en volgt hun regels, voor zover je er dan wat van snapt…  Toch was hij, op een paar dipjes na, over het algemeen vrolijk en ook thuis zat hij verder lekker in zijn vel. Ook was hij zich behoorlijk aan het ontwikkelen (mama…waarom…?). Dat sterkte ons in het idee dat hij toch goed op zijn plek zat. Ook de juf vond hem op school open naar de andere kinderen. Wel bleef ze in het begin regelmatig herhalen: ‘doordat jullie thuis geen Roemeens praten, is het erg moeilijk voor hem..’ Op die momenten dat het moeilijk was, hebben we het uitgeroepen naar God. En keer op keer gaf Hij weer antwoord. Bijvoorbeeld toen we twijfelden of we hem niet halve ochtenden moesten laten gaan. We wilden er graag met de juf over praten. Toen we hem ophaalden, kwam ze zelf al naar ons toe voor een gesprek. Of na het weekend, toen Stan de hele weg door aangaf dat hij niet wilde en het moeilijk vond. Terwijl hij op school zat, hebben we thuis gebeden of hij plezier zou hebben en lekker zou lachen. Toen we hem vertelden waar we voor gebeden hadden, gaf hij aan dat hij gelachen had! Het hielp Stan ook om samen te bidden, onderweg naar school. Of liedjes te zingen. Ook vertelden we hem over David. God was bij hem, ook al had hij het niet altijd makkelijk. Bijvoorbeeld toen er een leeuw aan kwam, of een beer…Of dat hij ging vechten tegen een reus…of moest vechten tegen een boze koning. Maar keer op keer hielp God hem, en maakte hem sterk. We hopen en bidden dat Stan door deze periode heen God nog beter leert kennen! De tweede week begon Stan langzamerhand meer te snappen. Vaak kleuren ze een tekening, waarbij ze een instructie krijgen. Bij  De afgelopen week kwam Stan dagelijks met nieuwe woordjes thuis. ‘Wat is caciona?’ ‘Bedoel je caciula?’ ‘ja!’ ‘dat is muts…’ Laatst zei Stan tegen Micha ‘nu ai voie..’ – wat betekent: ‘dat mag niet..’ En vandaag gebruikte Stan het woordje mic (klein) door zijn Nederlandse taal heen, dat had gewoon het Nederlandse woord vervangen! Vrijdag zei Stan voor het eerst dat hij het leuk op school vond. En de juf die er die ochtend was (hij heeft 2 juffen, Florina en Jasmina, die samen een combibaan hebben), vond hij nu een beetje leuk… De andere niet, wie weet komt dat nog, of misschien blijft het wel zo… Stan heeft nog wel een weg te gaan, maar we zijn blij dat het moeilijkste voor hem achter de rug lijkt te zijn! VRIJDAG 22 JANUARI 2010 Hoe ziet onze dag er
uit? Een kijkje in ons leven… *Ergens tussen half 7 en 7: opstaan. (Behalve als de nacht erg gebroken was, dan blijft een van ons langer liggen…).  * 7.55 Een van ons loopt met Stan naar school, soms gaat Micha ook mee. Als hij lekker doorloopt, redden we het in 20 minuten, anders iets langer. De kids worden tussen 8.15 en 8.30 gebracht. Zo nodig, kopen we op de terugweg wat groente. * 8.45u Weer thuis, nemen we tijd en rust om met God te praten en de bijbel te lezen. Verder proberen we ’s ochtends zoveel mogelijk Roemeens te studeren en zorgen we voor Micha. * 12.45 Afhankelijk van het avondprogramma, eten we of ’s middags of ’s avonds warm. De een kookt, en de ander haalt Stan op. * Dan eten we rond 13 uur (behalve Stan, die heeft op school al gegeten) en gaat een van ons om half 2 naar taalles. Dit wisselen we af, elke middag heeft een van ons (privé)les. Soms wordt er op de terugweg boodschappen gedaan. De ander is gezellig met de kids thuis. Lekker met ze bijkomen! Stan is de laatste tijd veel aan’t puzzelen. Daarnaast met de auto’s, de lego of knutselen. Of als het niet te koud is even naar een speeltuintje in de buurt. Huishouden wordt tussendoor ook nog even gedaan. Er zijn 2 andere moeders met beiden een kind in de leeftijd van resp. Stan en Micha. Van b  * Ergens tussen 18 en 19u Een aantal avonden in de week is er iets in de kerk: een dienst, gebedsgroep, tieners, jonge stellen, vrouwenavond…Ook dit wisselen we af. De activiteiten beginnen vroeg: om 6 uur, half 7 of 7 uur. Dus ook daarna is er vaak nog even tijd samen. De ander brengt de kids naar bed en ruimt op. En dan: even
het journaal op nos.nl, mailtjes, skypen, een boek, of nog het leren van de taal… Naar de zaterdag zien we meestal erg uit. Dit is (zoveel
mogelijk) onze vrije dag. Zo zijn we laatst een keer naar een Nederlandse
zendelinge geweest die – net buiten de stad – een familiehuis heeft waar ze,
met een aantal collega’s, voor 8 kids zorgt. Zaterdagavond gaan Jeroen en ik
als de kids in bed liggen lekker thuis dineren. Zondag zijn er 2 diensten. Ook
hier genieten we van. ‘ s middags nodigen we mensen uit om bij ons te komen eten. Dit is ons vaste structuurtje. Maar daar binnen gebeuren nog extra (vaak onverwachte) dingetjes. Mensen plannen meestal niet lang van te voren, dus afspraken worden een dag van te voren of soms op de dag gemaakt.  MAANDAG 18 JANUARI 2010 Over maandag 4 januari En daarnaast nog een mijlpaal: Stan ging naar de kleuterschool. Met z’n rugzak met reservekleding en slofjes…Ze begonnen al snel, dus zo stonden we vrij snel al weer op de stoep…Spannend hoor! Na de warme maaltijd om 12 uur, konden we Stan om half 1 ophalen. Van de 24 kinderen blijven er zo’n 18 ook nog ’s middags. Deze kinderen doen dan op school nog een middagslaapje. Hoewel Stan het moeilijk vond dat hij de anderen niet kon verstaan, was hij de rest van de dag wel erg vrolijk. Wat een indrukken voor zo’n kereltje – en ook wij vroegen ons wel af of we hier echt goed aan doen! Ook konden we nu eindelijk wat post ophalen. Er lag nog wat bij Agape, waar we de eerste 2 weken sliepen. En nog een pakketje op het postkantoor. Maar om allemaal (frustrerende) redenen was het nog niet gelukt om het in handen te krijgen. Heerlijk om dan eindelijk alles te kunnen lezen waarvan we wisten dat het onderweg was! Bedankt voor alle kaarten voor kerst, Micha’s verjaardag en mijn (Marieke’s) verjaardag. En daarnaast geboortekaartjes en trouwkaarten: goed om op de hoogte te blijven, ook als we ons gezicht niet kunnen laten zien bij jullie mijlpalen. ZONDAG 3 JANUARI 2010 Op vakantie in Roemenie! De vrije dagen brengen veel Roemenen door bij familie op het platteland. Heerlijk om er dan even uit te zijn. En natuurlijk is dit ook meer haalbaar dan een vakantie naar de zon. Wat een voorrecht voor ons om door Dani en Mihaila uitgenodigd te worden bij hun (oud?)tante in de bergen. Daar gingen we dan, ’s ochtends om 8 uur met de taxi naar het busstation. We konden gelijk instappen. Tijdens de reis kwam er een (goedgeklede en schone) oudere Roma vrouw de bus in met haar dochter. Hoewel Roemenen doorgaands netjes voor oudere mensen opstaan, doen ze dat niet voor iemand van het Roma volk. Jammer om die discriminatie zo te zien. Er zitten natuurlijk twee kanten aan een verhaal, en het is ook een complexe situatie. Maar we stonden er wel bij stil hoe pijnlijk het moet zijn om keer op keer afgewezen te worden. Door zelf wel op te staan, hadden we gelijk een leuk contact met dit gezin en krijg je ook heel wat liefde en vriendelijkheid terug! Onderweg belden we naar de chauffeur van een minibusje, die een lijndienst heeft van Oravita naar het kleinere bergdorpje Sasca Montana. Zijn busje moest gerepareerd worden, het speet hem, maar hij reed niet. Toen we uitstapten, stapten er met ons 3 orthodoxe nonnen uit, die door een andere non opgehaald werden om terug naar hun klooster te gaan. Jeroen vroeg of we mee mochten rijden, en dat kon! Dus zo zaten we in een Dacia Logan 7 sitter met 4 nonnen! We hadden graag later nog naar hun klooster gewild, maar het is er niet meer van gekomen. Sasca Montana was vroeger een bloeiende plaats vanwege de mijn die daar is. Nu is de mijn niet meer in gebruik en is het dorp voor 60% verlaten. Vooral veel bejaarde mensen wonen er nog. Dani en Mihaila hadden ons al voorbereid dat de omstandigheden wat primitiever zouden zijn. Voor een paar dagen best leuk: wonen in een ‘poppenhuisje’(zo noemde ik het, omdat het plafond al op 2 m hoogte was); een fornuis gestookt op hout, wat gelijk de kachel is: en water halen bij de bron 60m verder op! In deze kamer van 3,5 bij 3,5 sliepen we ook als gezin, in twee bedden. Een hele onderneming om de kids ’s avonds in slaap te laten vallen. Zou dat de reden zijn dat kinderen hier soms gelijk met de ouders gaan slapen? En waar Micha de eerste anderhalve dag een heilig ontzag had voor het warme fornuis, vond hij dat langzamerhand steeds interessanter worden. We hebben hem op een moment dat het niet te heet was om te verbranden, maar wel heet genoeg om te schrikken, hem maar even zijn gang laten gaan… Wie niet horen wil moet voelen! Zou dat de reden zijn dat kinderen hier in Roemenie (van oudsher) meer vastgehouden worden en minder zelf bewegingsruimte krijgen? Al met al heerlijk onthaasten, genieten van de mooie natuur en ook van het gezelschap van Dani en Mihaila. Door zo samen op te trekken, leer je elkaar beter kennen dan door alleen maar een kort bezoekje. Mooi ook om zo van hen te leren (te genieten als een kind van kleine dingen; samen alles uitgebreid overleggen), maar hen tegelijkertijd ook uit te dagen om hun plekje in te nemen als ‘levende steen’ in de gemeente/ Gods koninkrijk. Er werd daarna daad bij het woord gevoegd, en zo gingen we een dag later met elkaar op bezoek bij de bejaarde buurvrouw, die verzorgd wordt door haar zoon. Veel pijn, geen geld voor medicijnen, schrijnend! Door de pijn erg moeilijk om de moed er in te houden. Toch mooi om haar zo met elkaar te kunnen bemoedigen. Zelf is ze ook Christen, en de gebeden en levende woorden uit Gods woord dronk ze ook in! Ook mijn verjaardag hebben we er gevierd. Jeroens kado lag nog in Timisoara, maar hij had nu samen met Stan als kadootje wat eieren gekocht als ontbijt! Leuk om zo van die kleine dingen te kunnen genieten. ’s Middags kwamen Matoesja (= tante) en Dani en Mihaila in ‘ons’ huisje eten (zij sliepen trouwens bij hun tante in huis, wij in het huisje van hun oma, die inmiddels in een ander dorp woont). Na de maaltijd en de appeltaart die ik gebakken had, kreeg ik een blinddoek voor. Toen die afmocht, stond er een heerlijke taart voor mijn neus, met ‘la multi ani ‘ (nog vele jaren) erop. Gemaakt door Matoesja. Samen met een fles kinderchampagne echt een knaller op deze mooie dag! ZONDAG 27 DECEMBER 2009 Craciun, Colinde, Cadou… Als je volgend jaar rond de kerst vrij bent, is het een aanrader om eens naar Roemenie te komen. Kerst wordt naar ons idee zoveel mooier en rijker gevierd! Tegelijkertijd bestaat hier ook wel weer het gevaar dat de vrouwen erg aan het stressen zijn (net als in Nederland?) om alles mooi, netjes en lekker voor elkaar te hebben… Het eten hier rond kerst is erg voorspelbaar. Dus je hoeft niet weken van te voren na te denken wat je nu weer eens gaat maken. Sarmale (koolbladeren gevuld met rijst en gehakt), een rundvleessalade; Cozonac (zoet brood met gekleurde sucade of een zoet mengsel met gemalen walnoten erin) en andere lekkere taarten en cakes voldoen. Maak trouwens heel wat zoete lekkernijen, want je hebt grote kans dat er een paar of zelfs een hele menigte ‘Colindezangers’ voor je deur staat!! Dit kunnen kinderen of tieners zijn uit de buurt; maar ook volwassenen (vaak van het Roma volk). Maar ook bekenden, bijvoorbeeld uit de kerk. Ze zingen dan een of meerdere kerstliederen. Wat kunnen de Roemenen toch prachtig zingen!! Vaak ook nog meerstemmig! De bekenden laat je binnen en schotel je je lekkernijen voor. De anderen geef je wat zoetigheid of fruit, of nog liever wat geld. Verder ga je zelf ook bij wat bekenden op bezoek. Je neemt dan wat van je lekkernijen mee. (Zo heb je uiteindelijk een hele variatie, zowel zelfgemaakt of door anderen gemaakt). Als je je huis wilt versieren, dan bij voorkeur met felgekleurde, knipperende lichtjes. Witte lichtjes zijn te saai. Voor buiten is blauw het mooist. En een kerstboom is natuurlijk ook prachtig! (Dit is natuurlijk alleen voor de rijkeren weggelegd). Een kunstboom is vaak goedkoper (zeker op langere termijn) dan een natuurlijke. Verder geeft je je geliefden kadootjes, die je onder de kerstboom legt. Dit zal vast uit Amerika overgewaaid zijn, het beloofde land voor de Roemenen, en hun ankerpunt. Rond kerst zijn er heel wat kerkdiensten. Op kerstavond een, op eerste kerstdag twee en in veel kerken op tweede kerstdag ook nog een of twee. Met elkaar de geboren Redder ontmoeten. Want daar gaat het toch uiteindelijk om? VRIJDAG 11 DECEMBER 2009 We hebben hem!!! We wilden net onze update schrijven, toen Mariana belde met het nieuws dat we een appartement hebben!! Het was spannend, omdat er na ons lagere bod en de toezegging dat we na twee dagen teruggebeld zouden worden, maar niet gebeld werd. Maar nu ruim een dag later dan toch bericht! Voor 100 euro minder, en de toezegging van Mariana dat we voor de eigenaar bidden :), gaan we woensdag het contract tekenen! We hebben zelfs een 4 kamerappartement (ipv 3), dus kunnen we gasten een eigen kamer aanbieden. TerugblikInmiddels zijn we 2 weken in Roemenie. Hoewel we het aan de
ene kant nog vrij rustig hebben, is er toch al heel wat gebeurd als we zo
terugkijken. We hebben 7 appartementen bezichtigd; zijn bezig met de
registratie; hebben met Stan nog een keer in de kleuterschool gekeken; hebben
wat medische analyses laten doen die nodig zijn voor de toelating op de
kleuterschool;zijn naar een sinterklaasfeest op het Nederlandse consulaat
geweest; hebben al een aantal keren mensen te eten gehad en hebben al heel wat
kerkdiensten en andere activiteiten bijgewoond. Bemoediging Het is bijzonder om te merken hoe we bemoedigd worden door verschillende mensen uit de gemeente. Mensen die hulp aanbieden, zeggen dat ze voor de kids bidden; of met kleine kadootjes komen…Dat doet ons erg goed! We proberen ook gelegenheden aan te grijpen om hulp te ontvangen en hulp te geven, want we geloven dat dat de manier is om dichtbij de mensen te komen. Zo gaat Jeroen morgen een jongeman helpen met het zetten van een hek op zijn stuk land in een dorp verderop. De boys Stan geniet nog steeds erg van het spelen hier. De
kleuterschool vond hij toch nog niet heel leuk, omdat hij niet kan staan. Bij
doorvragen bleek dat hij bedoelde dat hij nog geen Roemeens kan verstaan. De
tram daarentegen en het sinterklaasfeest waren hoogtepunten. Aan het vele lopen moest hij erg wennen, nu gaat het beter.Af en toe luistert hij wat slechter of is hij huilerig of zeurderig. Toch van alle indrukken? Micha blijft nog even goedlachs. Hij ontdekt steeds meer. Keukenkastjes en andere 'verboden plekjes' trekken erg. Hem aanspreken hierop of een tik op zijn hand, ziet hij als een spelletje, hij lacht ons dan vrolijk toe. Hem ergens anders in de kamer neer zetten met speelgoed werkt wel. Maar we willen hem toch ook wel leren wat nee is! Hoogtepunten en moeilijkere momenten Voor ons was een hoogtepunt een bijeenkomst met jonge stellen uit de gemeente in een pizzeria en vervolgens het uitnodigen van een van deze stellen bij ons thuis. Het bleek dat dit stel gebeden had dat een ander stel uit de gemeente ze zou uitnodigen, want dat was de afgelopen anderhalf jaar nog niet gebeurd. Ondanks de taalbarrière hebben we een bijzondere tijd met hen gehad.We voelen ons hier op onze plek. We zijn dankbaar voor de samenwerking met Mariana. Tegelijkertijd zijn er ook wel dagen die iets moeizamer gaan, bijvoorbeeld een teleurstelling in het zoeken van een appartement of het ‘wachten’ op een afspraak die niet doorgaat. Dan is het echt een uitdaging om ons ‘geluk’ niet in de omstandigheden te zoeken, maar in onze relatie met God! MAANDAG 30 NOVEMBER 2009 Hoi allemaal,Hier ons eerste berichtje vanuit ons nieuwe land...Het is hier zonnig en zacht herfstweer, met af en toe een buitje. Vrijdag zijn we allemaal goed aangekomen. Langzamerhand komen we een beetje bij, we zijn toch wel moe van alle indrukken. De reis van Jeroen en Kees ging zo voorspoedig, dat ze donderdag besloten om door te rijden tot Boedapest, waar ze om 10 uur 's avonds aankwamen. Dus vrijdag wachtten zij mij en de jongens op. Na in Dortmund uitgezwaaid te zijn door mijn ouders, konden we al vrij snel het vliegtuig instappen. De man naast me, die zakenman geweest is in Timisoara, en een broer heeft die kerken sticht in Peru, hielp met de bagage. Wel nodig, want Stan had het toen we uit het vliegtuig stapten toch wel gehad... Fijn om Daniel en Mariana weer te zien en daar eerst een nachtje te slapen. Zaterdag hebben we gerelaxed in een speeltuintje en een deel van de spullen uitgepakt en een plaats gegeven in ons apartement in Agape (de pinkstergemeente daar). Stan was erg enthousiast toen we aankwamen. 'Daar ben ik morgen ook geweest!" Hij was de koning te rijk om zijn eigen speelgoed weer te zien. Micha is de hele tijd door even vrolijk geweest. Behalve een onrustigere nacht doet hij het erg goed.  Zondag samen met Kees naar 'onze' kerk geweest, waarna we afscheid van Kees genomen hebben. We hebben een gezellige tijd met hem gehad! Leuk om in de kerk weer bekende gezichten te zien. Vandaag hebben we boodschappen gedaan in de nieuwe supermarkt met 54 kassa's en 50.000 produkten (ja, ook dit is Roemenie!). Ook hebben we 2 apartementjes gezien. We kijken nog even verder, dit leek het toch niet te zijn. Maar we hebben de tijd en vinden onze draai toch erg goed in ons tijdelijke penthouse in Agape... Ook merken we dat het scheelt dat we hier in april een maand geweest zijn. Afspraken die half gemaakt worden en verzet worden, tijden die wat ruimer zijn...doordat we dit al meegemaakt hebben, weten we een beetje beter hoe het werkt en frustreert het niet meer (of nog niet?). Bedankt voor jullie gebeden, het gaat allemaal erg voorspoedig en zijn God daar dankbaar voor! Groetjes, Jeroen, marieke, stan en micha |
BAKSLOG |
|
Ook merkten we dat Stan helemaal tot bloei kwam. Twee
maanden voor ons vertrek naar Nederland was Stan begonnen om ook uit zichzelf
tegen kinderen en volwassenen Roemeens te praten. Maar dit ging vooral met
woordjes, of eenvoudige zinnetjes, zoals een kind van twee praat…Vooral
gesprekjes over wat er in het hier en nu gebeurt, maar nog niet over dingen die
hij ‘in het verleden’ (gisteren) meegemaakt heeft; vooruitkijken naar dingen
die staan te gebeuren of vertellen wat er qua beleving/ emoties in hem omgaat.
In Nederland kon hij zich nu in het optrekken met volwassenen en kinderen uiten
op zijn eigen niveau. Waar we het afgelopen jaar weleens vragen hadden bij zijn
sociale ontwikkeling, door zijn terug getrokken, afstandelijke of op andere momenten juist 
Micha genoot overal van het vele buiten spelen, opa en oma, het speelgoed en van de kinderen om hem heen. Vooral baby's/ eenjarigen waren favoriet bij hem. De zee was echt een hoog
We konden ook een bevriend gezin van de bijbelschool ontmoeten. Zij waren op verlof uit Zambia en toen we wisten dat zij kwamen, hebben wij ons verlof op dat van hen kunnen afstemmen. Stan en Jorik speelden weer vanouds samen. Simone konden we nog even zien met dikke buik, en een korte twee weken later konden we hun derde kindje, Caleb, die toen ruim een week oud was, in onze armen hebben. Gaaf dat zo'n vriendschap blijft en we altijd zoveel herkenning bij elkaar kunnen vinden, ook omdat we op zoveel vlakken door de zelfde dingen heen gaan.
(waarvan we er een tijdens dit verlof voor het eerst in levende lijve gezien hebben) en twee (neefjes/nichtjes?) op komst...Ook leuk om kennis te maken met Sara, de vriendin van Peter. Heerlijk gerelaxed met z'n allen, gelachen, gepraat, spelletjes gedaan, gevoetbald, gewandeld, muziek gemaakt, gebbqed, gespeeld en genoten van de kids...
We sloten ons verlof af met onze thuisfront commissie. Met hen konden we nog dieper doorpraten over heel veel dingen en samen bidden. Zo waardevol om deze lieve groep mensen om ons heen te hebben! Naast praktische hulp (zoals het lenen van een auto, hulp bij de catering op verschillende momenten) is vooral ook hun betrokkenheid in het hebben van een klankbord en het gedragen worden door gebed voor ons van heel veel betekenis.
Reghin 
