Η αγάπη για τον ουρανό γεννήθηκε πριν πολλά χρόνια όταν μικρό παιδί παρατηρούσα τις καλοκαιριάτικες νύχτες τον έναστρο ουρανό προσπαθώντας να καταλάβω τι ήταν όλα εκείνα τα αμέτρητα φωτεινά σημεία που τρεμόπαιζαν και τι ήταν εκείνη η πανέμορφη ζώνη που διέσχιζε από τη μια άκρη ως την άλλη τον ουράνιο θόλο, φωτίζοντας με το απαλό φως της τις ασέληνες παιδικές μου νύχτες. Το ίδιο αυτό φως ήταν που οδήγησε αργότερα τα βήματά μου στον μαγικό κόσμο της αστρονομίας, όπου ανακάλυψα την πραγματική φύση εκείνων των πάμπολλων άστρων και έμαθα ότι η φωτεινή οδός που χάραζε τον ουρανό ήταν ο Γαλαξίας μας.

Η ιστοσελίδα αυτή δεν είναι επαγγελματική, ωστόσο γίνεται προσπάθεια να συμπεριλαμβάνονται πάντα έγκυρες αστρονομικές ειδήσεις, πρόσφατες ανακαλύψεις στους τομείς της αστρονομίας, της αστροφυσικής και της κοσμολογίας, καθώς και προσωπικές εμπειρίες από τις περιηγήσεις μου στα μονοπάτια του ουρανού.

Περιμένω τα σχόλιά σας, τις ιδέες σας και τις αστρονομικές σας εμπειρίες στο astroobserver@a-polaris.org

Φιλικά Μπιρσιάνης Γιώργος

***********************************************************************************

2009 : Διεθνές Έτος Αστρονομίας

400 χρόνια πέρασαν από τότε που ο Γαλιλαίος πρώτος από όλους έστρεψε το μικρό του τηλεσκόπιο στον ουρανό παρατηρώντας το Δία και ανακάλυψε τους τέσσερις μεγαλύτερους δορυφόρους του. Στο γεγονός αυτό στηριζόμενη η διεθνής κοινότητα, μέσω της UNESCO, αποφάσισε να ανακυρήξει το 2009 ως Διεθνές Έτος Αστρονομίας.  **********************************************************************************

Την Πέμπτη 14 Απριλίου 2005 διοργανώθηκε η πρώτη αστρονομική εκδήλωση. Σκοπός ήταν να γνωρίσουν ορισμένοι γνωστοί και φίλοι τα ουράνια αντικείμενα και να έρθουν σε επαφή με την επιστήμη της Αστρονομίας. Η βραδιά πραγματοποιήθηκε στο Αστεροσκοπείο Λάρισας, το οποίο και ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία. Στην εκδήλωση συμμετείχαν περίπου 30 άτομα ενήλικες και παιδιά. Δείτε εδώ το φυλλάδιο που εκδόθηκε και διανεμήθηκε στους συμμετέχοντες.

***********************************************************************************

Το εσωτερικό ηλιακό σύστημα αποδεδειγμένα είναι σταθερό εδώ και 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια με τη Γη και τους υπόλοιπους πλανήτες να ακολουθούν ακριβείς και σχεδόν κυκλικές τροχιές, διαφορετικά δεν θα βρισκόμασταν εδώ σήμερα να απολαμβάνουμε το δώρο της ζωής και να παρατηρούμε τον ουρανό διερωτώμενοι για ένα σωρό μυστήρια που αφορούν το Σύμπαν.

Όμως τίθεται το ερώτημα αν θα εξακολουθήσει αυτή η σταθερότητα να υφίσταται και στο μέλλον. Προσομοιώσεις σε Η/Υ που έγιναν πρόσφατα καταλήγουν σε ένα αρκετά εντυπωσιακό συμπέρασμα:Η βαρυτική επίδραση του Δία μπορεί να μεταβάλλει, με την πάροδο του χρόνου, την τροχιά του Ερμή σε πιο έκεντρη μορφή και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που να υπερσκελίσει ακόμη και την τροχιά της Αφροδίτης. Αν αυτό συμβεί τότε θα υπάρξουν καταστροφικές συνέπειες μεγάλης κλίμακας σε όλο το ηλιακό σύστημα.

Μια κοντινή προσέγγιση μεταξύ των δύο πιο εσωτερικών πλανητών (Ερμής – Αφροδίτη) θα μπορούσε να στείλει τον ελαφρύτερο Ερμή σε μια ανεξέλεγκτη πορεία, η οποία τελικά θα μπορούσε να καταλήξει ακόμη και σε σύγκρουση με τη Γη! Ακόμη και ο πιο μακρινός Άρης πιθανόν να μην είναι τόσο ασφαλής. Σε μία από τις προσομοιώσεις ο Άρης φαίνεται να εξακοντίζεται εκτός του ηλιακού συστήματος, στον ψυχρό μεσοαστρικό χώρο.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σε γαλαξιακό επίπεδο, όπου λόγω της ισχυρής βαρυτικής αλληλεπίδρασης μεταξύ των γαλαξιών, οι οποίοι βρίσκονται σε φάση συγχώνευσης – σύγκρουσης, ορισμένα άστρα εκσφενδονίζονται στο μεσογαλαξιακό χώρο πια διάστημα ή γίνονται μέλη ενός άλλου γαλαξία, αυτού που τελικά προκύπτει από τη συγχώνευση. Κάτι τέτοιο φαίνεται να έχει συμβεί και στον δεύτερο σε φωτεινότητα αστέρα του ουρανού του Βορείου Ημισφαιρίου τον Αρκτούρο (α Βοώτη). Η υποψία αυτή ανακύπτει από το γεγονός ότι η τροχιά του Αρκτούρου γύρω από το κέντρο του Γαλαξία σχηματίζει αρκετά μεγάλη γωνία με το γαλαξιακό επίπεδο.

Αφήνοντας όμως τη γαλαξιακή κλίμακα και επανερχόμενοι στο ηλιακό μας σύστημα πρέπει να πούμε ότι για να παρουσιάσει ο Ερμής αυτή την καταστροφική συμπεριφορά υπάρχουν πιθανότητεςμόνο 1% - 2% και αυτό στο χρονικό διάστημα των περίπου 5 δισεκατομμυρίων ετών που απομένουν στον Ήλιο μας να μετατραπεί σε κόκκινο γίγαντα και να κατακάψει τους πλανήτες του εσωτερικού ηλιακού συστήματος.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ –ΠΗΓΕΣ

• Sky & Telescope (τεύχος Αυγούστου 2008)
• The great atlas of the stars – Serge Brunier (Firefly Books)
• Χάος & Αστρονομία – BarryParker (Τραυλός)
• Κοσμικέςκαταστροφές – Clark Chapman & David Morrison (Octavision)