Hij zit er warmpjes bij op het schilderij dat in 1593, twee eeuwen na zijn overlijden (!) van hem gemaakt werd en dat nu in slechte staat bewaard wordt in het Frans Halsmuseum.

Dirk werd geboren ca. 1330 als enige zoon van de welgestelde familie van Bakenesse die op haar beurt verwant was aan het oude aanzienlijke geslacht Persijn.

 Het schilderij is ooit gemaakt voor en heeft tot 1889 gehangen in de regentenkamer van ‘Het Hofje De Bakenesser kamer’, het oudste hofje in Nederland! Er is over zowel Dirk als over zijn nu ruim 600 jaar oude hofje al veel geschreven.

Dirk van Bakenesse behoorde destijds tot een der voornaamste families van Haarlem. In 1383 was hij schepen en wordt op 24 oktober van dat jaar als ‘Raad van Haarlem’ afgevaardigd naar Leiden inzake een rechtsgeschil. De functie van Raad staat gelijk aan die van burgemeester. Hij bekleedde nog meer belangrijke functies. Ik verwijs hierbij graag naar het interessante boekje dat drs Peter E. Hammann over het Hofje schreef en dat in 1997 werd uitgegeven bij ‘De Vrieseborch’ te Haarlem.

 De aandoenlijke oude wijsheid die spreekt uit de tekst op het schilderij en die blijkbaar wordt toegedacht aan Dirk is vol van melancholie en oprechte bijbelse bescheidenheid en realiteitszin zoals te dien tijde veelal gebruikelijk. De tekst is wel in een wat schrille tegenstelling tot het ‘hebben is hebben en krijgen is de kunst’ zoals dat in onze dagen wordt gepredikt… !

Hieronder de tekst in hedendaags schrift weergegeven: 

Ic wil leve en ick moet sterve

Wat ic heb moet ic derve

Wil moet ic over gheve

doe ic wel soe mach ic leven

Huden (heden) te leven – morgen doet (dood)

Hebt dat voor oghen – dat is wijsheit groet (groot)

Een praktisch advies bij het memento mori dat nog steeds op alle menselijk handelen van toepassing is (of zou moeten zijn?).

 Er heerst rust, stilte en oud Hollandse ingetogenheid binnen het hofje waar de eeuwen hebben stilgestaan en waar sinds het ontstaan enkele honderden bewoonsters weduwen hun laatste jaren sleten.

Sluit even uw ogen en zie ze gaan, proper gekleed, over de schoon geschrobde stoepjes of zittend en glurend achter de ramen van hun ‘cameren’. Ze hebben al hun wel en wee achter zich gelaten evenals de stichter van dit woonoord Dirc van Bakenesse de weldoener…