Inmiddels hebben we een klein draaiboek voor het kerstfeest. Een kerstfeest  voor arme schoolkinderen van de school Atiy met cadeau en een kledingpakket. Voedselpakketten samenstellen voor arme gezinnen. Vorig jaar hebben we 75 pakketten uitgedeeld. Dit jaar hopen we dat de donaties toereikend zijn om er 100 uit te kunnen delen.

Een voedselpakket bestaat uit melkpoeder, suiker, rijst, slaolie, haring in tomatensaus, margarine, kerstkoekjes, chocolademelkpoeder, gezoete melksiroop, mayonaise, tomatenketchup en macaroni. Een voedselpakket kost ongeveer € 13,50.

Een aantal arme families bezoeken we rondom kerst. We maken hen blij met een voedselpakket maar ook met cadeautjes en kleding voor de kinderen. En we hopen dat we dit jaar kerst kunnen  vieren met het meisjeskindertehuis  Rosa de Saron, inclusief een feestelijk kerstmaal. En datzelfde ook voor de kinderen van Salomon Klein.

De gedachte aan de kerstviering en alles wat we hier voor de lokale bevolking kunnen betekenen ontroeren mij nu al. Het  wordt een drukke tijd maar vreselijk leuk om te kunnen doen. Ik wens u allen het allerbeste en een warme groet. Nogmaals dank voor alle ondersteuning.

Anna

We hebben eerder informatie gegeven over de start van de bouw van een nieuw internaat in Tacopaya.  Tacopaya ligt werkelijk helemaal in het binnenland  en behoorlijk geïsoleerd van de rest van de wereld. Via een prachtige route  door de bergen kom je daar.  Inmiddels is de bouw van dit nieuwe project al zo ver gevorderd dat het inmiddels in het eindstadium zit. Dit gaat goed dus. Dit internaat word gebouwd met fondsen van de stichting Hand. Hier de website van deze stichting http://www.stichtinghand.tk/

Met blijdschap kan ik, Anna, u vertellen dat het project af is. De mensen hebben allemaal een kraan gekregen thuis en er komt drinkwater uit. Ik vind het best wel bijzonder. Voor Nederlanders is daar bijna geen voorstelling van te maken. We verzuipen er soms bijna in (dat heb ik zelf nog ondervonden afgelopen zomer in Nederland) en hier is er bijna niet aan te komen.

Het was een afgrijselijk karwei voor de mensen om die sleuven handmatig te graven voor de waterleiding (zie foto's op homepage). De grond zit vol rotsblokken. Met donatiegeld hebben we daarom een bijgedrage gedaan om een graafmachine te huren. De waterput is al een jaar of 5 geleden geboord door de gemeente Cochabamba, 90 meter diep. De watertank waar het water naar toe word gepompt is nu inmiddels al bijna 3 jaar geleden gebouwd met fondsen van een actie opgezet door Eveline Aendekerke die hier vrijwillig heeft  gewerkt voor Atiy. Het laatste gedeelte van de financiering voor de waterleidingen en pomp is betaald met donaties van Rotary International. Een project van jaren dus. Vorige maand is dit project heel feestelijk en traditioneel ingewijd.

Het voorziet water aan 189 families in het dorp Sinvingani. Iedereen is heel blij en enorm dankbaar. Een project dat is gerealiseerd in samenwerking met  de  locale bevolking, Boliviaanse overheid, Rotary International,  en stichting Atiy, wat tot een zeer goed resultaat heeft geleid!

In de broeikassen van San Antonio de Buena Vista worden groenten gekweekt voor de gaarkeuken waar dagelijks voor ongeveer 250 kinderen word gekookt.

Afgelopen juni hebben we afscheid genomen van  Hanna Kuys, die een jaar bij ons heeft gewerkt op school en heeft geholpen  met de groep kinderen die huiswerk begeleiding krijgen. Ze is terug gegaan naar Nederland. 

Inmiddels hebben we nieuwe vrijwilligers mogen verwelkomen, een jong echtpaar uit Enschede: Gerda en Rink Glazema. Leuke enthousiaste mensen. Ze verrichten allebei allerlei hand- en spandiensten, en ze helpen mee op school in de bibliotheek en de huiswerk begeleiding. Inmiddels hebben ze het initiatief genomen om de vloer rondom de eetzaal te verharden en een dak te bouwen waar kinderen staan te wachten voordat ze eetzaal in kunnen. Ze gaan ook twee ecologische toiletten bouwen. Op deze site kun je daar alles over lezen en over al hun ervaringen en activiteiten   http://rinkengerda.reismee.nl/reisverhaal/110115/werken-bij-atiy

Adriana en Ariel, broer en zus, woonden de afgelopen jaren in de ruimte (een woonkamer, slaapkamer, keukentje, wc en douche) naast de medische post. Die ruimtes hadden we destijds aan hun geleend omdat ze min of min verlaten waren en de moeder hun niet kon onderhouden. Anna heeft ze toen daar opgevangen. Ze gingen naar school en Ariel (18 jaar nu) is een handige jongen die allerlei klusjes deed. Adriana (nu 21 jaar) heeft de chronische ziekte lupus. We konden haar op die manier ook goed in de gaten laten houden door het medische personeel. Haar ziekte is verergerd het laatste half jaar en erg agressief geworden. Ze moest daardoor enkele keren opgenomen worden in het ziekenhuis en kon daardoor niet meer naar school. Ariel verzuimde vaak school en op een gegeven moment ging hij helemaal niet meer. Dat was de reden dat zijn oudere broer hem opgehaald heeft en hij voldoet nu zijn militaire dienstplicht. Adriana heeft Anna naar haar moeder gebracht in Ushpa Ushpa (een buitenwijk van Cochabamba) waar ze een kleine woning heeft. We ondersteunen haar nog steeds met medicijnen en  specialistische behandelingen en onderzoeken, en geven elke maand een basis voedselpakket aan hen. De prognose is niet positief. De lupus kan vitale organen aantasten wat dus levensbedreigend kan worden. We wonen hier natuurlijk in een 3de wereld land en geen ziektekostenverzekering, dus mogelijkheden tot behandelingen en middelen  beperken zich daarom. Ik heb alle huisraad aan Adriana mee gegeven zodat zich ook comfortabel voelt om bij haar moeder te wonen.

De ruimte die leeg is komen te staan gebruiken we nu als opslagruimte  van allerlei bouwmaterialen  en spullen die we hebben gekregen om weer weg te geven of te gebruiken voor bouwprojecten.  De woonkamer gebruikt Anna  om mensen te ontvangen die mij om wat voor reden willen spreken, en ook gebruiken we deze ruimte voor vrijwilligers om zich daar even terug te kunnen trekken als ze even een moment van rust willen.

Via de medische post hebben we verschillende patiënten doorgestuurd naar het ziekenhuis, omdat ze specialistische zorg nodig hadden. Het ging om een meisje van 9 jaar met een botontsteking (osteomellitus) in haar been, een jonge vrouw van 30 jaar en  moeder van 4 kinderen die een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had, en Adriana Vargas die door complicaties van haar chronische ziekte Lupus 3 keer in het ziekenhuis is beland. 

De rekeningen voor al deze 3 patiënten hebben we betaald van donatiegelden die geschonken zijn aan de stichting Atiy. Als deze patiënten deze specialistische zorg niet hadden gehad waren alle 3 de  patiënten overleden want ze hebben niet het geld om die opnames en behandelingen te betalen. Gelukkig zijn de rekeningen van ziekenhuizen hier vele malen goedkoper dan  in Nederland anders hadden we dit echt niet kunnen doen.