door Cees Veenstra.
|
De werkgroep archeologie ging un wedstriid doën in ut soeken naar blikken plaatsjes die ‘t deur Eelco waren ferstopt in klei-achtige gróón an ut randsje fan Sneek, flak bij Ysbrechtum. In u achtertún fan Jehannes de Wit om sumar te ségen. Ut was un krekt maaid maisveld, wer’st de poaten brakst over de stoppels fan sun twintug centimeter hoog, die ‘t staan bleven waren na ut maaien. Ien stap achterut en de konst met u kont in u drek lege, su taai waren die dingen. Gelukkig skiënde ut sontsje, sudat ut un mooie soekdag wurre su op un natte kleigroon met ok meer dan genoeg drek an u leazen. Toch wudde dur fanatiek socht, want su kónnen dur pryzen met ferdiëne. Hoe meer fan die glimmende blikjes je fónnen , hoe grooter de kááns op un prys en miskien fonnen je ok nog wel un fibula of su, want dur ston ok un kasteelsje in u buut. Nee, ju konnen mar nooit wete, op die omploegde akkers. De eeste blikjes wudden al gau fónnen en de koppen wudden deur de spanning al wat rooier. Sommigen hadden teugen elfen al vier of vijf blikjes in u búse en foelden hun al ryk. De klapper kwam om un uur of half twaalf toen dur un mooie silveren munt fónnen wudde ter groate fan un ryksdaalder, mar de konst deur de modder noch niet sien wat ut krekt was. Later blykte ut un Philipsdaalder te wezen, mar die ging met naar Wolvega, naar een fan u vier gastsoekers fan disse dag. Om un uur of twaalf was ut etenstyd, mar eest ging de soekploeg even op u foto, foardat su an u soep konnen , die’t deur Alita klaar maakt was en in u tent bij Johannes achter hús opslurpt wurre kon. Nou dat viel dur goëd in bij de natte neuzen en de koue hannen. Ok de broadsjes met beleg fonnen hun weg en na ut eten stonnen su as jonge honnen te trappelen om weer te beginnen met soeken. Toen su over de met drek besmeurde gladde loopplank fan ut u tent fan Jehannes weer tussen de stoppels waren, baste ut soeken weer in alle hevichhyd los, wat in u loop fan u middag beloond wurre su met ut fynen fan un beeldsje. Un tópfoonst was de eeste gedachte. Wat was ut foar materiaal? Koper?..... Broons ?....... of. su ut goud weze. Mar ougryseluk oud was ut fast wel, dér sach ut wel naar út. Nou, de geleerden moesten ut mar útsoeke, want ginien wist wat ut was, behalve dan dat ut un topfoanst was. Ok konnen su sien dat ut un mansje was, want dat was meer as dúdeluk. Warskynluk un fruchtbaarhydsbeeldsje dochten de meesten met un wat jaloerse blik in u ogen, mar ja, je kenne niet alles hewwe. De ienigste frou fan ut geselskap ken met hur zeuventien mannen op un mooie soekdag terug sien. Intussen wete we dat ut beeldsje un vóódóó beeldsje is, wat warskýnluk ut Afrika komt, mar dat maakt niet ut, want ut het foar een hoop leven in u brouwerij sorcht, werbij ut publiceren in u kranten weer un stukje bekendhyd an Sneek en syn werkgroep archeologie geven het en dat is dan mar weer mooi metnomen.
Cees V.
|
