«مرضيه احمدی اسکويی» درسال ۱۳۲۴ در خانواده ای متوسط در «اسکو» - شهر کوچکی در نزديکی «تبريز»- پا به آوردگاه جهان گذاشت. دوران کودکی و نوجوانی اش را با کار در مزرعه پدرش گذراند که به اين ترتيب روحيه حساس و تيزبين اش او را هرچه بيش تر به «مردم» نزديک کرد. کم کم به مطالعه نيز مشتاق شد و از همان ابتدای تحصيل در دبيرستان، به آگاهی سياسی و اجتماعی رسيد و بخشی از اين آگاهی را که انعکاسی از پيرامون در ذهن خلاقش بود؛ به صورت قصه و شعر بيان کرد.

مرضيه پس از پايان دوره اول دبيرستان، وارد دانش سرای مقدماتی تبريز شد و پس از دو سال، به شغل معلمی پرداخت و در دبستان های اسکو عشق به زندگی و درس خوب زيستن را به بچه ها آموخت. او بعد از گرفتن ديپلم، با حفظ شغل معلمی وارد دانش گاه تبريز شد اما در همان سال اول، دانش گاه را رها کرد و در پی کشف افق های جديد، وارد دانش سرای عالی سپاه دانش تهران شد. مطالعات پی گير و عميق اش در اين مدت، آشنايی با فلسفه علمی، به خصوص آگاهی از قانون مندی تکامل جامعه و چه گونگی اختلافات طبقاتی و نوع تفکر «سرمايه» را به او بخشيد.

مرضيه در طول تحصيل در دانش سرای سپاه دانش، به بسياری از روستاهای ورامين -که در نزديکی محل دانش سرا قرار داشت- رفت و آمد می کرد و بيش تر اوقات خود را با خانواده های فقير روستايی می گذراند. او هم چنين به روستاهای دور و نزديک ايران سفر می کرد تا بتواند از نزديک، با مردم و مسايل شان آشنا شود. در اين سفرها؛ برای کودکان کتاب خانه درست می کرد، با ديگر افراد سپاهيان دانش، دوست می شد و برای شان کتاب می فرستاد. همين گشت و گذارها بود که جان مايه اصلی داستان ها و شعرهايش می شدند که پس از آميختن با ذهن خلاق و حساس اش، بر روی کاغذ، به تصوير درآمده و قلب ها را تسخير می کردند.

مرضيه استعداد بسياری در نوشتن قصه و سرودن شعر داشت. هرچند راه انسانی تری را در زندگی کوتاه اما پربارش برگزيد. دراين باره درجايی گفته است: «من نمی خواهم با قلم ام زندگی کنم، بل که می خواهم قصه هايم را با زندگيم بنويسم.»

به اين ترتيب، مرضيه -که به سبب روح بزرگ و انسانی اش، «مرجان» (مرضيه جان) لقب گرفته بود- مشتاقانه «رفتن» را برگزيد. چرا که معتقد بود «ماندن» به هرقيمت و «بودن» در مرداب زندگی، نه تنها نفرت انگيز است؛ بل، شايسته نام «انسان» نيست و به اين وسيله قصه زندگی ای را سرود که گرچه شفاهی بود؛ اما سينه به سينه نقل شده و خواهد شد.

مرضيه يکی از عناصر فعال اعتصابات دانش جويی دانش سرای عالی سپاه دانش بود. او هم چنين در اعتصابات دانش جويی اسفندماه سال ۴۹ نقش رهبری داشت. از اين رو در خرداد سال۵۰ هنگامی که دانش سرا تعطيل شد، او را دستگير و پس از بازجويی و شکنجه، برای اين که همواره زير نظر باشد، به اسکو منتقل کردند.

او يک سال دبير دبيرستان های اسکو بود و در اين مدت تلاش گسترده ای برای آگاهی محصلين انجام داد. ولی اين ها نمی توانست روحيه ناآرام اش را راضی کند. از اين رو دوباره راهی تهران شد...

در زمستان سال۵۱ بود که مرضيه پس از تماس با رفقای جان باخته؛ «نادر شايگان» و «حسن رومينا» گروهی مارکسيستی با خط مشی مسلحانه، تشکيل داد و به صورت مبارزی حرفه ای درآمد و زندگی مخفی انقلابی اش را آغازيد تا «قلم» و «اسلحه» را در کنار هم و در خدمت خلق اش به کار گيرد.

سرانجام مرضيه احمدی اسکويی درساعت ۱۰ روز ششم اردی بهشت سال ۱۳۵۳ در نبردی روياروی و نابرابر با عوامل رژيم گذشته، عطای زندگی را به لقای کسانی که دو دستی به آن چسبيده بودند، واگذاشت و به اين ترتيب، آخرين شعرش را با خون خود سرود و آن را به مردم اش تقديم کرد.