تا عبور كاروان ليلا
چه دانستيم از روزگاران سپري شده ؟
رعد و برق غريد، نور ذوب شد
خون داغ در رگ هايمان به سردي گراييد
و وجودمان خردخرد آب شد.
ابرسان سايه انداختيم بر كوهساران
و در جاده هايي كه طي طريق مي كرديم
نشاني از ما باقي نماند
مغرور شديم به گاه شكوفه زدن غنچه ها
بهار گذشت و فصل خزان را پشت سرگذاشتيم
نه گل ماند، نه ميوه ، نه برگ
صدايي از باغچه ها و بيشه ها و جنگل هابرخاست
و نيستي گفت : «برخيز و بيا ميهمان ما شو!»
همچون منجم همه چيز برايم روشن است :
باران خواهد باريد و گل هاي زيادي شكوفه خواهد زد
رعد و برق ، دره ها و كوهساران را در هم خواهد نورديد
سيل بنيان بركن ، توفان سياه خواهد آورد
و آن گاه :
دفتر اشعارم دست به دست خواهد شد
و شعرم٬ در ميان ايل و تبارم هياهو برپاخواهد كرد
و تا عبور كاروان ليلاي زيباي قصه ها
شب و روز، چشم هايم بر راه خواهد ماند

********************************

رفیق مومیائی
ای که در تابوت سنگی قرن ها خوابیده ای
بی خبر از سال کهنه، بی خبر از سال نو،
روز حشر است، آفتاب از باختر سر می زند
ای رفیق مومیائی لحظه ای بیدار شو!
حبیب ساهر
این شعر در آغاز سال 1347 برای چاپ شدن به مناسبت نوروز به نشریه ای داده شد و البته چاپ نشد: احتیاط بیش از حد سردبیر، زحمت سانسور دولتی را کم کرد. آن دوره ،دوره ی یکه تازی حکومت شاه بود که خود را بی مدعی و سوار بر کارها می دید و افکار عمومی هم زیر خفقان شدید قرار داشت. اما هنوز این شعر می تواند مصداق داشته باشد، با این فرق که آفتاب حالا دیگرنه فقط از باختر، ولی به هر حال از جائی غیر از طرف خانه ی ما سر می زند؛ و ما هم از آن موقع تا به حال فقط "خواب به خواب " شده ایم نه اینکه از خواب پریده باشیم: از خوابی به خواب دیگر...

**************************************************************

اي‌ دهر، در بهار، گل‌ از ما دريغ‌ دار
تا در خزانمان‌ نكني‌ همنشين‌ خار
من‌ غنچه‌اي‌ نچيده‌ام‌ از باغ‌ زندگي‌
بي‌بهره‌ را چه‌ فصل‌ خزان‌ و چه‌ نوبهار
ما بادبان‌ به‌ باد حوادث‌ سپرده‌ايم‌
يا قعر موجهاي‌ گران‌ يا كنار يار

*********************

شعرزیر از ناظم حکمت است، که حبیب ساهر آن را در سال1333 به فارسی برگردانده.
دریای خزر
ازکران تا به کران
درتکاپوشده امواج کف آلود سیاه
خزر، آشفته سخن می گوید
به زبان هیجان آورباد...
همچو استخرفرح زای و شگرفی است خزر
"چورت وازمی" که به او داده لقب؟
بی کرانست خزر، گرچه کمی دیوانه ست
آب پرگردوغبارست در آن
دوست می گردد...دشمن گردد...
خزر آشفته و امواج چو کوهند ، نگر
کرجی همچو گوزنیست به کوه
موج ها می شکنند،ازپس امواج سیاه
پرتگاهی که بسی ژرف بود
ژرف چو چاه،
در دل آب خزر حلقه زند...
کرجی که شده برموج خروشنده سوار
ازسرموج ، به دامان یکی موج دگر می افتد
موج سرکش چویکی اسب کبود است
که گاه
روی پای عقبی می ایستد!
کرجی که شده براسب سوار
می جهد بر سر آب...
کرجی بان که یکی ترکمن سنگین است
پنجه اش روئین است
فارغ از بیم و هراس
چارزانو بنشسته ست...نگر!
کلهی دارد پرپشم به سر
که فروریخته تا حلقه ی چشمان کبود
تارهای کله پشم آلود!
پیش سکان بنشسته ست چو بودا آن مرد
سرد و آرام نشسته ست چو یک هیکل سنگ!
هیچ در بند خزر نیست کنون!
گرچه امواج زهم می شکنند
گرچه امواج همه خیره سرند
ترکمن چابک و پرزور بود ، فکرمکن
دست بسته به کف بحرخروشان افتد
یا که محکوم شود...
کرجی که شده برموج خروشنده سوار
ازسرموج ، به دامان یکی موج دگر می افتد
موج سرکش چویکی اسب کبود است
که گاه
روی پای عقبی می ایستد!
کرجی که شده براسب سوار
می جهد بر سر آب...
می وزد باد سیاه!
زینهار از خزر و حیله ی او...
نزند حقه به تو!
غم مخور...
ترس به خود راه مده
بادوتوفان بهل آشفته کند دریا را
آن که زائیده ی امواج سیاهست گذار
محو و نابود ...

***************************