یازان: میرزا علی معجز شبستری
|
ماه صييام گلدي٬ مني سالدي زحمته
|
ماه روزه داري آمد و مرا به زحمت انداخت اي كاش روزه هيچ وقت به اين ولايت نمي آمد اي ماه روزه، اي رمضان، اي فلان فلان بينوايان افطاري و سحري ندارند حق، تكليف شاق براي بيبضاعتان نميگزارد من روزه میخورم ملا مال يتيم را ميخورد من به مال حق بندم، او به مال رعيت ساقي ديروز همين وقت از محلی ميگذشتم بيمارو غريب و بي اختيار بود آن بينوا مانند يك تكه تخته، خشك شده بود ديدم، آن بينوا به خاك ذلالت افتاده است زلفش را بر چهره زردش نقاب كرده بود
با حسرت نگاهي كرد و دوباره چشمانش را بست |