this is for a challenge "scrap something you've been putting of"....here it is, this was when my son was born, we almost lost him (and myself) so it was really hard to do this pg.! Here is what the journaling reads (sorry, its alot again!) November 4, 2006 6:26 in the morning will be a moment I will never forget for the rest of my life! It will also be the scariest moment that I will remember for the rest of my life. Kieler you couldn’t have come into this world any harder. When my water broke the night before, I never imagined that both of us would almost lose our lives the next morning. I was very nervous going into the hospital because I remembered what it was like laboring for almost 12 hours with your brother. I was hoping that you would come faster. I couldn’t wait to see your beautiful face and hold you in my arms. I never thought that I wouldn’t hold you for the first time for three days after you were born. My water broke on November 3 at 7:55 p.m. while Kendrik and I were watching Fox and the Hound. I called grandma, and she called grandpa to come and get me, because she was on her way back from El Paso, and she was going to pick up daddy. I quickly got everything ready to go for us. Grandpa arrived and we were off to the hospital. I hadn’t had hardly any contractions yet so we weren’t worried. After many hours of labor the Dr. checked and you still had not dropped. I remember him saying we will give it a little more and if you still didn’t drop then he would get you out another way. I felt my heart sink into my stomach. I just kept praying that you would be ok. At about 6:00 in the morning they prepped and wheeled me in for a c-section. I was terrified! I remember I was shaking so bad and I couldn’t stop it. Grandma was next to me, I could see in her eyes that she was just as terrified, she could see everything that was going on. The Dr. made the first incision and this is when it all started. The nurses failed to run the lab work to check to see if my blood clots. We found out that it didn’t with that first cut. I lost a lot of blood, but luckily I didn’t need a transfusion. Then you were stuck! It took them 26 minuets to get you out. I remember the Dr’s pushing hard on one side of me while my Dr. tried to get his hand underneath your head to pop you out. They even tried to use the suction cup. I finally heard the most beautiful sound….the sound of my new baby boy’s first cry. I couldn’t wait to see you. I had tears in my eyes and then they brought you over to me, I looked at you and just cried. You were finally here! I gave you a kiss and they took you away. That was the last thing I remember in that room. When I woke up I was ready to see you. Grandma told daddy to tell the nurses that I was awake and ready to see you. He told me it would be a little because they were still cleaning you up. I was getting very anxious! I never thought anything would be wrong. And then daddy kept stalling. He kept telling me that they were getting you ready. Grandma went out to find out what was going on. The nurses came in and said they were going to take me up to my room and that on our way we would stop to see you. I didn’t understand why I couldn’t just take my baby with me!? Then they told me… “He is having a little trouble breathing so we are giving him a little extra oxygen to help him out. Again I felt my heart fall to my stomach. I remember right there praying that you would be ok. They wheeled me into the NICU and there you were, so quiet laying there with a huge oval box covering you giving you as much oxygen as you needed to keep you breathing. I was devastated. I felt completely helpless. I couldn’t hold you. I let you know that I was there and that I loved you very much. I was so distraught. They took me up to my room and all I did was cry. I couldn’t loose you! This was my worst fear! In walked the Dr. who was taking care of you. All I remember him saying is your baby could be dieing and we can’t figure out what to do so we are sending him to El Paso to the highest level NICU for new babies. Again, I lost it. I was helpless and all I wanted was to hold you. I never imagined that I would loose a baby! I couldn’t loose you! They took me up to see you before they took you away in the ambulance. I just cried. I held your hand and cried. I prayed you would make it through this. Brother McKibben, and Brother Bybee came to give you a blessing and I knew that if I just had faith in that blessing you would be ok. It was very hard to believe that with everything that they were telling me, but I did. I kissed you and talked to you so that you knew I was there, but deep down I was terrified. They hooked you up and grandma went with you to the hospital. We were in two different states. I kept the pictures of you with me the entire time I was in the hospital. I got daily checks on how you were doing. Grandma Vinny flew in the

NL/E Een Cursus fotografie door een 16 jarige! (mijn aantekeningen uit '87 verhaald) INLEIDING Deze cursus is naar aanleiding van deze foto. Ik heb hem gemaakt als 16 jarige. De foto verteld iets over mijn persoonlijk en veel over de toegepaste theorie Persoonlijk Het is mei 1987. Ik ben 16. Een van de meest rottige periodes in mijn leven. Niet door de pubertijd maar door overlijden van mijn broer die kerst . Op school wordt ik bepaald niet begeleid. Sterker er zijn leraren die er genoegen in scheppen om mij af te branden. Juist vanwege het feit dat ik probeer aanwezig te zijn en zo de gedachten te verzetten. Onacceptabel want er moet gepresteerd worden. Helaas heb ik die kerst al besloten om deze opleidng na dat jaar al te verlaten. Ik doe dus wel mee maar eigenlijk voor spek en bonen. Leraren zien me liever oprotten of verongelukken (de hufters) maar door de leerplicht wet gedwongen moeten ze mji toe staan Het hielp niet echt; behalve dat ik er een redelijk verknip beeld over groepsgedrag aan heb overgehouden, met name ten aanzien van buitenbeentjes. Ik had wel een uitlaatklep nodig Tekenen Een uitlaatklep vind ik in tekenen. Niet vreemd met genoeg mensen die tekenen in de familie. Ik ben niet de meest begenadigd tekenaar misschien. Het werk dat ik heb gemaakt heb ik weggegooid omdat de herinnering aan deze periode mij te zwart was. Door dat tekenen en die familie opent de wereld van de theorie zich. Fotografie Een keer heb ik wat fotos gemaakt. Aanleiding was de opening van de spoorlijn Amsterdam-Almere. Met een vriend ben ik er heen gegaan en had een camera mee. Een Leica van mijn vader. Die mij wel werd toevertrouwd. Als ik maar niet te veel dia’s schoot, want dat kostte dan weer geld!! Op deze uitlaatklep zat dus meteen ook al een rem. Waaorm deze foto? Deze foto heeft mij altijd bijzonder gegrepen. Het beeld is technisch gemaakt volgens die theorie. In retroperspectief een weergave van een tijd die al lang verleden lijkt, maar nog niet zo lang geleden gewoon was. Zo heeft het er 3 decenia uitgezien op Amsterdam CS. Daarnaast is het beeld “persoonlijk” warm, ondanks alle techniek Die balans “persoonlijk warm” vs techniek is heel moeilijk en zelden te treffen. Ontstaan foto Ik moest wachten op de stoptrein terug. Ook toen duurde dat al een kwartiertje. Ik heb daar een fotomomentje van gemaakt TECHNISCHE STAPPEN Materiaal De Camera is een Leica. Een meetzoeker dus. Scherpte wordt gevonden in “het rondje” van de lens. De regen was een handicap maakt het moeiljker om scherpte te bepalen. De lens is een vaste 50 of 55 mm.. weet niet precies welke, maar gaat om beeld zoals het menselijke oog dat ziet. De foto is uit de hand genomen en vereist dus een zeer vaste hand omdat alles precies past. Bijstellen van het beeld met een zoom was niet mogelijk. Dat kon alleen door te lopen. Horizon De horizon is precies in het midde gelegd. verhouding 1:2. Deze vlakverdelng komt op tekeningen meer voor dan op fotos waar de eenderde (1:3) populairder is Onderwerp Onderwerp zijn 3 treinen waarvan hoofdonderwerp het treinstel Hondekop Intercity is. Van de andee 2 treinen is een fragment voldoende. Achtergrond De stationsoverkapping Hoek tot onderwerp Gekozen is voor een hoek van 30 graden. In de perspectiefleer een zeer voor de hand liggende hoek. Het is de klassieke opvatting. In fotografie van treinen is echter de klassieke opvatting een hoek van 45 graden. Dieptewerking De hoek is gekozen om voldoende ruimte tussen de treinen te laten ontstaan zodat er dieptewerking ontstaat. Tevens is beoogd om het front in beeld te houden. Hiervoor is een hoek van 20-30 graden meer geschikt dan 45 graden. Bij die laatste is de dieptewerking niet meer optimaal Beeldopbouw De camera bevat geen rasters. Gekozen is voor een 4:3 beeld opbouw. Dit is gedaan door horizontaal in 2 vlakken te verdelen en van beide het midden in te schatten en vertikaal i 3 vlakken Verticale beeldopbouw Het beeld is in 3 vlakken ingedeeld. Onbewust is de indelingi gezet op de uiteste linkerkant. boven bevat “lucht”; de 2e kap. het middenvlak is het rijtuig van dak tot onderkant blauw. Het onderwerp dus. Het onderste vlak bevatt “schaduw” en loopt vanaf het draaistel naar beneden Horizontale beeldopbouw Gekozen is voor een verdeling in 4 vlakken. Aangezien met het blote oog 4 vlakken lastig te bepalen zijn, heb ik een trucje gebruikt. Verdeel het beeld in 2 vlakken en beoordeel beide vlakken afzonderlijk door daarvan ook het midden in te schatten. De verdeling heeft plaats gehad op het onderwerp. Het onderwerp bepaald het beeld. Het middelste vertikale vlak is dus in tweeen verdeeld. Het linkervlak begint lnks naast de hondekopneus/draaistel. Dat beeld kan vervolgens weer in twee delen worden gehakt, waarbij wederom de neus de lijn bepaald. Het rechtervlak begint rechts naast de hondekopneus/draaistel, De vlak